บทที่ 10 - เป้าหมาย สังหารเฟิงอวี้

บทที่ 10 - เป้าหมาย สังหารเฟิงอวี้

◉◉◉◉◉

ยิ่งประชาชนด่าทอมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเกรี้ยวกราดมากขึ้นเท่านั้น

"อยากได้น้องชายเจ้าเฉาหวงใช่ไหม? พวกเรามาโยนเจ้าขุนนางชั่วนั่นให้มันดูด้วยกัน!"

"ให้ไอ้สารเลวนี่ดูให้ดีว่าผลลัพธ์ของการรังแกชาวบ้าน รังแกท่านเจ้าเมืองของเราเป็นอย่างไร!"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเฉาหงก็ร้อนรน

นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

หรือว่าเฉาหวงจะ...

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ในหมู่ประชาชนก็มีร่างที่ดูน่าสังเวชถูกโยนออกมา

"ตุบ!"

คนผู้นั้นถูกโยนลงบนพื้นตรงหน้าเฉาหง แต่กลับไม่ร้องเจ็บเลยสักนิด

ราวกับว่า...สูญเสียความรู้สึกไปแล้ว

คนที่ถูกโยนออกมานั้น ตัวเขียวช้ำไปหมด ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือร่างกาย ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกเหยียบย่ำ!

เฉาหงเพ่งมองดู สูดหายใจเข้าลึกๆ

คือลูกพี่ลูกน้องของเขา เฉาหวง!

เฉาหวงล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกกว้าง กลายเป็นศพที่ไม่ยอมหลับตา!

เมื่อเห็นดังนั้น เฉาหงก็กำหมัดแน่น ใบหน้าโกรธเกรี้ยว "นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!"

หลิวโป๋เหวินเย้ยหยัน เขาไม่พูดอะไร

ส่วนเฟิงอวี้ก็ยังคงทำหน้าสบายๆ

ประชาชนเริ่มวุ่นวายอีกครั้ง ชี้ไปที่เฉาหงแล้วด่าทอ

"ไอ้สารเลว! เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกรึ?"

"พวกเรานี่แหละที่ให้ท่านเจ้าเมืองมอบเจ้าขุนนางชั่วนั่นออกมา!"

"คนก็พวกเราฆ่าเอง แล้วไง? อยากจะแก้แค้นรึ? มีปัญญาก็ฆ่าพวกเราให้หมดสิ!"

ใบหน้าของเฉาหงเขียวคล้ำ เขาโกรธจนตับแทบจะระเบิด!

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

มีประชาชนมากมายฆ่าคน

หรือว่าเขาจะจับประชาชนมากมายขนาดนี้?

ขุนนางบีบคั้นประชาชนให้ก่อกบฏ?

เขาไม่สามารถรับผิดชอบผลที่ตามมานี้ได้!

แค้นใจ! เขาใช้หัวแม่เท้าคิดก็เดาได้ว่าต้องเป็นเฟิงอวี้ที่ทำอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่มีหลักฐานเลยสักนิด ไม่สามารถจับเฟิงอวี้ได้!

เฉาหงหันไป ดวงตาสีเลือดจ้องมองเฟิงอวี้อย่างเอาเป็นเอาตาย

แล้วเฟิงอวี้ล่ะ?

ไม่ไหวติงเลยสักนิด

"เจ้าจำไว้ เราจะได้เจอกันอีก!"

ทิ้งท้ายคำพูดที่โหดเหี้ยมไว้เช่นนี้ เขาก็ให้ลูกน้องของเขาฝ่าวงล้อมของประชาชนออกไป แล้วนำศพของเฉาหวงจากไปอย่างโกรธเกรี้ยว!

ส่วนประชาชนก็ด่าทอไปตลอดทาง

จางเจาตะลึงอยู่นาน

คำพูดคนน่ากลัว

น่ากลัวจริงๆ!

เฟิงอวี้กับหลิวโป๋เหวิน พวกเขาสามารถคำนวณใจคนได้ถึงขนาดนี้!

ยอดคน!

นี่แหละคือยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง!

