ตอนที่ 6: ขอบเขตความปลอดภัยของวงแหวนวิญญาณ

ตอนที่ 6: ขอบเขตความปลอดภัยของวงแหวนวิญญาณ

หลังจากอวี้เสี่ยวกันจากไป หลี่เทียนก็รีบบึ่งไปหาผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการที่ห้องพักครูด้วยความร้อนรน

ผู้อำนวยการเอ่ยถามด้วยความงุนงง "หลี่เทียน มีอะไรหรือ?"

หลี่เทียนกล่าว "ท่านผู้อำนวยการครับ เมื่อครู่มีชายแก่คนหนึ่งบอกว่าทางโรงเรียนจัดให้เขาเป็นคนพาข้าไปล่าวงแหวนวิญญาณ"

"ชายแก่?"

ผู้อำนวยการทำหน้าฉงน แต่ก็เดาได้ทันทีว่า 'ชายแก่' ที่หลี่เทียนพูดถึงคือใคร

จะเป็นใครไปได้นอกจากอวี้เสี่ยวกัน?

หลี่เทียนร้องโอดครวญ "ท่านผู้อำนวยการครับ ได้โปรดเถอะ ท่านห้ามให้เขาพาข้าไปเด็ดขาดนะครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

ผู้อำนวยการหัวเราะลั่น "ไม่ต้องห่วง ข้าบอกว่าจะพาเจ้าไป ก็ต้องเป็นข้าพาเจ้าไป ใครหน้าไหนก็มาเปลี่ยนไม่ได้ทั้งนั้น"

หลี่เทียนดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบคุณครับท่านผู้อำนวยการ ขอบคุณมากครับ!"

ผู้อำนวยการพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปหาเจ้าที่หอพักแต่เช้า"

"ครับผม ขอบคุณครับ!"

หลี่เทียนขอบคุณซ้ำอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องพักครูด้วยความเบิกบานใจ

แม้เขาจะไม่รู้ระดับฝีมือที่แน่นอนของผู้อำนวยการท่านนี้

แต่การได้เป็นถึงระดับผู้อำนวยการ อย่างแย่ที่สุดก็คงไม่ด้อยไปกว่าอวี้เสี่ยวกันหรอก

ในอีกด้านหนึ่ง

เมื่ออวี้เสี่ยวกันกลับมาถึงห้องพัก เขาก็เห็นจดหมายของผู้อำนวยการนั่วติงวางอยู่

คิ้วของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

โรงเรียนนั่วติงรับแต่นักเรียนที่มีพลังวิญญาณระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ส่วนใหญ่ไม่เกินระดับสาม

เด็กพวกนี้คู่ควรให้เขาสอนด้วยหรือ?

ตามนิสัยปกติของเขา ต่อให้ต้องออกจากโรงเรียนนั่วติง เขาก็ไม่มีวันลดตัวลงไปสอนแน่

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว

ในที่สุดเขาก็ได้พบอัจฉริยะอย่างหลี่เทียน เขาจะยอมจากไปง่ายๆ ได้อย่างไร

ถ้าจะต้องไป เขาต้องพาหลี่เทียนไปด้วยให้ได้

แต่เวลาก็ยังพอมีเหลือ

อีกเกือบสามเดือนกว่าจะเปิดเทอมใหม่ เพียงพอที่เขาจะจัดการเรื่องหลี่เทียนให้เรียบร้อย

จากนั้นค่อยพาเด็กนั่นจากไปพร้อมกัน

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลี่เทียนและผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการออกจากโรงเรียนนั่วติงแต่เช้า ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าสู่ป่าล่าวิญญาณ

ผู้อำนวยการเอ่ยถาม "วิญญาณยุทธ์ของเจ้าเป็นสายป้องกันหรือ?"

หลี่เทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "ร่างต้นน่าจะเป็นสายป้องกันครับ แต่คงต้องทดสอบดูอีกที"

ร่มแสนกลในร่างร่มตามเรื่องเทพยุทธ์เซียนกลอรี่นั้นเน้นการป้องกันจริงๆ

ปัญหาคือที่นี่ไม่ใช่กลอรี่ แต่เป็นโต้วหลัว ดังนั้นทดสอบให้แน่ใจจะปลอดภัยกว่า

"ร่างต้น?"

ผู้อำนวยการทำหน้างง วิญญาณยุทธ์ของเด็กคนนี้มีร่างแยกด้วยหรือ?

ในเมื่ออวี้เสี่ยวกันยังมีสิทธิ์รู้ หลี่เทียนก็ไม่คิดจะปิดบังท่านผู้อำนวยการเช่นกัน

เขาจึงอธิบายความสามารถในการเปลี่ยนรูปแบบของร่มแสนกลให้ฟัง

"เป็นอย่างนี้นี่เอง"

ผู้อำนวยการตกอยู่ในห้วงความคิด ถ้าเป็นแบบนั้น การเลือกวงแหวนวิญญาณก็เป็นเรื่องยากจริงๆ

"ถ้าคัดลอกคุณสมบัติได้ เป็นไปได้ไหมว่าจะคัดลอกทักษะวิญญาณได้ด้วย?"

