บทที่ 8 : เริ่มเก็บเลเวล

หมาป่ากินพืช?

เฟิงเซียวถึงกับกลอกตามองบน “โลกนี้มันช่างกว้างใหญ่เสียจริง มีนกแปลกๆให้เห็นไม่ซ้ำ แต่ต่อให้แกจะถือศีลกินเจ บิดาก็ไม่ละเว้นชีวิตให้หรอกนะโว้ย!”

ว่าแล้วเขาก็เงื้อกระบี่เซวียนหยวนในมือ ฟันฉับเข้าใส่หมาป่าขาวตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด

-125

-122

พลังป้องกันของหมาป่าขาวไม่ได้สูงนัก ยังไม่ทันที่มันจะตั้งตัวก็ถูกเฟิงเซียวฟันร่วงไปในสองดาบ ร่างสลายกลายเป็นขวดยาสีแดงกับเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ เจ้าหมาป่าผู้โชคร้ายคงตายตาไม่หลับ ไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้มนุษย์ที่นั่งบื้อกินลมชมวิวอยู่ตั้งนาน จู่ๆถึงลุกขึ้นมาฆ่าแกงกันได้ลงคอ

[น้ำยาฟื้นพลังขนาดเล็ก]:

เงื่อนไข: ไม่มี

ผลลัพธ์: ฟื้นฟูพลังชีวิต 100 หน่วยทันที, คูลดาวน์: 10 วินาที

“สองทีร่วงเลยเรอะ?” เฟิงเซียวเบ้ปากอย่างดูแคลน แต่ลืมไปสนิทว่าพลังโจมตีมหาศาลที่ได้จากกระบี่เซวียนหยวนนั้นมันเกินมาตรฐานเลเวลของเขาไปไกลโข ปกติผู้เล่นเลเวล 10 ยังยากที่จะมีพลังโจมตีแตะหลัก 100 เลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นพวกพ้องถูกทำร้าย หมาป่าขาวอีกสองตัวที่อยู่ใกล้ๆก็ส่งเสียงขู่ “กรรรร!” แล้วกระโจนเข้าใส่ทันที เฟิงเซียวไม่รอช้า ฟันสวนตัวที่อยู่ข้างหน้าไปหนึ่งดาบเต็มๆ

-122

หมาป่าตัวนั้นไม่ยอมแพ้ ตะปบสวนกลับมาทันควัน เฟิงเซียวไม่ได้หลบหลีก ตั้งใจจะลองวัดดูว่าพลังโจมตีของมันรุนแรงแค่ไหน

ปั้ก!

กรงเล็บหมาป่าตะปบเข้าใส่ร่างเฟิงเซียวเต็มอก ตัวเลขสีแดง -21 ลอยขึ้นมา

เฟิงเซียวสะดุ้งโหยง “สงสัยเกราะฉันจะน้อยไปจริงๆแฮะ”

เขาเริ่มระวังตัวมากขึ้น ไม่กล้าปล่อยให้โดนโจมตีฟรีๆอีก เพราะในตัวตอนนี้ถังแตก ไม่มีเงินซื้อยาจากร้านขายยาแม้แต่ขวดเดียว ที่มีติดตัวก็แค่น้ำยาฟื้นพลังขวดจิ๋วที่เพิ่งดรอปเมื่อกี้ ขืนโดนตบอีกไม่กี่ทีคงได้วิ่งป่าราบแน่

เฟิงเซียวรีบตวัดดาบปิดบัญชีหมาป่าตัวแรก หมาป่าอีกตัวที่เหลือคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้ากัด เฟิงเซียวกระโดดถอยหลังหลบฉากอย่างคล่องแคล่ว แล้วพุ่งสวนกลับไปแทงเข้าจุดตาย!

-248 (Critical Hit!)

