ตอนที่ 5: ข้าจะพาเจ้าไปล่าวงแหวนวิญญาณเอง

ตอนที่ 5: ข้าจะพาเจ้าไปล่าวงแหวนวิญญาณเอง

ใบหน้าของผู้อำนวยการโรงเรียนนั่วติงค่อยๆ มืดครึ้มลง แต่อวี้เสี่ยวกันดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็น

"ข้าจะไปหาเขาก่อน"

เมื่อมองดูอวี้เสี่ยวกันเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป ผู้อำนวยการนั่วติงก็นิ่งเงียบไปนาน

เขาเห็นอวี้เสี่ยวกันเป็นคนกันเอง แต่อีกฝ่ายล่ะ?

แค่เรื่องที่อยู่ในวิสัยที่ทำได้กลับไม่ยอมทำ แม้แต่บ้านพักคนชรายังต้องจ่ายเงินเลยนะ

บ้าเอ๊ย!

หลังจากนั่งหน้าบึ้งอยู่พักใหญ่ ผู้อำนวยการนั่วติงก็หยิบกระดาษปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้อวี้เสี่ยวกัน

ใจความคร่าวๆ คือ

เขาอุปการะอีกฝ่ายมานานหลายปี จนลูกสะใภ้เขาเริ่มไม่พอใจแล้ว หวังว่าอวี้เสี่ยวกันคงจะไม่ทำให้เขาลำบากใจ

ไม่ยอมออกมาสอน ก็เชิญออกจากโรงเรียนนั่วติงไปเสีย

แม้จดหมายจะเขียนด้วยถ้อยคำที่อ้อมค้อมและรักษาน้ำใจ แต่ใครที่ไม่ได้แกล้งโง่ก็ย่อมเข้าใจความหมายที่แท้จริงได้

เมื่อเขียนเสร็จ ผู้อำนวยการนั่วติงจึงค่อยออกจากห้องไป

อวี้เสี่ยวกันเดินลงบันไดมาจนถึงหอพักเจ็ด มองเห็นหลี่เทียนกำลังนั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนเตียง

เขาเคาะประตู

หลี่เทียนลืมตาขึ้น มองอวี้เสี่ยวกันแล้วถามด้วยความงุนงง "อาจารย์ ท่านมาหาใครครับ?"

อวี้เสี่ยวกันยิ้มตอบ "ข้าไม่ใช่อาจารย์ของโรงเรียน"

"..."

หลี่เทียนพูดไม่ออก เขาเคยเห็นคนขี้อวดมาเยอะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนตั้งใจมาหาเขาถึงที่เพื่อจะอวด

"ก็ได้ครับ ท่านผู้เฒ่า ท่านมาหาใครครับ?"

"..."

อวี้เสี่ยวกันพูดไม่ออก เขาอาจจะดูมีอายุไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขนาดเรียกว่าผู้เฒ่ามั้ง?

"เจ้าคงเป็นหลี่เทียนสินะ?"

อวี้เสี่ยวกันเคยเห็นหน้านักเรียนทุนทุกคนในโรงเรียนมาแล้ว มีเพียงหลี่เทียนที่เป็นหน้าใหม่

หลี่เทียนตอบ "ใช่ครับ"

อวี้เสี่ยวกันกล่าว "ขอแนะนำตัวก่อนนะ ทุกคนเรียกข้าว่า 'ต้าซือ' (ปรมาจารย์)"

หลี่เทียนถาม "แล้วไงต่อครับ?"

มุมปากของอวี้เสี่ยวกันกระตุก คิดในใจว่าทำไมเจ้าเด็กนี่ไม่เล่นตามบทเลยนะ?

ข้าบอกไปแล้วว่าทุกคนเรียกข้าว่าปรมาจารย์

เจ้าไม่ควรถามถึงเกียรติประวัติของข้า หรืออย่างน้อยก็ลุกขึ้นมาคารวะแสดงความเคารพหน่อยรึ?

ช่างไร้มารยาทอะไรขนาดนี้?

อวี้เสี่ยวกันคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการพูดตรงๆ เลยอาจจะดูหุนหันพลันแล่นเกินไป

ทันใดนั้นเขาก็ปิ๊งไอเดีย เขาจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องวงแหวนวิญญาณให้เด็กคนนี้ก่อน

ในระหว่างนั้น เขาจะค่อยๆ แสดงความสามารถให้หลี่เทียนได้เห็น

เพื่อให้เด็กคนนี้ยอมสยบ

การเอ่ยปากขอรับศิษย์เอง จะไปสะใจเท่าให้อีกฝ่ายมาอ้อนวอนขอเป็นศิษย์ได้อย่างไร?

"ทางโรงเรียนจัดให้ข้าเป็นคนพาเจ้าไปล่าวงแหวนวิญญาณ"

หลี่เทียนตกใจจนสะดุ้ง เขาลุกพรวดขึ้นยืน ราวกับได้ยินเรื่องสยองขวัญที่สุดในชีวิต

อวี้เสี่ยวกัน: "???"

