บทที่ 15 - เคาทูผู้รีบร้อนมาแจ้งข่าวดี!

บทที่ 15 - เคาทูผู้รีบร้อนมาแจ้งข่าวดี!

ข้อความนั้นสั้นมาก มีเพียงประโยคเดียว

ระบุเพียงว่ามีหญิงสาวถือทวนคู่สั้น ลักษณะคล้ายลิหลิงฉี เคยปรากฏตัวแถวชานเมืองฮูโต๋

ดูเหมือนจะมีเจตนาลอบสังหารโจโฉ เพื่อแก้แค้นให้บิดา

แต่เพียงประโยคเดียวนี้

ก็เพียงพอแล้ว

ซูเฉินอ่านจบก็เขียนจดหมายลับ ส่งถึงกงยูทันที

สั่งการให้หอเสียงสวรรค์จับตาดูความเคลื่อนไหวของลิหลิงฉีอย่างใกล้ชิดในช่วงนี้ หากพบเบาะแส ให้รีบรายงานทันที

ซูเฉินไม่ใช่พ่อพระ และไม่ได้มีความเมตตาล้นเหลือจนคิดว่าได้รับพละกำลังของลิโป้มาแล้ว จะต้องช่วยลิโป้แก้แค้น

เหตุที่เขาให้ความสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ ย่อมมีแผนการแอบแฝง

เพียงแต่ต่างจากที่คนอื่นคิด

เขาไม่ได้หวังในตัวลิหลิงฉี หรือเตียวเสี้ยนที่นางพาหนีมาด้วย

สิ่งที่ซูเฉินสนใจในครั้งนี้

ไม่ใช่ความงามของสตรี

แต่เป็นกองกำลังในตำนานที่เคยสร้างชื่อเสียงสะท้านปฐพีภายใต้การนำของลิโป้... [กองพันทะลวงค่าย]!

กองพันทะลวงค่ายคือกองทหารราบเกราะหนัก จำนวนไม่มาก เพียงแปดร้อยกว่านาย แต่ทุกคนล้วนเก่งกาจสามารถ อาวุธยุทโธปกรณ์ครบครันเป็นระเบียบ

ไม่ใช่แค่ในนิยายสามก๊กที่มีการกล่าวถึง แม้แต่ในจดหมายเหตุสามก๊ก เปยซงจือผู้ให้คำอธิบายเพิ่มเติม ยังยกย่องกองพันนี้ว่า "บุกโจมตีที่ใด ไม่มีที่ไม่แตกพ่าย!"

เพราะมีกองกำลังนี้ ลิโป้จึงรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดอยู่ช่วงหนึ่ง ถึงขั้นต่อกรกับกองทหารชิงโจวและทหารเสือพยัคฆ์ของโจโฉได้สูสี

และกองทหารนี้ ก็หายสาบสูญไปพร้อมกับการตายของลิโป้ และแม่ทัพโกซุ่น

ในใต้หล้ายามนี้ หากจะมีใครรู้เบาะแสของกองกำลังนี้

ก็คงมีเพียงบุตรสาวของลิโป้ ลิหลิงฉี เท่านั้น

"เกิดในยุคกลียุค หากคิดจะเอาตัวรอด เพียงแค่ชักใยอยู่เบื้องหลัง ย่อมไม่เพียงพอ จำต้องมีรากฐานกองกำลังของตนเองจึงจะมั่นคงที่สุด หากได้กองพันทะลวงค่ายมาช่วย ต่อให้วันหน้าข้าถูกโจโฉเขม่น ก็ยังมีเขี้ยวเล็บพอจะป้องกันตัว ยามคับขันก็สามารถตีฝ่าวงล้อมออกไปตั้งตัวเป็นใหญ่ได้..."

ซูเฉินพึมพำ

แม้ตอนนี้จะมีความคิดอยากตั้งตัวเป็นใหญ่ แต่เขาก็ไม่วู่วามลงมือ

เพราะในสถานการณ์ปัจจุบัน มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะขัดขวางกลุ่มเล่าปี่ได้มากที่สุด และเก็บเกี่ยวค่าอารมณ์ด้านลบได้มากที่สุด

หากแยกตัวออกไปตอนนี้ ก็เป็นเพียงคนหัวเดียวกระเทียมลีบ

ต่อให้ได้กองพันทะลวงค่ายมา ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงผลการรบที่ผาแดงได้มากนัก หากคิดจะเล่นงานเล่าปี่ ลำพังกำลังของตัวเองคงมีจำกัด

คิดได้ดังนั้น ซูเฉินก็หันกลับมาตรวจสอบผลกำไรในครั้งนี้

รอบนี้ รางวัลจากระบบบวกกับผลจากแผนการ

ซูเฉินได้รับค่าอารมณ์รวม 4275 แต้ม และหีบสมบัติทองคำอีกหนึ่งใบ!