หลี่เทียนอึ้งไป

ท่านกล้าคิดจริงๆ! นี่มันหลุดโลกยิ่งกว่าทฤษฎีทักษะเปลี่ยนตามรูปร่างของข้าเสียอีก

แต่เดี๋ยวนะ

ร่มแสนกลในกลอรี่ หลังจากเปลี่ยนรูปแบบแล้วก็ใช้สกิลของอาชีพนั้นๆ ได้ไม่ใช่หรือ?

เพียงแต่ผลลัพธ์อาจจะลดทอนลงบ้าง

ทันใดนั้น หลี่เทียนก็นึกถึง 'ไส้กรอกกระจกเงา' ของเอ้าซือข่าในต้นฉบับขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจ้านั่นก็คัดลอกได้ทั้งวิญญาณยุทธ์และทักษะวิญญาณไม่ใช่เหรอ?

แถมผลลัพธ์ก็ลดทอนลงเหมือนกัน จะบอกว่าเหมือนร่มแสนกลในกลอรี่เปี๊ยบเลยก็ได้

สัตว์วิญญาณกระจกเงากับวิญญาณยุทธ์ของเขาดูจะเข้ากันได้ดีทีเดียว

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลี่เทียนก็ตื่นเต้นขึ้นมาดื้อๆ อยากจะเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าสู่แดนเหนืออันไกลโพ้นเสียเดี๋ยวนี้

ติดอยู่ตรงที่...

ท่านผู้อำนวยการคงไม่ยอมพาเขาไปแดนเหนือแน่ และเขาเองก็ไม่มีเงิน

ต่อให้ไปถึงแดนเหนือ ก็ไม่มีใครช่วยเขาล่าสัตว์วิญญาณอยู่ดี

ทางเดียวที่ดูจะเป็นไปได้คือเข้าร่วมสำนักวิญญาณยุทธ์ แล้วให้คนจากเมืองวิญญาณยุทธ์พาไป

เอาไงดี?

เข้าร่วมไปก่อน แล้วถ้าวันหลังไม่มั่นใจว่าจะชนะถังซานได้ ค่อยหนีทีหลังดีไหม?

ช่างเถอะ ลองดูก่อน

ถ้าสัตว์วิญญาณกระจกเงาทำได้ ร่มแสนกลก็อาจจะไม่ถึงขั้นคัดลอกทักษะวิญญาณไม่ได้เสียทีเดียว

ไม่งั้นคงเสียชื่อ 'แสนกล' แย่

คุณภาพวงแหวนวงแรกไม่สูง ต้นทุนในการลองผิดลองถูกไม่มากนัก เขาพอลองเสี่ยงได้

ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยไปเข้าสำนักวิญญาณยุทธ์

แรงกดดันจากถังซาน พระเอกดั้งเดิมมันเยอะเหลือเกิน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เขาก็ไม่อยากเข้าร่วมสำนักวิญญาณยุทธ์หรอก

"อะแฮ่ม!"

ผู้อำนวยการยิ้มเจื่อนๆ พอได้สติก็เพิ่งรู้ตัวว่าความคิดของตัวเองมันหลุดโลกขนาดไหน

คัดลอกทักษะวิญญาณ?

จะเป็นไปได้ยังไง?

ถ้าร่มแสนกลของหลี่เทียนทำได้ขนาดนั้นจริงๆ มันคงโกงเกินไปแล้ว

"ท่านผู้อำนวยการครับ ขีดจำกัดของวงแหวนวงแรกอยู่ที่เท่าไหร่หรือครับ?"

หลี่เทียนไม่เจาะลึกเรื่องความเป็นไปได้ที่ยังไม่แน่นอนนั้นต่อ แต่เลือกถามถึงขีดจำกัดของวงแหวนแรกแทน

เขาอยากรู้มาก

ว่าคนในโลกโต้วหลัวจริงๆ คิดเห็นอย่างไรกับทฤษฎีของอวี้เสี่ยวกัน

"ขีดจำกัดคืออะไร?"

ผู้อำนวยการรู้ได้โดยไม่ต้องถามเลยว่าอวี้เสี่ยวกันต้องเอาทฤษฎีมาโม้ให้หลี่เทียนฟังแน่ๆ

"เอ่อ..."

หลี่เทียนนึกคำพูดแล้วถามหยั่งเชิง "จำนวนปีสูงสุดที่คนส่วนน้อยจะทนไหว... มั้งครับ?"