เฟิงอวี้มองดูเงาหลังของเฉาหง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมขึ้น

เขากล้าแน่ใจว่าเฉาหงจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ต้องหาโอกาสมาแก้แค้นให้เฉาหวงอย่างแน่นอน

เขาต้องรีบพัฒนาตัวเองให้เร็วที่สุด ก่อนที่เฉาหงจะมาหาเรื่องอีกครั้ง ต้องรีบพัฒนาตัวเองให้ได้!

[ติ๊ง! แจ้งเตือน: ประชาชนให้การสนับสนุนโฮสต์ สร้างชื่อเสียงให้โฮสต์ ขับไล่ขุนนางชั่วเฉาหง ได้รับค่าชื่อเสียง 1500 แต้ม!]

[ปัจจุบันโฮสต์มีค่าชื่อเสียง 4000 แต้ม!]

[ต้องการค่าชื่อเสียงอีก 1000 แต้มเพื่ออัปเกรดร้านค้าชื่อเสียงครั้งต่อไป!]

ดีมาก!

ไม่รู้ไม่ชี้ ตัวเองก็มีค่าชื่อเสียงถึง 4000 แต้มแล้ว

พอดี ตอนที่ร้านค้าชื่อเสียงอัปเกรดก่อนหน้านี้ เขาพบสินค้าที่ดีชิ้นหนึ่งในนั้น ต้องการค่าชื่อเสียง 4000 แต้ม

"ระบบ แลกเปลี่ยนความรู้ด้านธรณีวิทยาให้ข้า!"

[ติ๊ง! ใช้ค่าชื่อเสียง 4000 แต้ม กำลังแลกเปลี่ยนความรู้ด้านธรณีวิทยาครบวงจรให้โฮสต์!]

เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ เขาก็เข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง

ความรู้ด้านธรณีวิทยาสมัยใหม่นับไม่ถ้วนถูกสลักลึกลงในสมองของเขา!

หลังจากความรู้สึกมึนงงผ่านไป เขาก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว

จัดระเบียบความรู้ในสมองของเขาอย่างละเอียด ในใจของเขาก็มีแผนการที่ดีแผนหนึ่ง!

ความรู้ด้านธรณีวิทยาหมายความว่าอะไร?

เฟิงอวี้สามารถนำทีมไปสำรวจค้นหาทรัพยากรแร่ธาตุที่สามารถขุดได้ด้วยตัวเอง!

ในยุคปัจจุบัน ทรัพยากรแร่ธาตุมีความสำคัญอย่างยิ่ง!

การผลิตอาวุธ ชุดเกราะ และรถรบต่างๆ ล้วนต้องอาศัยทรัพยากรแร่ธาตุ

กระทั่งในอนาคตหากเขาพัฒนาไปถึงระดับหนึ่ง แม้แต่อุตสาหกรรมถลุงเหล็กถลุงเหล็กกล้าแบบสมัยใหม่ เขาก็สามารถวิจัยพัฒนาขึ้นมาได้!

เฟิงอวี้ปลอบใจประชาชนที่อยู่หน้าจวนก่อน แล้วให้พวกเขาแยกย้ายกันไป

ทันใดนั้น เขาก็เรียกจางเจามาทันที "มีคำสั่ง พรุ่งนี้นำช่างฝีมือสองสามคนตามข้าไปสำรวจตามภูเขาและป่ารกร้างต่างๆ ในเมืองเผิง ข้าอยากจะดูว่าจะสามารถหาเหมืองแร่ได้หรือไม่"

เมื่อได้ยินดังนั้น จางเจาก็รีบทัดทาน "นายท่าน ไม่ได้นะขอรับ!"

"สถานที่ภูเขาและป่ารกร้างเหล่านั้นเต็มไปด้วยอันตราย แถมยังเจอกับโจรป่าได้ง่าย หากท่านไป อาจจะเจออันตรายได้ทุกเมื่อ!"

