บทที่ 26 ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็นบรรลุผล

บทที่ 26 ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็นบรรลุผล

ปัง!

เสียงดังสนั่น เมื่อค้อนกระแทกลงไป หัวของเจี่ยเหนียนก็ระเบิดเหมือนแตงโมที่สุกงอม

สำหรับพวกทรยศ เฉียนลี่กงไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย

เจี่ยเหนียนที่ยอมทรยศเพราะผลประโยชน์ครั้งหนึ่ง ย่อมสามารถทรยศพวกเขาได้อีกครั้งที่สองและครั้งที่สาม คนแบบนี้ไม่สมควรให้มีชีวิตอยู่ต่อไป!

เมื่อจัดการกับเจี่ยเหนียนเสร็จ เฉียนลี่กงก็หันมามองเย่ชวนด้วยแววตาที่ลุกโชน ก่อนจะโผเข้ากอดเย่ชวนแน่น

"ฮ่าฮ่าฮ่า! น้องเย่ชวน คราวนี้ต้องขอบคุณนายมาก! กลับไปถึงชิงเฉิงเมื่อไหร่ ฉันจะพาไปล้างเท้าร้าน 98! ถ้าในชิงเฉิงมีเรื่องอะไร นายบอกมาเลย ฉันพร้อมช่วยเต็มที่!"

เฉียนลี่กงรู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เพราะทักษะควบคุมของเย่ชวน ตอนนี้คนที่บาดเจ็บสาหัสคงเป็นเขาแทนที่จะเป็นเหลยกัง

"ลุงเฉียน ถ้าจะไปล้างเท้าก็ไปคนเดียวเถอะ อย่าพาน้องเย่ชวนไปเสียเด็ก!" เจียงซือเหยียนกล่าวพร้อมกับมองเฉียนลี่กงด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ คำพูดของเขาทำเอาหญิงสาวสองคนถึงกับหน้าแดง

"เฮ้อ! คำนี้ผิดแล้วนะ สัญลักษณ์ของการเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัว คือการใส่สายรัดข้อมืออย่างสง่างาม" เฉียนลี่กงหัวเราะเจ้าเล่ห์

ซูว่านซินเดินเข้ามาข้างหน้า ใช้แขนโอบคอเย่ชวนด้วยท่าทางสนิทสนม ทำเอาเย่ชวนรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจจากแรงกดดัน

"ขอโทษนะเย่ชวน เมื่อกี้ฉันหุนหันไปหน่อย เข้าใจนายผิด คิดว่านายแค่ยืนดูเฉยๆ ฉันติดหนี้บุญคุณนายแล้ว อย่าเก็บไปคิดมากล่ะ~" ซูว่านซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเขินๆ

"ไม่ใช่แค่เธอที่ติดหนี้เย่ชวน เราทุกคนต่างเป็นหนี้เขาทั้งชีวิต!" เจียงซือเหยียนเสริม

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะหากไม่มีเย่ชวน พวกเขาคงจบเห่ไปแล้ว

"น้องเย่ชวน ขอถามหน่อยนะ นายอยู่ระดับไหน?" หลี่หนานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ระดับเทพ" เย่ชวนที่ยังถูกซูว่านซินโอบคออยู่ ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

ทุกคนในที่นั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ระดับเทพ? แม้แต่ในพันธมิตรเก้าสวรรค์ก็ถือว่าเป็นยอดอัจฉริยะ!

"เดี๋ยวนะ! นายไม่ใช่คนชิงเฉิงเหรอ? ถ้าในชิงเฉิงมีคนปลุกอาชีพระดับเทพ พันธมิตรเก้าสวรรค์จะต้องได้รับข่าวแน่ๆ!" เจียงซือเหยียนเอ่ยอย่างสงสัย

"คุณหนู... จริงๆ แล้วเรารับข่าวนี้มาแล้วนะ ลองนึกถึงข้อมูลของเย่ชวนสิ คุณยังไม่คิดอะไรออกเหรอ?" เฉียนลี่กงกระแอมเบาๆ

"ระดับเทพ? ข้อมูล?" แววตาของเจียงซือเหยียนเปลี่ยนเป็นตกตะลึง "นายคือ... นักเชือดหมูระดับเทพคนนั้น?"

