บทที่ 39 ฟ้องทั้งอินเทอร์เน็ต! ลุยให้เต็มที่!

ขณะที่สองศรีพี่น้องสไตล์ห้องขังทางนี้กำลังผิดใจฉีกหน้ากัน

อีกด้านหนึ่ง หลินเป่ยมานั่งอยู่ในห้องทำงานของสำนักกฎหมายเหรียญทองแล้ว

ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง มุมปากกระตุก

คางแทบจะร่วงลงพื้นเก็บขึ้นมาไม่ได้

โดนคำพูดของหลัวเสียงกระแทกจนสมองอื้ออึงไปหมด

เมื่อครู่นี้เอง หลินเป่ยชี้แจงเจตนาที่มา อยากจะเชิญหลัวเสียงมาเป็นทนายตัวแทน เพื่อยื่นฟ้องคดีอาญาด้วยตัวเองในคดีหมิ่นประมาทนี้

ผลคือ...

หลังจากหลัวเสียงฟังจบ เขาก็พูดขึ้นมาตรง ๆ ประโยคหนึ่งว่า "คุณอยากจะส่งคนเข้าคุกเพิ่มอีกไหม"

ทำเอาหลินเป่ยอึ้งไปเลยเดี๋ยวนั้น

"ส่งคนเข้าคุกเพิ่มอีกเหรอครับ?"

"ทนายหลัว นี่คุณ... หมายความว่าอย่างไรครับ?"

หลินเป่ยกะพริบตาถาม

หลัวเสียงนั่งอยู่บนโซฟา ไขว่ห้าง สองมือประสานนิ้ววางสบาย ๆ ไว้บนเข่า

เขาพูดเรียบ ๆ "คุณโดนคนมากมายในอินเทอร์เน็ตด่าทอโดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี ไม่โกรธเหรอ?"

หลินเป่ยพยักหน้าหนักแน่น "โกรธครับ!"

"คุณได้รับโทรศัพท์ด่าทอไม่หยุด อีกฝ่ายโทรมาก็พ่นอุจจาระเต็มปาก ไม่เดือดดาลเหรอ?"

"เดือดดาลครับ!"

"คุณได้รับข้อความดูหมิ่นมากมาย โดนถามไถ่ถึงครอบครัว สาปแช่งอย่างชั่วร้าย ไม่โกรธแค้นเหรอ?"

"โกรธแค้นครับ!"

"งั้นถ้าผมบอกว่า สามารถส่งคนพวกนี้ทั้งหมดเข้าคุกได้ สะใจไหม?"

"ซี๊ด!"

หลินเป่ยสูดลมหายใจเข้าลึกทันที

ม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรง

เขามองหลัวเสียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"คุณหมายความว่า คนที่มาทัวร์ลงผมเหล่านี้ ส่งเข้าคุกได้ทั้งหมดเหรอ?"

หลัวเสียงยังคงทำท่าทางสงบนิ่งดุจภูผาถล่มตรงหน้าแต่สีหน้าไม่เปลี่ยน พูดว่า "แน่นอน พวกเขาทำผิดกฎหมายอาญา ส่งเข้าคุกไม่มีปัญหาเลยสักนิด แต่เงื่อนไขคือคุณในฐานะผู้เสียหายต้องยินดีที่จะเอาความ"

เชี่ยแล้ว!

นี่มันแผนการใหญ่ล้างโลก?

เดิมทีหลินเป่ยคิดว่าตัวเองเอาจริงเอาจังพอแล้ว "คิดเล็กคิดน้อย" พอแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหลัวเสียงแล้ว กลับยังห่างชั้นกันลิบลับ

หลินเป่ยคิดเพียงแค่จะฟ้องร้องตัวการหลัก เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู

แต่สิ่งที่หลัวเสียงคิดคือ ฟ้องนักเลงคีย์บอร์ดทั้งหมดบนเน็ต!

เปิดศึกใหญ่ขนาดนี้ มันเป็นเรื่องที่หลินเป่ยไม่กล้าจินตนาการเลยจริง ๆ

แต่ว่า...

เรื่องแบบนี้แค่คิดก็รู้สึกทั้งเสี่ยงคุกและน่าตื่นเต้นมาก

หลินเป่ยถูมือไปมา ในแววตาเผยประกายความตื่นเต้น

"ผมตัดสินใจแล้ว ฟ้อง! ต้องฟ้อง!"

หลินเป่ยตบต้นขาตัวเอง รู้สึกว่าเลือดในกายเดือดพล่าน

"เชือดไก่ให้ลิงดูเหรอ? นั่นมันไม่ยุติธรรมกับไก่"

"จะฆ่า ก็ต้องฆ่าทั้งไก่ทั้งลิงพร้อมกัน!"

