บทที่ 13 : หญิงสาวผู้บอบบาง

ขณะที่เฟิงเซียวเกือบจะกล่าวลาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อไปทำภารกิจขุดแร่ของช่างตีเหล็กจาง เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอุปกรณ์สวมใส่ชุดหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋า จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านครับ ในหมู่บ้านมือใหม่แห่งนี้มีนักประเมินไอเทมบ้างไหมครับ?"

หัวหน้าหมู่บ้านตอบกลับทันที "ข้านี่แหละคือนักประเมินประจำหมู่บ้านมือใหม่... ว่าแต่เจ้ามีไอเทมต้องประเมินด้วยรึ? ฮ่าๆๆ อย่าหาว่าข้าตื่นตูมไปหน่อยเลยนะ แต่โอกาสที่หมู่บ้านมือใหม่จะมีอุปกรณ์ระดับเงินดรอปออกมานั้นมันน้อยแสนน้อย จนถึงป่านนี้ข้ายังไม่เคยเห็นเป็นบุญตาเลยสักชิ้น ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์เขตฮัวเซี่ยเองก็มีอุปกรณ์ที่ผ่านการประเมินไปไม่ถึง 50 ชิ้นด้วยซ้ำ"

"ทั้งเขตฮัวเซี่ยมีไม่ถึง 50 ชิ้น? งั้นเราคนเดียวก็เหมาไปเกือบหนึ่งในสิบแล้วสิ? เอิ่ม... แถมยังเป็นระดับทองล้วนๆอีกต่างหาก" คำพูดของหัวหน้าหมู่บ้านเชื่อถือได้แน่นอน เฟิงเซียวลอบยิ้มในใจ เขาค่อยๆหยิบอุปกรณ์ที่เปล่งประกายสีทองอร่ามทั้ง 6 ชิ้นออกมาวางบนมือหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า แล้วรอคอยปฏิกิริยาของชายชราอย่างใจจดใจจ่อ

เป็นไปตามคาด ทุกครั้งที่เฟิงเซียวหยิบอุปกรณ์ระดับทองออกมาหนึ่งชิ้น ปากของหัวหน้าหมู่บ้านก็จะอ้ากว้างขึ้นทีละนิด และเมื่อชุดเซตหมาป่าทองคำทั้ง 6 ชิ้นถูกวางลงจนครบ ปากของชายชราก็อ้าค้างเป็นรูปตัว "O" จนหุบไม่ลง เฟิงเซียวเชื่อสนิทใจเลยว่าปากกว้างขนาดนั้นสามารถยัดช้างเข้าไปได้ทั้งตัว

"จะ... เจ้า... เจ้าสังหารบอสระดับทองเลเวล 30 ในพริบตาอย่างนั้นรึ!?" หัวหน้าหมู่บ้านถามเสียงตะกุกตะกัก

"......"

"คุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน... คุณรู้ได้ยังไงกัน?" คราวนี้เป็นฝ่ายเฟิงเซียวที่ต้องตกตะลึง หัวหน้าหมู่บ้านล่วงรู้ความจริงที่เขาคิดว่าคงไม่มีใครเชื่อได้อย่างไร หรือว่าชายชราผู้นี้จะสามารถอ่านความทรงจำ หรือหยั่งรู้ทุกความเป็นไปในหมู่บ้านมือใหม่?

"ไม่ผิดแน่... เฟิงหุน แม้ข้าจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าคนแรกของเขตฮัวเซี่ยที่ไต่ถึงเลเวล 10 ได้อย่างเจ้าต้องแข็งแกร่งมาก แต่ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นมันเหนือความคาดหมายของข้าไปไกลโข ตอนนี้ข้าชักจะคาดหวังกับการเติบโตในอนาคตของเจ้าเสียแล้วสิ" หัวหน้าหมู่บ้านปรับอารมณ์กลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว สมกับที่เป็นผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน

"แต่คุณปู่รู้ได้ยังไงครับ?" เฟิงเซียวถามย้ำด้วยความประหลาดใจ

"เฟิงหุน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจ้าถึงได้ชุดเซตหมาป่าทองคำครบชุดจากการดรอปเพียงครั้งเดียว?" หัวหน้าหมู่บ้านจ้องมองเฟิงเซียวด้วยสายตาแฝงความนัย