ค่าโชคอันสูงส่งบวกกับการโจมตีทีเผลอ ส่งผลให้เกิดคริติคอลดาเมจสองเท่า หมาป่าขาวทิ้งขวดยาสีฟ้าไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนจะสิ้นใจตาย

[น้ำยาฟื้นมานาขนาดเล็ก]:

เงื่อนไข: ไม่มี

ผลลัพธ์: ฟื้นฟูมานา 100 หน่วยทันที, คูลดาวน์: 10 วินาที

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เลื่อนระดับเป็นเลเวล 1: พลังชีวิต +20, มานา +10, พละกำลัง +1, ความอึด +1, ความว่องไว +1, จิต +1, ท่านได้รับแต้มสถานะ 5 แต้ม”

ค่าประสบการณ์จากมอนสเตอร์เลเวล 5 ถึง 3 ตัว บวกกับโบนัสค่าประสบการณ์จากการฆ่าข้ามเลเวล ทำให้เฟิงเซียวอัปเลเวลได้ทันที

ทุกครั้งที่เลเวลอัป ผู้เล่นจะได้รับแต้มสถานะ 5 แต้มเพื่อนำไปอัปค่าสถานะพื้นฐานได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ อาชีพสายกายภาพจะได้พลังชีวิต +20 และมานา +10 อัตโนมัติ ส่วนสายเวทมนตร์จะได้มานา +20 และพลังชีวิต +10

เฟิงเซียวเปิดหน้าต่างสถานะ แล้วเทแต้มลงไปที่พละกำลังกับความอึดในอัตราส่วน 4:1 เพราะการมีกระบี่เซวียนหยวนอยู่ในมือบังคับให้เขาต้องเดินเส้นทางสายนักรบซึ่งเน้นพละกำลังเป็นหลัก แต่ความอึดก็ขาดไม่ได้ เมื่อรวมกับสกิลติดตัวที่บวกค่าสถานะให้อีกอย่างละ 1 แต้ม เท่ากับว่าทุกครั้งที่เลเวลอัป เขาจะได้ พละกำลัง +5, ความอึด +2, ความว่องไว +1, และจิต +1

เมื่ออัปค่าสถานะเสร็จ เฟิงเซียวก็พุ่งเข้าใส่เป้าหมายต่อไปทันที

-138

พละกำลังที่เพิ่มมา 5 แต้ม ทำให้พลังโจมตีของเขาแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ทว่า... หมาป่าตัวนี้กลับไม่ได้สวนกลับทันที มันเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วเห่าหอนเสียงยาว “บรู๊วววววว!”

เสียงหอนอันโหยหวนดังก้องไปทั่วเนินอัสดง ทันใดนั้นเสียงหอนตอบรับจากหมาป่าตัวอื่นๆก็ดังระงมขึ้นรอบทิศทาง จากไกลเข้ามาใกล้ราวกับปฏิกิริยาลูกโซ่

“ซวยแล้ว! เรียกพวกนี่หว่า!”

เฟิงเซียวรีบจัดการเจ้าตัวต้นเรื่องตรงหน้า แต่ไม่ทันการ... หมาป่าขาว 5 ตัววิ่งกรูกันเข้ามาจากระยะไกล

“แม่งเอ๊ย! ลุยเป็นลุย!”

เฟิงเซียวตัดสินใจพุ่งเข้าใส่ฝูงหมาป่า หมาป่าหนึ่งตัวโจมตีเขาเข้าเนื้อประมาณ 20 หน่วย การต้องรับมือ 5 ตัวพร้อมกันโดยที่ยาปั๊มเลือดแทบไม่มีทำให้เขาอดหวั่นใจไม่ได้

ฟุ่บ!

เขาเอี้ยวตัวหลบกรงเล็บของตัวแรก แล้วตวัดดาบฟันสวนเข้าที่หลังมันเต็มแรง อีกตัวตะปบเข้ามาทางด้านข้าง เฟิงเซียวเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง แล้วฟันสวนติดคริติคอลส่งมันไปลงนรกในดาบเดียว

เมื่อเริ่มตั้งสติได้ เฟิงเซียวก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าแม้ความเร็วและปฏิกิริยาตอบสนองในเกมจะเทียบไม่ได้กับความสามารถระดับปีศาจของเขาในโลกจริง แต่ก็ถือว่าคล่องแคล่วว่องไวมาก เขาสามารถอ่านทางและหลบการโจมตีของพวกหมาป่าได้เกือบทั้งหมด กว่าจะจัดการหมาป่าทั้ง 5 ตัวลงได้ เขาโดนโจมตีไปแค่ 3 ทีเท่านั้น

