บทที่ 40 : กิเลนอำนวยพร

“เอาล่ะ เฟิงหุน นี่คือโลหิตกิเลนสองหยดที่เจ้าต้องการ” ขวดหยกวิญญาณลอยเข้ามาอยู่ในมือของเฟิงเซียวที่กำลังยืนเซ็งอยู่

“สองหยด?” เฟิงเซียวไม่คิดว่ากิเลนจะใจป้ำขนาดนี้

“หึหึ ข้าบอกแล้วว่าขอแค่เจ้าช่วยชีวิตลูกข้าได้ ข้าจะยอมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง ยิ่งไปกว่านั้น... เมื่อพลังกิเลนของลูกข้าฟื้นฟู ข้าก็จะต้องจากทวีปมังกรสวรรค์ไปอยู่ดี จะเก็บโลหิตไว้ทำไมกัน” ไข่มุกอัสนีบนหน้าผากของกิเลนอัสนีหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าฉายแววเหนื่อยล้า และดูแก่ชราลงไปถนัดตา

“ขอบคุณครับท่านกิเลน... เอ๊ะ? ท่านบอกว่าพลังกิเลนของเจ้าตัวเล็กจะฟื้นฟูได้เหรอครับ?”

“เดิมทีก็คงไม่ได้หรอก แต่เมื่อมันได้อาศัยอยู่ในกายเจ้า ค่อยๆดูดซับพลังแห่งความโกลาหลของเจ้าไปเรื่อยๆ ข้าเชื่อว่าพลังกิเลนของมันจะค่อยๆฟื้นคืนกลับมาแน่นอน!”

“ฟื้นฟูได้ก็ดีแล้วครับ” เฟิงเซียวโล่งอก เก็บขวดหยกใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม

กิเลนอัสนียิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วหันไปชี้ที่ซากศพยักษ์ “เฟิงหุน ซากของหมาป่าเนตรมารสองหัวจะหายไปในอีกครึ่งชั่วโมง เจ้าไปฝึกสกิลรวบรวมหน่อยสิ น่าเสียดายที่ของดรอปหายไปหมดแล้ว ไม่งั้นข้าคงยกให้เจ้าเป็นของขวัญ”

ใน ‘หลุนหุย’ ศพมอนสเตอร์ทั่วไปจะอยู่ได้ 1 นาที, บอส 10 นาที, สัตว์เซียน 20 นาที, สัตว์เทพ 30 นาที, สัตว์เหนือเทพ 1 ชั่วโมง, และสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จะอยู่ตลอดกาล... แต่นั่นหมายถึงต้องมีคนฆ่ามันได้ก่อนนะ จนถึงตอนนี้ หมาป่าเนตรมารสองหัวที่โดนกิเลนอัสนีตบตาย น่าจะเป็นสัตว์เหนือเทพตัวแรกและตัวเดียวที่ตายแบบผิดธรรมชาติในทวีปมังกรสวรรค์

แต่... ของดรอปจากสัตว์เหนือเทพ อย่างน้อยๆก็ต้องเป็นศาสตราเทพ! กิเลนอัสนีดันปล่อยให้มันหายไปเฉยๆ เฟิงเซียวเสียดายจนปวดตับ

แต่การได้ใช้สกิลรวบรวมกับศพสัตว์เหนือเทพ... เป็นโอกาสที่คนธรรมดาแค่ฝันยังไม่กล้าฝัน!

เฟิงเซียวพุ่งตัวไปที่ซากหมาป่าทันที แล้วรัวสกิล ‘รวบรวม’ ขั้นกลางใส่ไม่ยั้ง

[สกิลรวบรวม ขั้นกลาง]:

โอกาสสำเร็จ:

• ไอเทมระดับกลาง: 50%

• ไอเทมระดับสูง: 1%

• ไอเทมระดับวิญญาณ: 0.01%

• ไอเทมระดับเซียน: 0.0001%

• ไอเทมระดับเทพ: 0.000001%

“ติ๊ง! สกิลรวบรวมล้มเหลว ค่าความชำนาญเพิ่มขึ้น”

“ติ๊ง! สกิลรวบรวมล้มเหลว...”

“ติ๊ง! สกิลรวบรวมล้มเหลว...”

.........