"ทำไมหรอครับ?" เฟิงเซียวเองก็สงสัย เพราะการดรอปของครบเซตในครั้งเดียวมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ

"การจะดรอปอุปกรณ์ครบเซตในครั้งเดียวได้นั้น ต้องผ่านเงื่อนไขสองประการ... ประการแรก มอนสเตอร์ตัวนั้นต้องเป็นบอสที่มีเลเวลสูงกว่าผู้เล่น 20 เลเวลขึ้นไป และต้องเป็นระดับเงินขึ้นไปเท่านั้น ประการที่สอง คือต้องเป็นการ 'สังหารอย่างสมบูรณ์แบบ' เมื่อครบสองเงื่อนไขนี้ จะมีโอกาสหนึ่งในพันที่จะดรอปอุปกรณ์เซตออกมาครบชุดในคราวเดียว"

"และการสังหารอย่างสมบูรณ์แบบที่ว่าก็คือการฆ่าศัตรูให้ตายในกระบวนท่าเดียว โดยที่ตนเองไม่ได้รับความเสียหายใดๆเลย"

"บอสระดับทองที่เลเวลสูงกว่า 20 เลเวล? สังหารอย่างสมบูรณ์แบบ? แถมโอกาสหนึ่งในพัน? เงื่อนไขบ้าบอคอแตกอะไรจะโหดหินปานนี้! แต่เราดันฟลุ๊คทำได้ครบทุกเงื่อนไขซะงั้น โชคดีชะมัด" เฟิงเซียวเดาะลิ้นในใจ

"เฟิงหุน แม้ข้าจะไม่รู้ว่าทำไมบอสระดับทองเลเวล 30 ถึงมาโผล่ที่หมู่บ้านมือใหม่ และไม่รู้ว่าเจ้าฆ่ามันได้อย่างไร แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องอาศัยไอเทมวิเศษที่ทรงพลังอย่างยิ่งแน่นอน ไม่อย่างนั้นลำพังความสามารถระดับเลเวล 10 ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางสังหารบอสระดับทองเลเวล 30 ในพริบตาได้หรอก" ดวงตาของหัวหน้าหมู่บ้านจ้องเขม็งมาราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่ง

เฟิงเซียวลอบชื่นชมในความปราดเปรื่องของชายชราที่เดาเรื่องราวได้ถูกต้องเกือบทั้งหมด เขาจึงพยักหน้ารับแบบแบ่งรับแบ่งสู้แล้วตัดบทว่า "คุณปู่ครับ ช่วยประเมินของพวกนี้ให้ผมก่อนเถอะครับ" แม้จะต้องรอถึงเลเวล 30 กว่าจะใส่ได้ แต่เขาก็อดใจไม่ไหวที่จะเห็นค่าสถานะของอุปกรณ์ระดับทอง

หัวหน้าหมู่บ้านพลิกดูของในมือ คำนวณอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"สามเหรียญทอง? แพงจัง!" แค่ประเมินของไม่กี่ชิ้นคิดตั้งสามเหรียญทอง นั่นมันเท่ากับเงินจริง 3 หยวนเลยนะ! เมื่อวานเขาลำบากตรากตรำฟันหมาป่าขาวทั้งบ่ายยังเก็บได้ไม่ถึงสองเหรียญทอง เฟิงเซียวหยิบเงินออกมาด้วยความเสียดาย ดีที่ตอนฆ่าราชาหมาป่า ระบบให้เงินรางวัลมาพอสมควร

"มารดาเอ็งเถอะ!" หัวหน้าหมู่บ้านแทบจะลมจับเพราะคำพูดของเฟิงเซียว ถึงกับสบถคำหยาบออกมา หนวดกระดิกด้วยความโมโห "สามเหรียญทอง? ฝันไปเถอะ! สามร้อยเหรียญทองต่างหาก! ฟังให้ชัดนะ สาม-ร้อย-เหรียญ-ทอง!"

