บทที่ 30 แผนกอบกู้โรงงาน
บทที่ 30 แผนกอบกู้โรงงาน
เจียงฮ่าวเฉินหันไปมอง เห็น "ตัวปัญหา" เดินเข้ามา
อวี๋ชิงชิงมัดผมหางม้า สวมชุดกีฬาหลวมๆ สีขาวดูทะมัดทะแมง กางเกงยีนส์สีเทาควันบุหรี่เข้ารูปอวดทรวดทรงเพรียวบาง
“ลงมาทานข้าวกันได้แล้วจ้ะ!”
เสียงแม่ตะโกนเรียกจากข้างล่าง
“คุณปู่ครับ เรื่องโรงงานคุณปู่ไม่ต้องกังวลนะครับ ทำตามแผนที่คุณปู่คิดไว้ได้เลย รายละเอียดที่เหลือผมจะติดต่อมาคุยอีกที”
เจียงฮ่าวเฉินกระซิบ
เขาไม่กล้ารับปากเรื่องเวลา เพราะช่วงนี้ยุ่งมาก ทั้งต้องหาบ้านเช่า เตรียมลาออก แล้วยังต้องกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ช่วงปีใหม่
“ดี! ดี! ไปกินข้าวกัน ชิงชิง ตามมา!”
อวี๋ชิงไห่หัวเราะร่า อารมณ์ดีผิดหูผิดตา ตบไหล่เจียงฮ่าวเฉินเดินกอดคอกันลงไป
“บอกมานะ! นายเป่าหูอะไรคุณตาฉัน?”
อวี๋ชิงชิงเดินตามหลังมา กระซิบถามเสียงเขียว
เจียงฮ่าวเฉินทำหูทวนลม เดินจ้ำอ้าวหนีลงไป เขาเริ่มรู้สึกว่ายัยเด็กนี่ต้องมีแผนอะไรแผลงๆ แน่ อยู่ห่างๆ ไว้ดีที่สุด
อวี๋ชิงชิงกระทืบเท้าปึงปังด้วยความโมโห เดินตามลงไป
ที่โต๊ะอาหาร อวี๋ชิงไห่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เชื้อเชิญเจียงฮ่าวเฉินนั่ง แม่ของอวี๋ชิงชิงมองพ่อด้วยความแปลกใจ พ่อไม่ได้ยิ้มกว้างแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่โรงงานหยุดผลิต พ่อก็เอาแต่นั่งซึมเศร้า หรือจะเป็นเพราะเจียงฮ่าวเฉิน?
“มา เสี่ยวเจียง ดื่มเป็นเพื่อนปู่สักแก้ว!”
อวี๋ชิงไห่หยิบขวดเหล้า อู่เหลียงเย่ ที่เจียงฮ่าวเฉินซื้อมาเปิด
“ได้ครับ นานๆ ทีคุณปู่จะมีความสุข ผมยอมพลีชีพดื่มเป็นเพื่อนครับ”
“ชิงชิง ไปหยิบแก้วให้ตา 2 ใบ!”
อวี๋ชิงชิงเดินหน้ามุ่ยเข้าครัวไป งงว่าทำไมคุณตาถึงปลื้มหมอนี่นักหนา เธอตั้งใจจะแกล้งเขาแท้ๆ
แม่ของอวี๋ชิงชิงเตือนเบาๆ
“พ่อคะ รักษาสุขภาพด้วย ดื่มน้อยๆ นะคะ”
“แม่คะ มานี่หน่อย!”
อวี๋ชิงชิงหยิบแก้ววางบนโต๊ะ แล้วลากแม่เข้าห้องนอนไปซุบซิบ
...
ในขณะเดียวกัน ซุนเหวินหาวกับว่านเฉิงอันกำลังนั่งเครียดเรื่องค่ารักษาพยาบาล
“เล่าว่าน เจียงฮ่าวเฉินเป็นพนักงานฉันก็จริง แต่เขาไปช่วยงานนายจนเจ็บตัว จะให้ฉันเบิกค่ารักษาให้หมด มันไม่แฟร์นะเว้ย”
ซุนเหวินหาวโวย
“เล่าซุน นายพูดงี้ก็ไม่ถูก เขามีชื่ออยู่ที่บริษัทนาย ฉันจะไปเบิกได้ยังไง? อีกอย่างโรงงานฉันก็ขาดทุนยับเยิน จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย?”