เฟิงอวี้ยิ้ม "งั้นแบบนี้ ให้หลี่จิ้งนำทหารหนึ่งร้อยนายตามข้าไป"

เมื่อเห็นดังนั้น จางเจาก็ทำได้เพียงตกลง

วันรุ่งขึ้น เฟิงอวี้นำช่างฝีมือสิบกว่าคน ให้พวกเขาเตรียมจอบและของอื่นๆ ที่ใช้ในการขุด แล้วออกเดินทางไปยังภูเขาและป่ารกร้างรอบๆ เมืองเผิง

พวกเขาทันทีที่ก้าวเข้าไปในป่า หลี่จิ้งก็หยุดฝีเท้าทันที มองไปที่ด้านหนึ่งของป่าด้วยสายตาเย็นชา

ครู่ต่อมา ในป่าก็มีกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่จิ้งจึงถอนหายใจโล่งอก

"เป็นอะไรไป?"

"ไม่มีอะไรขอรับนายท่าน อาจจะเป็นความรู้สึกของข้าไปเอง"

คณะเดินทางจึงเดินต่อไป...

...

สวีโจว จวนเจ้าผู้ครองแคว้น

"ท่านเฉา สายลับรายงานมาว่าช่วงนี้เฟิงอวี้ทุกวันจะนำช่างฝีมือสองสามคนและผู้ติดตามประมาณหนึ่งร้อยคนเข้าไปในภูเขาและป่ารกร้างแถวนี้ ดูเหมือนว่าจะกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่"

คนรับใช้คุกเข่าอยู่บนพื้น รายงานให้เฉาหงฟัง

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเฉาหงก็เย็นชาลง "ข้าจำได้ว่ารอบๆ เมืองเผิงนั้นมีโจรป่าอยู่กลุ่มหนึ่ง"

"เจ้ารีบนำทองเงินสมบัติบางส่วนไป ให้พวกเขาหาโอกาสฆ่าเฟิงอวี้นั่นซะ!"

"หากสำเร็จ ข้าจะให้รางวัลเป็นสมบัติอื่นๆ แก่พวกเขาอีก!"

...

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา เฟิงอวี้ก็ยังคงค้นหาอยู่รอบๆ เมืองเผิง

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เขาก็พบเหมืองแร่สี่ห้าแห่ง มีแร่ธาตุทุกชนิด!

เฟิงอวี้ยังฉวยโอกาสนี้สอนความรู้ด้านธรณีวิทยาบางส่วนให้แก่ช่างฝีมือด้วย

แบบนี้แล้ว ต่อไปก็สามารถให้พวกเขาไปค้นหาเองได้ ตัวเองก็จะประหยัดเวลาได้

“ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”

หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ไม่รู้ไม่ชี้ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

หลี่จิ้งมองไปที่เมฆสีเพลิงที่อยู่ไกลออกไป พูดเสียงเบา "นายท่าน ฟ้ามืดแล้ว เรากลับกันเถอะขอรับ"

เฟิงอวี้พยักหน้า นำผู้ติดตามหนึ่งร้อยคนและช่างฝีมือเหล่านี้ออกจากภูเขาและป่ารกร้าง

ไม่รู้ว่าทำไม ยิ่งเดินไปหลี่จิ้งก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

เขารู้สึกว่าพวกเขากำลังจะเจออันตราย!

ในป่า มีเพียงเสียงเดินของพวกเขาดังอยู่

ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากภูเขาและป่ารกร้างแห่งนี้ ในป่าก็มีเสียง "ซ่าๆ" ที่แปลกประหลาดดังขึ้น!

"หยุด!"

หลี่จิ้งเป็นคนแรกที่ระวังตัวขึ้นมา จ้องมองไปรอบๆ

ทุกคนหยุดฝีเท้าทันที

"ตึงๆๆ!"

เสียงซ่าๆ เดิมกลายเป็นเสียงฝีเท้า!

มีคนกำลังเข้ามาใกล้!

ใบหน้าของหลี่จิ้งยิ่งดูเคร่งขรึมขึ้น

ในป่ามีเงาดำนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหวอยู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังล้อมพวกเขาไว้!

ดูท่าว่า...

จำนวนคนของอีกฝ่ายคงจะมากกว่าพวกเขาหลายเท่า!

เป็นใครกันแน่?

[จบแล้ว]