"หา! สามร้อยเหรียญทอง!?" เฟิงเซียวแทบกระโดดตัวลอย "อย่าเห็นว่าเราสนิทกันแล้วจะมาขูดรีดกันนะปู่ ค่าประเมินบ้าอะไรตั้งสามร้อย นี่ปู่บ้าหรือผมบ้ากันแน่!"

หัวหน้าหมู่บ้านมองค้อนขวับ ข้าไปสนิทกับเอ็งตอนไหน? เพิ่งเจอกันสองครั้งเองไม่ใช่เรอะ

"นี่มันอุปกรณ์ระดับทองเลเวล 30 นะ แถมยังมีตั้ง 6 ชิ้น ที่คิดสามร้อยเหรียญทองนี่ข้าลดให้ครึ่งราคาแล้วนะ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยตามหาสร้อยคอให้ข้าหรอก" หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าเหมือนคนทำดีแล้วไม่ได้ดี

"......" เฟิงเซียวพูดไม่ออก สามร้อยเหรียญทองก็คือสามร้อยหยวน บริษัทเฟยเทียนนี่มันหน้าเลือดจริงๆ

"เอาเถอะๆ ดูท่าทางยาจกของเจ้าแล้ว ขนาดเสื้อผ้ายังใส่ของเลเวล 0 อยู่เลย วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะสงเคราะห์ประเมินให้ฟรีๆก็แล้วกัน" พูดจบโดยไม่รอให้เฟิงเซียวได้ทันปฏิเสธหรือขอบคุณ เขาก็ร่ายเวท "ประเมิน" ใส่กองอุปกรณ์จนแสงวูบวาบ

"ค่าสถานะไม่เลวเลย ถือว่าเป็นของชั้นยอดในบรรดาอุปกรณ์ระดับทองด้วยซ้ำ" หัวหน้าหมู่บ้านยื่นของคืนให้ แล้วเชิดหน้าทำท่าไม่สนใจเขาอีก

• เงื่อนไข: อาชีพสายนักรบ เลเวล 30

• ความเร็วโจมตี: ปกติ

• รายละเอียด: ดาบสองมือที่ตีขึ้นจากเขี้ยวสีทองของราชาหมาป่าหิมะทองคำ คมกริบไร้เทียมทาน

• คุณสมบัติ: พลังโจมตี +200, พละกำลัง +20, ความอึด +10, อัตราคริติคอล +10%, มีโอกาส 5% ที่จะสร้างบาดแผลฉีกขาด, ลดการใช้มานาของสกิล -30%

• เอฟเฟกต์พิเศษ: เมื่อถูกโจมตี มีโอกาส 5% ที่จะเปิดใช้งานสถานะ "หมาป่าคลั่งทองคำ" (พลังโจมตี +20%, พลังป้องกัน -20%)

• เงื่อนไข: อาชีพสายกายภาพ เลเวล 30

• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +80, พลังชีวิต +100, มานา +100, คริติคอล +3%, พลังโจมตี +20, พละกำลัง +10, ความอึด +10, ความว่องไว +10, ต้านทานธาตุลม +5%, โชค +1

• เงื่อนไข: อาชีพสายกายภาพ เลเวล 30

• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +50, ความว่องไว +20, ต้านทานธาตุลม +5%, พลังโจมตี +2%, ความแม่นยำ +5%, คริติคอล +3%

• เงื่อนไข: อาชีพสายกายภาพ เลเวล 30

• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +150, ลดความเสียหายเวท 50, พลังชีวิต +150, มานา +150, พละกำลัง +20, ความอึด +20

• เอฟเฟกต์พิเศษ: การโจมตีแฝงธาตุลม 50 หน่วย, มีโอกาสสะท้อนความเสียหาย 30% กลับไปยังศัตรู

• เงื่อนไข: อาชีพสายกายภาพ เลเวล 30

• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +100, พลังชีวิต +100, พละกำลัง +20, ความอึด +20, จิตวิญญาณ +20, ต้านทานธาตุลม +5%, ต้านทานสถานะผิดปกติ +5%

• เงื่อนไข: อาชีพสายกายภาพ เลเวล 30

• คุณสมบัติ: พลังป้องกัน +50, ความว่องไว +20, การหลบหลีก +20%, ความเร็วเคลื่อนที่ +5