ว่านเฉิงอันก็ไม่ยอม
เถียงกันไปมา สุดท้ายซุนเหวินหาวยอมถอย
“เอาอย่างนี้ ท่านรองฯ เฉินสั่งให้รีบจัดการ ยอดตั้งหมื่นกว่า เบิกบริษัทแม่หมดคงยาก งั้นเราคนละครึ่ง!”
ว่านเฉิงอันเห็นซุนเหวินหาวถอยแล้ว ก็ตกลง เพราะตอนนี้โรงงานเขากลับมาเดินเครื่องได้แล้ว อนาคตยังต้องพึ่งพาเจียงฮ่าวเฉินอีก จ่ายแค่นี้ถือว่าคุ้ม
...
กลับมาที่บ้านตระกูลอวี๋
“คุณปู่ครับ ที่ว่าที่ดินโรงงานมีปัญหาเจ้าของกรรมสิทธิ์ แล้วหุ้นก็ยุ่งเหยิง จะเอายังไงต่อครับ?”
เจียงฮ่าวเฉินถาม
“เฮ้อ... ตอนแรกปู่กะว่าจะวางมือแล้ว แต่พอได้ของขวัญชิ้นใหญ่จากเธอ ปู่ว่าปู่ยังไหว! ฮ่าๆๆ! แต่เรื่องเทคนิคคงต้องพึ่งเธอแล้วล่ะ เทคโนโลยีนี้เมืองจีนยังไม่มีใครทำได้... ส่วนเรื่องโอนหุ้นคงต้องรอหลังปีใหม่”
อวี๋ชิงไห่จิบเหล้า หน้าแดงระเรื่อ
“ตอนนี้โรงงานเจ๊งยับ คงไม่มีใครอยากได้ ปู่กะว่าจะแบ่งหุ้นให้เธอ เธอเอาเทคโนโลยีมาเข้าหุ้น เป็นไง?”
เจียงฮ่าวเฉินยิ้ม เขาเริ่มมีความทะเยอทะยานขึ้นมาแล้ว
“คุณปู่ครับ ผมยังทำงานที่บริษัทรถยนต์อยู่ กะว่าจะลาออกสิ้นปี กลับไปเยี่ยมบ้านที่ซัวเถา แล้วจะรีบกลับมาหลังปีใหม่ ค่อยมาคุยรายละเอียดกัน”
เจียงฮ่าวเฉินหยิบกระดาษปากกามาวาดแผนที่
“คุณปู่ครับ ผมแนะนำว่า... เราควรเอาที่ดินผืนนี้”
เขาวงกลมพื้นที่ทางทิศใต้ของถนนหลวง
อวี๋ชิงไห่ส่ายหน้า
“ยาก พื้นที่ตรงนั้นเทศบาลกันไว้สำหรับสร้างโรงงานไฮเทค ต่อให้มีเส้นสายก็คงไม่ได้มาง่ายๆ”
“หึๆๆ” เจียงฮ่าวเฉินหัวเราะในลำคอ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ? ถ้าเราเป็น ‘โรงงานผลิตเพื่อการส่งออก’ ล่ะ?”
เจียงฮ่าวเฉินพูดเสียงเจ้าเล่ห์
“อะไรนะ?”
มือที่ถือแก้วเหล้าของอวี๋ชิงไห่สั่นกึก
“คุณปู่คิดว่า ถ้าเราทำสินค้าส่งออก เป็นไปได้ไหม? ที่ดินตรงนั้นอนาคตจะเจริญมาก ใกล้ถนนใหญ่ ดีกว่าที่ดินโรงงานเดิมที่มีปัญหาคาราคาซังกับชาวบ้านเยอะ”
เจียงฮ่าวเฉินวางแผนไว้แล้วว่าก่อนกลับบ้านปีใหม่ เขาจะไปพบท่านรองฯ เฉิน และรองนายกฯ หลี่ เพื่อคุยเรื่องที่ดินผืนนี้ให้จบ
อวี๋ชิงไห่อึ้งไปเลย ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะคิดการใหญ่ขนาดนี้
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากห้องนอน
“เจียงฮ่าวเฉิน!”
อวี๋ชิงเหมยวิ่งตามลูกสาวออกมา เห็นอวี๋ชิงชิงถือเสื้อคลุมไหมพรมสีเทาเข้มตัวหนึ่ง เดินตรงดิ่งมาหาเจียงฮ่าวเฉินด้วยสายตาอำมหิต
เจียงฮ่าวเฉินหรี่ตามอง... ชิบหายแล้ว! นั่นมันเสื้อคนแก่ที่เขาหยิบผิดมาตอนรีบๆ ซื้อของที่ห้างนี่หว่า!