"ใครก็ตามที่มาทัวร์ลงผม ขอเพียงแค่ถึงเกณฑ์ที่ต้องรับผิดทางอาญา จะต้องให้คนคนนั้นไปยืนอยู่ในคอกจำเลยในศาลให้ได้!"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลัวเสียงหัวเราะเสียงดังลั่น

"ฮ่า ๆ! ดี!"

"น้องหลิน ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว งั้นพวกเราก็ลุยให้เต็มที่ จัดหนักสักตั้ง"

"แต่ผมต้องเตือนคุณไว้อย่างหนึ่ง การสู้คดีมันเปลืองเงินมากนะ คุณต้องเตรียมตัวให้พร้อม"

"เรื่องนี้ผมเข้าใจ เตรียมพร้อมไว้นานแล้วครับ"

หลินเป่ยพยักหน้าอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

เพราะถึงอย่างไรก็เป็นคนที่เคยสู้คดีมาแล้ว เรื่องเหล่านี้ เขาย่อมรู้ดี

การสู้คดีน่ะ นอกจากจะต้องเสียเงินจ้างทนายความแล้ว ยังต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีอื่น ๆ อีกด้วย ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง

ค่าขึ้นศาล ค่าคำร้อง และค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าครองชีพ และค่าชดเชยการขาดรายได้ของพยาน ผู้เชี่ยวชาญ ล่าม และผู้ประเมินความเสียหาย ที่อาจเกิดขึ้นจากการมาศาลตามวันที่ศาลกำหนด...

คำนวณคร่าว ๆ ชุดหนึ่ง หลายพันหยวนหรือกระทั่งเป็นหมื่นหยวนถือเป็นเรื่องปกติมาก

ถึงบอกว่าต้นทุนในการสู้คดีมันสูงไงล่ะ

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีที่ไม่น้อยนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนจำนวนมากล้มเลิกความคิดแล้ว

ถ้าเปลี่ยนเป็นหลินเป่ยในอดีต อาจจะไม่กล้าเอาเงินหมื่นกว่าหยวนออกมาสู้คดีจริง ๆ

แต่วันนี้ไม่เหมือนวันวาน

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การกระตุ้นภารกิจพาหมาเดินเล่นไม่ใส่สายจูงและการหมิ่นประมาททางอินเทอร์เน็ตสองภารกิจนี้ ก็มีเงินสดเข้าบัญชีมาสองแสนแล้ว

สู้คดีสักครั้งยังไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยอีกเหรอ?

"ไม่ ไม่ ไม่ ผมคิดว่า คุณอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป"

หลัวเสียงส่ายหน้าพูดว่า

"คดีนี้ค่อนข้างพิเศษ ดูเหมือนเป็นคดีเดียว แต่จริง ๆ แล้วคือหลายคดี"

"เพราะพวกที่มาทัวร์ลงเหล่านั้นไม่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กัน ต่างฝ่ายต่างเป็นจำเลยอิสระ ต้องฟ้องร้องแยกกัน"

"คุณฟ้องร้องคนหนึ่งคน คุณต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีหนึ่งชุดแยกต่างหาก"

หลัวเสียงมองหลินเป่ยแล้วอธิบาย "สมมติว่าค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีหนึ่งชุดคือหนึ่งหมื่น งั้นคุณฟ้องสิบคนก็คือหนึ่งแสน ฟ้องร้อยคนก็คือ... หนึ่งล้าน!"

"ซี๊ด!"

หลินเป่ยสูดลมหายใจเข้าลึก

นี่เป็นปัญหาที่ยุ่งยากจริง ๆ

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ระบบนี้มันเป็นระบบไก่อ่อนล่ะ

ระบบอื่น ๆ พอเปิดมาก็แจกรถสปอร์ตลิมิเต็ดอิดิชั่นระดับโลก หรือไม่ก็หุ้นบริษัทจดทะเบียนอะไรพวกนั้น ก้าวเดียวถึงที่หมาย ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต

แต่พอมาถึงหลินเป่ยนี่...