เฟิงเซียวเก็บขวดยาและ ‘ชุดมือใหม่เลเวล 5’ ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูค่า ‘ปฏิกิริยาตอบสนอง’ อีกครั้ง

ปฏิกิริยาตอบสนอง: 147 (สัมพันธ์โดยตรงกับร่างจริงของผู้เล่น)

“อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ถึงจะดึงความสามารถจริงมาใช้ได้ไม่หมด แต่ถ้าในโลกจริงเราตอบสนองไว ในเกมก็จะได้โบนัสตามไปด้วย... คนทั่วไปน่าจะอยู่ที่ประมาณ 100 ล่ะมั้ง”

เฟิงเซียวเดาถูกเรื่องระบบดึงความสามารถจากโลกจริง แต่เขาประเมินคนทั่วไปสูงเกินไป... ค่าเฉลี่ยของผู้เล่นทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 50 เท่านั้น การที่เขามีค่าปฏิกิริยาถึง 147 แสดงให้เห็นว่าความคล่องตัวของเขาในโลกแห่งความจริงนั้นอยู่ในระดับ ‘เหนือมนุษย์’ ไปแล้ว

เสียงหอนของหมาป่ายังไม่สงบลง ฝูงหมาป่าอีก 7-8 ตัวกำลังดาหน้าเข้ามาหาเขา

“ร้างราสนามรบไปนาน ชักจะลืมความเยือกเย็นในการต่อสู้ไปซะแล้วสิ”

“หึ! คนอย่างบิดา... จะมาถอยหนีสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ได้ยังไง! เข้ามา! ดาหน้ากันเข้ามาให้หมด!”

เมื่อเห็นฝูงหมาป่าพุ่งเข้ามา เฟิงเซียวกระชับกระบี่เซวียนหยวนแน่น ความตื่นเต้นกระหายเลือดที่ห่างหายไปนานปะทุขึ้นในจิตใจ เขาคำรามก้องพร้อมวาดกระบี่เซวียนหยวนออกไปเป็นวงกว้าง ก่อเกิดเป็นประกายแสงดาบอันงดงาม

ในชั่ววินาทีที่เขาลงมือ... โดยไม่รู้ตัว พลังลมปราณจากเคล็ดวิชา ‘ศิลปะแห่งความโกลาหล’ ในร่างของเขาได้เริ่มไหลเวียนขึ้นมาเล็กน้อย

ตูม! ตูม! ตูม!

-208, -202, -406, -200, -210, -202, -200...

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตะลึงของเฟิงเซียว หมาป่าทั้ง 7 ตัวโดนดาเมจมหาศาลเด้งขึ้นพร้อมกัน ร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทิ้งขวดยากับเหรียญทองแดงไว้เกลื่อนกราด

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เรียนรู้สกิล ‘แยกพสุธา’, ชื่อเสียง +10”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เลื่อนระดับเป็นเลเวล 2: พลังชีวิต +20, มานา +10, พละกำลัง +1, ความอึด +1, ความว่องไว +1, จิต +1, ท่านได้รับแต้มสถานะ 5 แต้ม”

[แยกพสุธา]: สกิลกดใช้ระดับสูง (สกิลเฉพาะตัว)

เงื่อนไข: เรียนรู้ได้เฉพาะผู้ที่มี ‘กายาเทพอสูร’ และมีค่าความรู้แจ้งสูงมากเท่านั้น

คำอธิบาย: สกิลพิเศษที่ไม่มีบันทึกในตำราโบราณของมังกรสวรรค์ แฝงไปด้วยพลังมหาศาล ระบบทำการตั้งชื่อให้โดยอัตโนมัติตามลักษณะของสกิล เมื่อใช้งานจะสร้างเงากระบี่ฉีกกระชากศัตรูเบื้องหน้า

ผลลัพธ์: โจมตีศัตรูในระยะ 4 เมตรเบื้องหน้า, พลังโจมตี 150%, ใช้ มานา 30, ไม่มีคูลดาวน์