เฟิงเซียวปาดเหงื่อ รัวสกิลใส่ศพมา 20 นาทีเต็มๆ แต่ผลคือล้มเหลวล้วน! ของในตัวสัตว์เหนือเทพอย่างต่ำก็ต้องระดับเซียน ด้วยสกิลขั้นกลางของเขา โอกาสสำเร็จแทบจะเป็นศูนย์ ถ้าไม่ใช่เพราะสกิล ‘อสูรคืนชีวา’ ที่รีเจนมานาให้ตลอด ป่านนี้ยาเพิ่มมานาคงหมดกระเป๋าไปแล้ว

กิเลนอัสนีที่ยืนมองอยู่นานเริ่มทึ่งในความพยายาม(ดื้อด้าน)ของเฟิงเซียว เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ดูท่าข้าคงต้องช่วยเจ้าหน่อยแล้วล่ะ”

“ช่วยผม?” เฟิงเซียวหยุดมือ หันมามองกิเลนอัสนีงงๆ “ท่านจะช่วยผมรวบรวมเหรอ?”

กิเลนอัสนีกลอกตาบน “เจ้าเคยเห็นสัตว์อสูรที่ไหนใช้สกิลรวบรวมเป็นบ้าง? ยืนดีๆ... เตรียมรับ ‘การอำนวยพร’ ของข้า!”

“การอำนวยพร? หรือจะเป็นบัฟเพิ่มโอกาสสำเร็จ?” เฟิงเซียวสงสัย

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของหว่านเอ๋อร์ก็ดังลั่นในหัว

“การอำนวยพรแห่งกิเลน! มันคือการอำนวยพรแห่งกิเลน!! พี่เฟิง พี่นี่มันลูกรักสวรรค์ชัดๆเลยเจ้าค่ะ! ขนาดหว่านเอ๋อร์ยังอิจฉาพี่เลย!”

เฟิงเซียวตกใจ ปกติหว่านเอ๋อร์ไม่ค่อยตื่นเต้นขนาดนี้ แม้แต่ตอนได้เลือดกิเลนเธอยังไม่ดีใจเท่านี้เลย

“พี่เฟิง การอำนวยพรแห่งกิเลน กิเลนหนึ่งตัวใช้ได้แค่ครั้งเดียวในชีวิต! หมายความว่าหลายร้อยล้านปีถึงจะมีโอกาสเกิดขึ้นสักครั้ง! แม้จะไม่รู้ว่าผลลัพธ์คืออะไร แต่รับรองว่าต้องสุดยอดไม่แพ้ม้วนคัมภีร์ต้องห้ามแน่นอนเจ้าค่ะ!”

แสงสีม่วงสว่างวาบคลุมร่างเฟิงเซียว ขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มกับความสบาย...

เปรี้ยง!

สายฟ้าสีม่วงลำมหึมาผ่าลงกลางกบาลเฟิงเซียวจนสลบเหมือด! ยังไม่ทันไร สายฟ้าลูกที่สองที่ใหญ่กว่าเดิมก็ผ่าลงมาปลุกเขาให้ตื่น!

แม้ความเจ็บปวดในเกมจะปรับไว้แค่ 5% แต่เฟิงเซียวก็ยังรู้สึกเหมือนโดนย่างสด ความเจ็บปวดพอทนได้ แต่ความชาดิกที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนตกนรกทั้งเป็น จะร้องก็ร้องไม่ออก

“นี่อวยพรหรือจะฆ่ากันแน่วะ...” เฟิงเซียวสลบไปอีกรอบ

กระบวนการ สลบ-ตื่น-สลบ-ตื่น ดำเนินต่อไป เฟิงเซียวกัดฟันทนอย่างสุดชีวิต แต่แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกว่าสายฟ้าที่ผ่าลงมาเริ่มเบาลง ความเจ็บปวดและความชาเริ่มลดน้อยถอยลง

3 นาทีผ่านไป... สายฟ้าไม่ทำให้เขาสลบแล้ว

4 นาทีผ่านไป... เหลือแค่ความรู้สึกคันๆชาๆ

5 นาทีผ่านไป...