"ถูกต้อง"

ผู้อำนวยการพยักหน้า "ถ้าสิบคนลองดูแล้วตายไปเก้าคน นั่นแหละเรียกว่าขีดจำกัด"

"แล้วคนที่รอดมาได้ก็พูดยากว่าสำเร็จจริงไหม"

"เขาบอกแค่ตัวเลข แต่ไม่บอกเงื่อนไขเบื้องต้นในการรองรับอายุวงแหวนนั้น"

"ไร้สาระสิ้นดี"

"ถ้าข้าบอกเจ้าตอนนี้ว่าขีดจำกัดวงแหวนแรกคือเก้าพันปี เจ้าจะกล้าลองไหม?"

หลี่เทียนส่ายหน้า

ผู้อำนวยการยิ้ม "นั่นไงล่ะ เก้าพันปีก็ไม่ต่างอะไรกับสี่ร้อยยี่สิบสามปีที่เขาอ้างหรอก"

"เพียงแต่ตัวเลขของเขาดูมีความเป็นไปได้มากกว่าเมื่อเทียบกัน"

"อายุวงแหวนปกติของวงแรกจะต่ำกว่าสี่ร้อยปี ใครจะไปรู้ว่ายี่สิบสามปีที่เขาเติมเข้ามานั่นมั่วขึ้นมาเองหรือเปล่า?"

"มีเศษเลขแปลกๆ แบบนี้ มีแต่เขาเท่านั้นแหละที่คิดได้"

หลี่เทียนพยักหน้าเห็นด้วย ความคิดของอีกฝ่ายตรงกับชาวเน็ตหลายคนเปี๊ยบ

แสดงว่าผู้รู้ย่อมมีความเห็นตรงกัน

ผู้อำนวยการกล่าวต่อ "การดูดซับวงแหวนวิญญาณที่ต่ำกว่าหมื่นปี ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของร่างกายล้วนๆ"

"วิญญาณยุทธ์ต่างกัน ร่างกายย่อมต่างกันโดยธรรมชาติ"

"ต่อให้วิญญาณยุทธ์เดียวกัน แต่คุณภาพต่างกัน ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ย่อมไม่เท่ากัน"

"ขีดจำกัดที่รับไหวก็ย่อมต่างกันไปด้วย"

"ด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่เคยมี 'ขีดจำกัด' ที่ตายตัว มีเพียง 'ช่วงขอบเขต' เท่านั้น"

"ถ้าเจ้าดูดซับตามตัวเลขอายุของเขา"

"วิญญาณจารย์ส่วนใหญ่จะต้องตาย มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่ทนไหว"

"ต่อให้พรสวรรค์ดีเลิศแค่ไหน ถ้าตายไป ทุกอย่างก็จบ"

"เวลาดูดซับวงแหวนวิญญาณ ยอมลดจำนวนปีลงมาหน่อยดีกว่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแลกกับเวลาแค่ไม่กี่สิบปี"

"เวลาไม่กี่สิบปีไม่ได้ช่วยให้เจ้าเก่งขึ้นมากนักหรอก"

มิน่าเล่า อวี้เสี่ยวกันถึงทำได้แค่ซุกหัวกินฟรีอยู่ในที่เล็กๆ อย่างโรงเรียนนั่วติง

ที่แท้ทฤษฎีของเขาก็ไร้ค่าในสายตาคนอื่นนี่เอง

หลี่เทียนถาม "ท่านผู้อำนวยการ แล้วปกติวิญญาณจารย์เขากำหนดอายุวงแหวนที่เหมาะสมกันยังไงครับ?"

ผู้อำนวยการตอบ "ไม่มีวิธีกำหนดที่แม่นยำหรอก ได้แต่คาดคะเนเอา"

"อย่างที่บอก ร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน ความอดทนก็ไม่เท่ากัน"

"วิญญาณยุทธ์ต่าง พรสวรรค์ต่าง ล้วนมีผลทั้งนั้น"

"สิ่งที่โลกวิญญาณจารย์ยอมรับกันอย่างกว้างขวางคือ 'ช่วงขอบเขตความปลอดภัยในการดูดซับวงแหวนวิญญาณ' ที่สำนักวิญญาณยุทธ์ตีพิมพ์ออกมา"

"หนังสือเล่มนี้มีอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียน เจ้าไปหาอ่านได้"

"ในนั้นบันทึกช่วงขอบเขตความปลอดภัยของอายุวงแหวนวิญญาณสำหรับวิญญาณยุทธ์ประเภทต่างๆ และระดับพรสวรรค์ไว้อย่างละเอียด"

"ยกตัวอย่างเช่นเจ้า"

"วิญญาณยุทธ์ของเจ้าคือสายเครื่องมือ พลังวิญญาณระดับสิบ ดังนั้นขอบเขตความปลอดภัยจะอยู่ที่สามร้อยถึงสามร้อยห้าสิบปี"

"นี่คือช่วงที่ปลอดภัยแน่นอน"

"สี่ร้อยปีก็อาจจะพอลองได้ แต่มีความเสี่ยง และไม่แนะนำ"

"สี่ร้อยปีจะถือว่าปลอดภัยสำหรับพวกวิญญาณยุทธ์สัตว์ร้ายระดับท็อปเท่านั้น"

จบตอน