“เฮ้ย! ได้สกิลเฉยเลย? แถมยังเป็นสกิลโจมตีหมู่ที่โคตรแรงอีกต่างหาก... นี่มันจะง่ายเกินไปแล้วมั้ง!” เฟิงเซียวที่เพิ่งฆ่าหมาป่าไปไม่กี่สิบตัวถึงกับอึ้งกิมกี่

“แล้วไอ้ ‘กายาเทพอสูร’ นี่มันโผล่มาจากไหนอีก? ระบบนี่มันปิ๊งฉันเข้าแล้วหรือไง ยัดเยียดฉายาอะไรให้เยอะแยะ ทีแรกก็ร่างกายระบุไม่ได้ ต่อมาก็ร่างบรรพโกลาหล ตอนนี้มาเป็นกายาเทพอสูรอีก... ช่างเถอะ! ยังไงก็มีแต่ได้กับได้ ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย!”

เฟิงเซียวเลิกคิดมาก ก้มเก็บเงินกับขวดยาแล้วเริ่มมหกรรมล้างบางเผ่าพันธุ์หมาป่าต่อทันที ด้วยสกิล ‘แยกพสุธา’ ความเร็วในการฆ่าของเขาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แม้มานาที่มีอันน้อยนิดจะทำให้ใช้สกิลได้ไม่บ่อยนัก แต่น้ำยามานาที่ดรอปมาเรื่อยๆก็พอถูไถไปได้

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เลื่อนระดับเป็นเลเวล 3...”

.........

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เลื่อนระดับเป็นเลเวล 4...”

.........

“ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเฟิงหุน เลื่อนระดับเป็นเลเวล 6: พลังชีวิต +20, มานา +10, พละกำลัง +1, ความอึด +1, ความว่องไว +1, จิต +1, ท่านได้รับแต้มสถานะ 5 แต้ม”

ด้วยพลังโจมตีและสกิลระดับเทพ ค่าประสบการณ์พุ่งพรวดพราดราวกับติดจรวด สามชั่วโมงผ่านไป เฟิงเซียวก็มายืนอยู่ที่เลเวล 6 ตอนนี้หมาป่าขาวที่โดนฟันทีเดียวตายเริ่มไม่ท้าทายสำหรับเขาแล้ว แถมฆ่าไปตั้งนานบอสก็ไม่โผล่หัวมาสักตัว ค่าประสบการณ์ที่ได้ก็น้อยลงเรื่อยๆ

“ได้เวลาย้ายที่ไปหาเหยื่อตัวใหญ่กว่านี้แล้ว” เฟิงเซียวเปิดกระเป๋าดูเงินที่มีอยู่ 1 เหรียญทอง 13 เหรียญเงิน 90 เหรียญทองแดง แล้วก็ได้แต่ยิ้มขื่นๆ เงินในเกม ‘หลุนหุย’ ดรอปยากชะมัด ขนาดเขามีค่าโชคสูงปรี๊ด เล่นมาตั้งสามชั่วโมงกว่าเพิ่งเก็บได้เหรียญทองเดียว (1 ทอง = 100 เงิน = 10,000 ทองแดง)

“ติ๊ง! ผู้เล่นเฟิงหุน ท่านออนไลน์เกิน 8 ชั่วโมงแล้ว กรุณาล็อกเอาต์ภายใน 1 ชั่วโมง มิเช่นนั้นระบบจะทำการบังคับตัดการเชื่อมต่อ”

เฟิงเซียวที่กำลังจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือถึงกับชะงัก “เฮ้ย? นานขนาดนั้นแล้วเหรอ?” ความสมจริง ความตื่นตาตื่นใจ และความมันส์ของ ‘หลุนหุย’ ดึงดูดให้เขาหลงใหลจนลืมวันลืมคืนไปสนิท

เขาลองคำนวณเวลาดูคร่าวๆแล้วก็แทบจะสบถออกมา “ไอ้ระบบหน้าเลือด! นี่เอ็งนับรวมเวลาที่ฉันเสียตอนสร้างตัวละครไปสองชั่วโมงด้วยเรอะ!”

แต่การพักผ่อนก็เป็นเรื่องสำคัญ เฟิงเซียวไม่อยากฝืนสังขารไปกับเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงที่เหลือ เขาจึงตัดสินใจล็อกเอาต์ออกจากเกมทันที

*****