สีหน้าของหลี่หนานและซูว่านซินก็เริ่มเปลี่ยนไปทันที

ข่าวดี: เย่ชวนเป็นอาชีพระดับเทพ!

ข่าวร้าย: เขาเป็นแค่นักเชือดหมู

แต่เดี๋ยวนะ! นักเชือดหมูไม่ใช่ว่าเชือดได้แค่หมูเหรอ? แล้วทำไมเย่ชวน นักเชือดหมูระดับเทพ ถึงสามารถสับวานรลมเพลิงจนแหลกได้ในทักษะเดียวล่ะ?

อย่างไรก็ตาม ทุกคนรู้ดีว่าอย่าถามซอกแซกให้มากเกินไป เพราะทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเอง หากคาดคั้นเกินไปจะดูไม่ให้เกียรติกัน

"เรามาพักผ่อนกันสักหน่อยดีกว่า ตอนนี้ถ้าเราวิ่งพล่านไปทั่ว อาจถูกสหพันธรัฐเล่ยชือซุ่มโจมตีอีก ผมได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปแล้ว คนของพันธมิตรเก้าสวรรค์จะมาช่วยพวกเราในเร็วๆ นี้" เฉียนลี่กงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

หลี่หนานและซูว่านซินแบ่งหน้าที่กันเฝ้าระวังรอบด้าน เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

เย่ชวนรู้สึกเบื่อจึงเดินเข้าไปหาเจียงซือเหยียนแล้วพูดขึ้น

"คุณเจียง ผมขอให้คุณใช้ทักษะโจมตีด้วยคลื่นเสียงใส่ผมหน่อยได้ไหม?"

"เรียกฉันว่า ซือเหยียน ก็พอ นายจะใช้คลื่นเสียงเพื่อฝึกฝนทักษะการเคลื่อนไหวสินะ?" เจียงซือเหยียนเข้าใจจุดประสงค์ของเย่ชวนทันที

"ใช่ครับ" เย่ชวนพยักหน้า

ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็นของเย่ชวนเป็นทักษะที่ได้มาจากม้วนคัมภีร์ ซึ่งไม่สามารถพัฒนาไปตามระดับพลังได้ จำเป็นต้องฝึกฝนซ้ำๆ เพื่อเพิ่มความชำนาญ

การใช้คลื่นเสียงที่รวดเร็วและรุนแรง เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการฝึกฝนทักษะนี้

"แน่ใจนะ? ระดับของฉันสูงกว่านายมาก ถ้าพลาดไป นายอาจจะบาดเจ็บได้" เจียงซือเหยียนถามด้วยความกังวล

"ผมมั่นใจ" เย่ชวนตอบ

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ระวังตัวให้ดี ฉันจะค่อยๆ เพิ่มความเร็ว อย่าฝืนตัวเองล่ะ"

เมื่อเห็นเย่ชวนยืนยัน เจียงซือเหยียนก็หยิบกู่ฉินที่สะพายไว้ออกมา มันเป็นอาวุธวิญญาณที่เปล่งประกายความลึกลับและดูโบราณ

เสียงดนตรีดังขึ้นพร้อมกับคลื่นเสียงที่ก่อร่างเป็นคมมีดอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่เย่ชวน

เย่ชวนขยับตัวหลบอย่างง่ายดาย

"ซือเหยียน เร็วกว่านี้อีกได้ไหม?"

เจียงซือเหยียนพยักหน้า ก่อนจะเร่งจังหวะดนตรี คลื่นเสียงจากเดิมที่มีแค่หนึ่ง กลายเป็นสาม

"เร็วขึ้นอีก!"

"เร็วขึ้น!"

"อีก เร็วขึ้นอีก!"

เสียงกู่ฉินของเจียงซือเหยียนยิ่งเร่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ คลื่นเสียงที่แหลมคมก็เพิ่มจากสิบเป็นยี่สิบ และจากยี่สิบเป็นห้าสิบในพริบตา

คลื่นเสียงที่มีมากกว่าห้าสิบครั้งนั้น เพียงพอที่จะทำให้นักสู้ระดับเติงถังขั้นหนึ่งบาดเจ็บสาหัสหรือถูกสังหารได้ในทันที!