• เอฟเฟกต์พิเศษ: มีโอกาสเกิดผล "เงาหมาป่า" (หลบหลีกการโจมตีของศัตรูได้อย่างสมบูรณ์)

ค่าสถานะของอุปกรณ์ทองคำช่างร้ายกาจสมคำร่ำลือ แต่ละชิ้นสามารถยกระดับความแข็งแกร่งได้อย่างก้าวกระโดด เฟิงเซียวเก็บของเข้ากระเป๋าอย่างพึงพอใจ เรื่องอุปกรณ์สวมใส่ตอนเลเวล 30 คงไม่ต้องกังวลแล้ว จะน่าเสียดายก็แค่ดาบเขี้ยวหมาป่าทองคำเล่มนั้น... ในเมื่อมีกระบี่เซวียนหยวนอยู่ในมือ เขาคงไม่มีวันได้แตะต้องมันแน่นอน

หลังจากลาหัวหน้าหมู่บ้าน เฟิงเซียวมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตก ภูเขาแร่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก แต่เส้นทางที่ต้องผ่านคือสถานที่แห่งความทรงจำอันเจ็บปวดของเขา... ถิ่นกระต่าย

เจ้าพวกกระต่ายน้อยน่าสงสาร เตรียมตัวร้องไห้ซะเถอะ ท่านเฟิงคนนี้กลับมาล้างแค้นแล้ว! วะฮ่าฮ่าฮ่า

อาณาเขตทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ของเหล่ากระต่ายในวันนี้ดูเงียบเหงากว่าเมื่อวาน ฝูงกระต่ายตัวน้อยแบกหัวแครอทกระโดดไปมาอย่างน่ารักน่าชัง และเป็นเจ้าสัตว์หน้าตาไร้พิษสงพวกนี้แหละ ที่ส่งเฟิงเซียวลงนรกไปเมื่อวาน

แม้ค่าสถานะทั้งหมดจะถูกลดลง 70% จนเหลือพลังโจมตีแค่ 41 และเลือด 150 แต่การจะฆ่ากระต่ายสักสองสามตัวก็ยังไหวอยู่ เฟิงเซียวแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วเดินตรงเข้าไป เจ้าฆ่าข้าหนึ่งครั้ง ข้าจะล้างบางพวกเจ้าทั้งฝูง กำไรเห็นๆ

แต่แล้วฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินก็ต้องชะงักกึก เฟิงเซียวมองภาพเบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจ

ปกติกระต่ายเลเวล 1 จะไม่โจมตีมนุษย์ก่อน แต่ก็คงไม่มีใครคาดคิดว่าพวกมันจะ เชื่อง กับมนุษย์ได้ ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากำลังสั่นคลอนสามัญสำนึกของเขาอย่างรุนแรง

หญิงสาวร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายของผู้เล่นมือใหม่นั่งหันหลังให้เขาอยู่เงียบๆบนพื้นหญ้า มือเรียวงามกำลังหยอกล้อกับลูกกระต่ายหลายตัว ราวกับพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรแต่เป็นเพื่อนเล่น ฝูงกระต่ายกระโดดโลดเต้นรอบตัวเธออย่างร่าเริง บางตัวถึงกับทิ้งหัวแครอทแล้วกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเธอ เรียกเสียงหัวเราะแผ่วเบาอย่างอ่อนโยนจากปากของดรุณีน้อย

"ไม่นึกเลยว่านอกจากเหยาเอ๋อร์แล้วในโลกนี้ยังมีเด็กสาวที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาได้ถึงเพียงนี้"

ภาพอันงดงามราวกับภาพวาดปรากฏขึ้นในคลองจักษุ เฟิงเซียวชื่นชมแผ่นหลังบอบบางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มมองหาเป้าหมาย... ดูสาวเป็นเรื่องรอง ล้างแค้นกระต่ายเป็นเรื่องหลัก!

กระต่ายสามตัวกระโดดผ่านสายตา เฟิงเซียวเรียกกระบี่เซวียนหยวนออกมาแล้วฟาดฟันกระบวนท่า "ผ่าปฐพี" ออกไปอย่างไม่เกรงใจ...