หมายความว่าไง? ข้าที่เป็นถึงมหาวิญญาณจารย์จะพาเจ้าไปล่าวงแหวนวิญญาณ มันทำให้เจ้ารู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยรึไง?

แย่?

นี่ไม่ใช่เรื่องแย่หรือไม่แย่ แต่มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายต่างหาก!

หลี่เทียนยังไม่ลืม

ตอนอวี้เสี่ยวกันพาถังซานไปล่าวงแหวนวิญญาณวงแรก เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดทั้งคู่

แล้วเขาไม่ได้มีอาวุธลับเหมือนถังซานเสียด้วย

ท่านผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการเป็นบ้าอะไรไป? ไหนบอกว่าจะพาเขาไปเองไง?

ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นไอ้คนเสเฮงซวยนี่ได้ล่ะ?

ในเมื่อผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการรับปากแล้ว ไม่มีเหตุผลที่เขาจะกลับคำกลางคัน

ต้องเป็นไอ้คนเสเฮงซวยนี่แน่ที่เสนอตัวมาเอง

คงเห็นพรสวรรค์ของเขา แล้วอยากจะใช้โอกาสตอนไปล่าวงแหวนวิญญาณรวบหัวรวบหางรับเป็นศิษย์สินะ?

บ้าเอ๊ย ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

หลี่เทียนยืนขึ้นแล้วกล่าว "ขอบคุณสำหรับความหวังดีครับ แต่ข้าไม่รบกวนท่านดีกว่า เดี๋ยวจะมีคนมาช่วยข้าล่าวงแหวนวิญญาณเอง"

ตลกแล้ว

เขายอมติดอยู่ที่ระดับสิบไปตลอดชีวิต ดีกว่าให้ไอ้คนเสเฮงซวยนี่พาไปล่าวงแหวนวิญญาณ

อวี้เสี่ยวกัน: "???"

เด็กคนนี้เป็นแค่สามัญชนที่เพิ่งออกมาจากหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ? ใครจะมาช่วยเขา?

คนจากสำนักวิญญาณยุทธ์?

ก็เป็นไปได้ เพราะกลุ่มแรกที่ติดต่อกับเขาก็คือวิญญาณจารย์จากสำนักวิญญาณยุทธ์

ไม่ได้การ

ถ้าวิญญาณจารย์จากสำนักวิญญาณยุทธ์ยอมช่วยล่าวงแหวนวิญญาณ ก็แสดงว่าพวกนั้นต้องการหลอกล่อให้เขาเข้าร่วมสำนักแน่ๆ

อัจฉริยะระดับนี้จะปล่อยให้พวกดาดๆ สั่งสอนได้ยังไง?

ทั่วทั้งทวีปโต้วหลัว นอกจากเขา 'ปรมาจารย์' ผู้นี้แล้ว ยังมีใครมีคุณสมบัติพอจะสอนเด็กคนนี้ได้อีก?

ถ้าเรื่องล่าวงแหวนวิญญาณไม่ได้ผล งั้นลองเปลี่ยนวิธีดู

อวี้เสี่ยวกันถาม "งั้นเจ้ามีความคิดเกี่ยวกับวงแหวนวิญญาณวงแรกหรือยัง?"

"หรือคนที่มาช่วยเจ้าเขามีไอเดียอะไรบ้างไหม?"

"เจ้าลองเล่าให้ข้าฟังได้นะ ข้าค่อนข้างเชี่ยวชาญด้านนี้ อาจจะช่วยชี้แนะแก้ไขได้บ้าง"

ด้วยความคิดแบบ 'ลองดูก็ไม่เสียหาย'

หลี่เทียนจึงเล่าคุณสมบัติของวิญญาณยุทธ์ของเขาให้อวี้เสี่ยวกันฟังและขอคำชี้แนะ

"คัดลอกวิญญาณยุทธ์เครื่องมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ?"

พายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นในใจของอวี้เสี่ยวกัน เขาตกตะลึงกับคุณสมบัติวิญญาณยุทธ์ของหลี่เทียนอย่างแท้จริง

เขาคาดไม่ถึง

ว่าจะมีวิญญาณยุทธ์ที่พิเศษขนาดนี้อยู่ในโลก มันน่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าวิญญาณยุทธ์คู่เสียอีก

สายตาที่ลุกโชนของเขาทำเอาหลี่เทียนขนลุกไปทั้งตัว

"อะแฮ่ม!"

เมื่อเห็นหลี่เทียนถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสีหน้าแปลกๆ อวี้เสี่ยวกันจึงกระแอมไอแก้เก้อ

เมื่อเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

เพราะเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะใส่วงแหวนวิญญาณอย่างไรให้ดึงจุดเด่นของวิญญาณยุทธ์นี้ออกมาได้

มันเป็นไปไม่ได้เลย

วิธีเดียวที่เขาพอจะนึกออกคือ เลือกเน้นไปทางใดทางหนึ่ง แล้วใช้วิชาที่สร้างขึ้นเอง เสริมรูปแบบอื่นๆ

แต่วิชาที่สร้างขึ้นเองมันง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?