แต่เย่ชวนกลับเคลื่อนไหวอย่างสบายๆ เหมือนคลื่นเสียงที่แหลมคมเหล่านั้นไม่สามารถสร้างอันตรายใดๆ ให้เขาได้

แววตาของเจียงซือเหยียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เช่นเดียวกับเฉียนลี่กง ซูว่านซิน และหลี่หนาน ที่มองเย่ชวนด้วยความทึ่ง

"เพิ่มความเร็วได้อีกนะ ผมยังไหว" เย่ชวนเร่งให้เจียงซือเหยียนเพิ่มความรุนแรงของการโจมตี

เจียงซือเหยียนพยักหน้า และเพิ่มจำนวนคลื่นเสียงที่จู่โจมเย่ชวนอีกครั้ง

เจ๊ง!

เสียงกู่ฉินดังขึ้น สร้างคลื่นเสียงกว่าเจ็ดสิบห้าคลื่นที่พุ่งเข้าโจมตีเย่ชวน

"ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็น!"

แววตาของเย่ชวนเปลี่ยนเป็นจริงจัง ก่อนจะใช้ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็น ทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขาหลบการโจมตีด้วยมุมที่เฉียบคมและพริบตาเดียวก็สามารถหลบพ้นการโจมตีของเจียงซือเหยียนได้ทุกครั้ง

ทุกคนถึงกับตะลึง เพราะที่ผ่านมา เย่ชวนยังไม่ได้ใช้ทักษะหลบหลีกเลยด้วยซ้ำ!

เจียงซือเหยียนเริ่มเข้าใจแล้วว่าไม่สามารถใช้เหตุผลทั่วไปมาตัดสินเย่ชวนได้อีกต่อไป

หลังจากสูดหายใจลึก เธอไม่ออมมืออีกต่อไป คราวนี้ใช้พลังถึงเจ็ดในสิบส่วน

เสียงกู่ฉินที่ดังกังวานคล้ายเสียงน้ำไหล สร้างคลื่นเสียงนับสิบพุ่งเข้าโจมตีเย่ชวนไม่หยุด

ภายใต้ความกดดันสูง ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็นของเย่ชวนยิ่งพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

เวลาผ่านไป เหงื่อของเจียงซือเหยียนไหลซึมจนเปียกชุ่มผมหน้าม้า ขณะที่เย่ชวนยังคงไม่หยุดพัก แม้จะมีรอยแผลหลายแห่งบนตัว หากไม่มีเกราะอ่อนเกล็ดไฟปกป้องไว้ คงจะบาดเจ็บสาหัสกว่านี้

แต่เย่ชวนยังคงไม่หยุดพัก กลับเร่งเข้าใกล้เจียงซือเหยียนมากขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งเข้าใกล้ ระยะเวลาตอบสนองของเขายิ่งลดลง แต่ทว่าความเร็วของเย่ชวนกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเกิดภาพหลอนของเงาร่างซ้อนขึ้น

ในที่สุด เย่ชวนก็หลุดพ้นจากการโจมตีและมายืนอยู่ข้างหลังเจียงซือเหยียน

"ขอบคุณมาก!" เย่ชวนโค้งคำนับอย่างสุภาพ

ด้วยแรงกดดันจากเจียงซือเหยียน ทำให้เขาบรรลุทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็นไปถึงขั้นสมบูรณ์!

【ทักษะเงาล่องหนอันเยือกเย็น (ขั้นสมบูรณ์): เมื่อเปิดใช้งาน จะเพิ่มคุณสมบัติความคล่องตัว 40% เป็นเวลาหนึ่งนาที และขณะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว จะทิ้งเงาร่างซ้อนไว้หลอกลวงศัตรู】

ระดับของทักษะนี้ไม่เพียงเพิ่มความสามารถขึ้นอีก 10% แต่ระยะเวลายังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และยังมีเอฟเฟกต์เงาร่างเสริมเข้ามา ทำให้พลังของเย่ชวนก้าวกระโดดไปอีกขั้น

เจียงซือเหยียนปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะบ่นขึ้น

"นายมันตัวประหลาดจริงๆ! ฝึกซ้อมกับนายทำเอาฉันแทบหมดแรง!"

เย่ชวนกำลังจะเอ่ยขอบคุณ แต่แล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่ง ก่อนจะหันไปมองด้านหลังเจียงซือเหยียนพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

"เอ่อ... อย่าเพิ่งดีใจไปนะ ดูเหมือนเรื่องที่หนักกว่านี้กำลังจะมา..."