"พะ... พี่ชายคะ ได้โปรดอย่าทำร้ายกระต่ายพวกนี้เลย... อ๊ะ หนูรู้ค่ะว่าพวกมันเป็นสัตว์อสูร แต่พวกมันน่ารักจริงๆนะคะ แถมยังไม่ทำร้ายคนด้วย ถ้าพี่อยากเก็บเลเวล... รบกวนไปตีสไลม์เลเวล 1 ทางโน้นแทนจะได้ไหมคะ"

เสียงหวานใสราวกับเสียงสวรรค์ดังมาจากด้านหลัง เจือด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่ชวนให้ทะนุถนอม

กระต่ายน่ารักแล้วฆ่าไม่ได้เรอะ? น่ารักกะผีน่ะสิ เมื่อวานปู่เพิ่งจะโดนมันเอาหัวแครอทฟาดตายคาที่!

เฟิงเซียวชักกระบี่เซวียนหยวนกลับด้วยความขัดใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กสาวปรากฏแก่สายตา และในวินาทีที่สายตาสบประสานกัน ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ

เฟิงเซียวผู้คุ้นชินกับความงามล่มเมืองของน้องสาวจนมีภูมิต้านทานสาวงามในระดับที่ปุถุชนไม่อาจเอื้อมถึง ทว่าเด็กสาวที่ทำให้เขาเหม่อลอยได้คนนี้... ไม่อาจใช้คำว่า "สวย" มาบรรยายได้เพียงอย่างเดียว

ใบหน้างดงามปานดอกสุ่ยเซียน ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรก จมูกโด่งรั้นจิ้มลิ้ม ริมฝีปากบางระเรื่อดั่งกลีบกุหลาบ เครื่องหน้าประณีตราวกับสวรรค์บรรจงปั้น ลำคอระหงยาวสวย ทุกองค์ประกอบดูบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทินทางโลก... ทว่าบนใบหน้าขาวนวลเนียนนั้นกลับมีความซีดเซียวของคนป่วยไข้เจือปนอยู่ ร่างกายผอมบางราวกับจะปลิวตามลม ทำให้ผู้พบเห็นอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกอยากปกป้อง

แต่สิ่งที่กระแทกใจเฟิงเซียวที่สุดคือดวงตาคู่นั้น... ภายในดวงตาขาวดำที่สุกสกาวดั่งดวงดาว ซุกซ่อนความรักที่มีต่อการมีชีวิต และความโหยหาในความสุขเอาไว้... ประกายไหวระริกในดวงตาคู่งามนั้น ช่างดูแล้ว... น่าปวดใจ

เฟิงเซียวรู้สึกราวกับหัวใจถูกเข็มเล่มเล็กๆทิ่มแทงอย่างจัง...

สวรรค์นั้นยุติธรรมเสมอ เมื่อมอบรูปโฉมงดงามล่มเมืองและจิตใจที่บริสุทธิ์ผุดผ่องให้ ย่อมต้องเรียกคืนบางสิ่งกลับไป... บางสิ่งที่คนทั่วไปต่างครอบครองได้โดยง่าย

เฟิงเซียวส่ายหน้าเบาๆ "ไม่น่าเชื่อว่าในใต้หล้านี้นอกจากเหยาเอ๋อร์แล้ว ยังมีผู้หญิงที่ทำให้เรารู้สึกปวดใจได้อีก"

เขาไม่ตอบคำ ไม่มองตาเด็กสาวคนนั้นอีก และไม่คิดจะไปหาเรื่องกระต่ายพวกนั้นแล้ว ชายหนุ่มหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

"พี่ชาย... ขอบคุณนะคะ" สีหน้าตื่นกลัวของเด็กสาวผ่อนคลายลง เธอกล่าวขอบคุณไล่หลังด้วยความซาบซึ้งใจ

เฟิงเซียวไม่ได้สังเกตเลยว่า ในชั่วพริบตาที่เขามองเด็กสาวคนนั้น... กระบี่เซวียนหยวนในห้วงจิตของเขาได้สั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ

*****