ถ้าแค่รูปแบบเดียว การสร้างวิชาขึ้นเองอาจจะพอคุ้มค่าเหนื่อย

แต่นี่หลายรูปแบบ เขาจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปทำไหว?

เขาอยากจะบอกว่าขอเวลากลับไปวิจัยก่อนค่อยมาให้คำตอบ แต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะดูถูก

ในเมื่อเขาภูมิใจหนักหนาว่าเป็นปรมาจารย์

ถ้าแค่นี้ตอบไม่ได้ จะเป็นปรมาจารย์ภาษาอะไร?

อีกฝ่ายจะยังยอมรับเขาเป็นอาจารย์อีกไหม?

อวี้เสี่ยวกันส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "พลังงานของคนเรามีจำกัด ช่องใส่วงแหวนวิญญาณก็มีจำกัดเช่นกัน"

"ข้าแนะนำให้เจ้ามุ่งเน้นฝึกฝนไปในวิถีทางเดียว"

"ข้ามีเส้นสาย ข้าสามารถพาเจ้าไปคัดลอกวิญญาณยุทธ์เครื่องมือระดับสูงสุดได้"

"ส่วนรูปแบบอื่นๆ..."

"ข้าจะช่วยเจ้าวิจัยวิชาสร้างเอง นี่คือวิธีที่ดีที่สุด"

"ไม่มีใครคิดวิธีที่ดีกว่าข้าได้อีกแล้ว"

หลี่เทียนพูดไม่ออก เดิมทีเขาคิดว่าต่อให้อวี้เสี่ยวกันจะหาทางออกที่สมบูรณ์แบบไม่ได้

อย่างน้อยก็น่าจะมีมุมมองที่แปลกใหม่บ้าง

อีกฝ่ายอ่านหนังสือในสำนักวิญญาณยุทธ์มาตั้งเยอะ ความรู้ย่อมต้องเหนือกว่าเขา

ที่ไหนได้ ความคิดของตานี่ก็ไม่ได้ต่างจากเขาเลย

พูดถึงวิชาสร้างเอง ถ้าจะหาอาจารย์จริงๆ เขาไปหาเฉินซินไม่ดีกว่ารึ?

ส่วนอวี้เสี่ยวกัน...

ก็ยังยืนยันคำเดิม จุดเด่นที่สุดของเขาคือทักษะผสานวิญญาณ

ไม่ใช่เรื่องอื่น

ขนาดกลุ่มพระเอกตอนหลังกลายเป็นเทพกันหมด ยังไม่มีใครมีวิชาสร้างเองสักคน

"ขอบคุณครับ ข้าจะลองเอาไปพิจารณาดู"

หลี่เทียนหมดความสนใจที่จะคุยต่อ เพราะระดับความรู้ของตานี่ไม่ได้สูงส่งอะไรจริงๆ

ในต้นฉบับไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องพวกนี้ไว้มากนัก

แต่ถึงอย่างนั้น ความคิดของเขาก็ยังเหมือนกับหลี่เทียนที่มีความรู้แค่หางอึ่ง

แค่นี้ยังไม่อธิบายปัญหาอีกหรือ?

อวี้เสี่ยวกันดูออกว่าหลี่เทียนไม่ค่อยพอใจกับแผนการของเขานัก

แต่เขาเองก็นึกวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ ในเวลาสั้นๆ

"ตกลง เจ้าลองไปพิจารณาดู ข้าเองก็จะกลับไปวิจัยความเป็นไปได้ของวิธีอื่นๆ เพิ่มเติม"

"ถ้าเจ้าอยากคัดลอกวิญญาณยุทธ์เครื่องมือระดับท็อป เจ้าก็มาหาข้าได้"

"เส้นสายของข้าเหนือจินตนาการเจ้านัก ต่อให้เจ้าอยากคัดลอกวิญญาณยุทธ์ของระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ ข้าก็มีหนทาง"

อวี้เสี่ยวกันไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้

ถ้าเขาไม่สามารถหาทางออกที่มีประสิทธิภาพได้ พูดไปก็ไร้ความหมาย กลับไปวิจัยดีกว่า

ถ้าเขาค้นพบวิธีที่เชื่อถือได้ เขาไม่กลัวหรอกว่าหลี่เทียนจะไม่ยอมรับ

หลี่เทียนรู้ว่าเขาไม่ได้โม้ แต่เรื่องแบบนั้นเขาทำเองก็ได้

ด้วยพรสวรรค์ระดับเขา ไม่มีขุมกำลังไหนปฏิเสธลงหรอก

จบตอน