ระบบไก่อ่อนนี้คำนวณเต็มที่แล้วก็เพิ่งแจกเงินมาแค่สามแสน

แม้ว่าเมื่อพิจารณาจากฐานะทางเศรษฐกิจของหลินเป่ย สามแสนก็ไม่ถือว่าน้อย แต่ถ้าจะลุยให้เต็มที่ ย่อมจะดูเหมือนชักหน้าไม่ถึงหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

ฟ้องร้องได้อย่างมากที่สุดแค่สามสิบคน เรื่องนี้ มันยากที่จะทำให้คนพอใจนะ

หลินเป่ยเริ่มกังวลเล็กน้อย

"ผมหามาได้แค่สามแสนกว่าหยวน คาดว่าคงไม่พอ"

"อ๋า มีแล้ว!"

ดวงตาของหลินเป่ยเป็นประกาย เขาคิดวิธีหนึ่งออก

"ฟ้องสักยี่สิบกว่าคนก่อน หลังจากชนะคดีแล้ว ค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีเหล่านี้จำเลยจะเป็นผู้รับผิดชอบ แถมผมยังจะได้ค่าชดเชยอีกก้อนหนึ่งด้วย"

"รอให้ได้เงินคืนมาแล้ว ค่อยฟ้องอีกชุดหนึ่ง"

"วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้..."

"ใช้สงครามหล่อเลี้ยงสงคราม ยิ่งสู้ยิ่งรวย..."

"เพียงพอที่จะส่งทุกคนที่ต้องการฟ้องร้อง ขึ้นสู่บัลลังก์ศาลได้ทั้งหมด!"

"ฮ่า ๆ ๆ!"

หลัวเสียงหัวเราะพลางส่ายหน้า

"ใช้สงครามหล่อเลี้ยงสงครามเหรอ? คุณนี่มันจริง ๆ เลย"

"แต่ก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้น"

หลัวเสียงโบกมือใหญ่อย่างใจกว้างพูดว่า

"นาน ๆ ทีจะเจอคดีที่น่าสนใจขนาดนี้ ค่าทนายผมไม่เอาแล้ว ว่าความให้คุณฟรี"

"ส่วนค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีอื่น ๆ..."

"ผมพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ส่วนที่ไม่พอ ผมให้คุณยืมไปโปะ!"

"ไม่สู้ก็แล้วไป แต่ถ้าจะสู้ ต้องลุยให้สุดในครั้งเดียว"

"มีเงื่อนไขต้องสู้ ไม่มีเงื่อนไขก็สร้างเงื่อนไขขึ้นมา ต้องสู้!"

หลินเป่ยมองหลัวเสียงอย่างตะลึงงัน

เคยเห็นทนายความที่ว่าความไม่คิดเงินไหมครับ? วงเล็บ ยกเว้นทนายความอาสาและทนายความช่วยเหลือทางกฎหมาย ปิดวงเล็บ

เคยเห็นทนายความที่ว่าความไม่คิดเงิน แถมยังให้ลูกความยืมเงินอีกไหมครับ?

เชี่ย!

"เป่ยคนนี้ร่อนเร่ครึ่งชีวิต ยังไม่พบเจ้านายที่คู่ควร หากท่านไม่รังเกียจ..."

"แค่ก ๆ พอแล้วน่า คุณอย่ามาเล่นไม้นี้เลย" หลัวเสียงขัดจังหวะความเลี่ยนของหลินเป่ย พูดว่า "ผมแค่ให้คุณยืมเงิน รอชนะคดีแล้ว เงินนี่คุณยังต้องคืนนะ"

"ได้! งั้นผมไม่เกรงใจคุณแล้ว เอาตามนี้เลย!"

หลินเป่ยไม่เสแสร้ง เขารับน้ำใจของหลัวเสียงโดยตรง

เพราะถึงอย่างไร กลยุทธ์ใช้สงครามหล่อเลี้ยงสงครามแม้จะเป็นไปได้ แต่ยังห่างไกลจากความสะใจของการฟ้องร้องทุกคนในครั้งเดียว

ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกันทันที

จึงเริ่มปรึกษาหารือรายละเอียด

ทันใดนั้นหลัวเสียงขยิบตาให้หลินเป่ย "จริง ๆ แล้ว ถ้ามีเงื่อนไขนี้นะ คุณซึมเศร้าสักหน่อยก็ได้ ผลลัพธ์จะดีกว่า"

"ใช้เวทมนตร์เอาชนะเวทมนตร์ไงล่ะ"

เชี่ย!

หัวใจของหลินเป่ยเต้นแรง

คำพูดนี้ของหลัวเสียง ทำไมถึงเหมือนกับระบบไม่มีผิด?

"ระบบ ระบบ นายว่ามีความเป็นไปได้ไหม จริง ๆ แล้วมีสองระบบ นายคือระบบตัวเมีย ส่วนท่านทนายหลัวมีระบบตัวผู้"

【ระบบ ...】