เฟิงเซียวยืนบิดขี้เกียจสบายใจเฉิบกลางดงสายฟ้า ทุกครั้งที่สายฟ้าผ่าลงมา เขาก็ร้อง “อ๊า~ สบายจัง~” ยั่วโมโหกิเลนอัสนีเล่น

กิเลนอัสนีที่กำลังรีดเค้นพลังกิเลนมาใช้อย่างหนักหน่วง เห็นท่าทางกวนโอ๊ยนั้นแล้วแทบอยากจะเปลี่ยนจากการอำนวยพรเป็นสกิล ‘อัสนีล้างโลก’ เป่ามันให้หายไปซะ

วูบ!

แสงสีม่วงจางหายไป สายฟ้าหยุดลง พิธีกรรมอำนวยพรเสร็จสิ้นสมบูรณ์ เฟิงเซียวยืนยิ้มแป้นหน้าตาสดใส ผิดกับกิเลนอัสนีที่ยืนหอบแฮกๆ ดูแก่ลงไปอีกสิบปี

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน ได้รับ ‘พรแห่งกิเลน’”

• โชค: +50

• ต้านทานธาตุสายฟ้า: +100%

• ต้านทานสถานะอัมพาต: +100%

“ติ๊ง! พลังสายฟ้าในร่างท่านตื่นขึ้น ท่านเรียนรู้สกิล ‘กำแพงอัสนี’ และ ‘อัสนีพันธนาการ’”

“ติ๊ง! ด้วยอิทธิพลพลังธาตุสายฟ้าในร่างท่าน พลังธาตุสายฟ้าของสัตว์เลี้ยง ‘เสี่ยวเสี่ยว’ ตื่นขึ้น... ต้านทานธาตุสายฟ้า +5%, เรียนรู้สกิล ‘ประกายอัสนี’”

[อัสนีพันธนาการ]:

วิชานักรบเวทธาตุสายฟ้าขั้นต้น เฉพาะผู้มีกายาเทพอสูรและค่าความรู้แจ้งสูงส่งเท่านั้นที่เรียนรู้ได้

• ระยะเวลา: สูงสุด 10 วินาที (ยกเลิกได้ตลอดเวลา)

• เงื่อนไข: ใช้ มานา 30, คูลดาวน์ 10 วินาที

[กำแพงอัสนี]:

สกิลเสริมพลังธาตุสายฟ้า สร้างเกราะสายฟ้ารอบกาย

• เงื่อนไข: ใช้ มานา 10, ระยะเวลา 10 นาที, ไม่มีคูลดาวน์

เฟิงเซียวอ้าปากค้าง... ตะลึงจนพูดไม่ออก

ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมหาศาลนั้นอยู่ในความคาดหมาย แต่ค่าโชค +50 และต้านทานสายฟ้า +100% นี่มัน... บ้าไปแล้ว!

ใน ‘หลุนหุย’ การป้องกันเวทมนตร์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพลังป้องกัน แต่ขึ้นอยู่กับ ‘ค่าต้านทานธาตุ’

• ต้านทาน 50% = โดนครึ่งเดียว

• ต้านทาน 100% = ไม่โดนเลย!

แต่เพื่อความสมดุล เกมจึงจำกัดค่าต้านทานธาตุสูงสุดของผู้เล่นไว้ที่ 80% ส่วนที่เกินถือเป็นโมฆะ มีเพียงบอสระดับสูงมากๆเท่านั้นถึงจะมีต้านทานสัมบูรณ์

แต่การอำนวยพรแห่งกิเลนกลับแหกกฎนี้อย่างหน้าด้านๆ! ยัดเยียดต้านทานสายฟ้า 100% ให้เขาดื้อๆ! ไม่สิ... ต้องบอกว่ามันทะลุขีดจำกัดไปแล้ว เพราะเมื่อรวมกับสกิลเสริมพลังต่างๆ ตอนนี้เขามีต้านทานสายฟ้าถึง 140%!

ค่าต้านทานที่เกิน 100% หมายถึง... การดูดซับความเสียหาย

โดนเวทสายฟ้ายิงใส่ นอกจากเลือดจะไม่ลดแล้ว... เลือดจะเด้งเพิ่มด้วย!

“ฮ่าๆๆๆๆ... ตัวหายนะของนักเวทสายฟ้าชัดๆ!” เฟิงเซียวหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

*****