เขาไม่ลังเล เลือกแลกเปลี่ยนระดับสูงสุดทั้งหมด

พริบตาเดียว ตรงหน้าก็ปรากฏหีบสมบัติเงินสี่ใบ และหีบสมบัติทองคำหนึ่งใบ เปิดออกทีละใบ

...

[ยินดีด้วย โฮสต์เปิดหีบสมบัติเงิน x4 สำเร็จ!]

[ได้รับรางวัล ถุงน่องสีดำของจิงหนี x1! สูตรหมักสุราชั้นเลิศ x1! เมล็ดพันธุ์ข้าวปรับปรุง x1! เครื่องเทศย่างสูตรลับ x999!]

[คำเตือน: รางวัลที่เป็นสิ่งของ เมื่อแลกเปลี่ยนแล้วจะไปปรากฏอยู่ที่คฤหาสน์ ทั้งหมด โปรดให้โฮสต์เดินทางไปรับรางวัลที่คฤหาสน์ในเมืองฮูโต๋ด้วยตนเอง]

...

[ยินดีด้วย โฮสต์เปิดหีบสมบัติทองคำสำเร็จ ได้รับรางวัล: เนตรสัตยา!]

เมื่อใดก็ตามที่ค่าความจงรักภักดีหรือความรู้สึกดีของผู้ใต้บังคับบัญชาหรือคนใกล้ชิดที่มีต่อโฮสต์เกิดการเปลี่ยนแปลง เนตรสัตยาจะแจ้งเตือนทันที

...

ซูเฉินตั้งตารอคอยรางวัลอย่างใจจดใจจ่อ

แต่พอเห็นรางวัลชิ้นแรก เขาก็แทบจะเป็นลมล้มพับ

คาดไม่ถึงเลยจริงๆ

อุตส่าห์คาดหวังไว้สูง

สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นถุงน่องสีดำของจิงหนี

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย

ระบบเห็นข้าเป็นคนยังไง

ข้าดูเหมือนพวกบ้ากามงั้นหรือ?

ซูเฉินบ่นอุบอิบ

แล้วก็เก็บถุงน่องสีดำที่ตกลงมาในมือไว้อย่างมิดชิดแนบกาย ก่อนจะดูรายการต่อไป

ต้องยอมรับว่าระบบนี้ยังพอมีความดีความชอบอยู่บ้าง

นอกจากรางวัลชิ้นแรกที่ดูจะปั่นประสาทไปหน่อย ที่เหลือก็ดูปกติดี

ไม่ว่าจะเป็นสูตรหมักสุราหรือเมล็ดพันธุ์ข้าว ล้วนเป็นของล้ำค่าหายากในยุคนี้

ส่วนเครื่องเทศย่างสูตรลับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แม้จะสร้างรายได้มหาศาลไม่ได้เหมือนสองอย่างแรก

แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สิ่งที่ทำให้ซูเฉินตื่นเต้นที่สุดกลับเป็นเจ้านี่

เพราะอาหารการกินในยุคโบราณนี้มันช่างจืดชืดเหลือทน

ต่อให้เป็นอาหารหรูหราในงานเลี้ยง

รสชาติก็งั้นๆ

ทำให้ปากคอของเขาจืดสนิทมาพักใหญ่แล้ว

เครื่องเทศย่าง 999 ชุดนี้ ชัดเจนว่าเป็นพระมาโปรดต่อมรับรสของเขา

แน่นอน ตื่นเต้นก็ส่วนตื่นเต้น

เขารู้ดีว่ารางวัลที่มีมูลค่าสูงสุดในครั้งนี้ไม่ใช่ของพวกนั้น

แต่เป็นรางวัลสุดท้าย เนตรสัตยา!

"พรสวรรค์ติดตัวงั้นหรือ..."

"ฟังดูร้ายกาจไม่ใช่เล่น"

"ไม่รู้ว่าพอใช้งานจริง จะเป็นอย่างไร"

"ช่างเถอะ เลิกคิดเรื่องนี้ มีโอกาสค่อยลองของ ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือเนื้อย่าง!"

ซูเฉินกวาดตามองคำอธิบาย

จากนั้นก็รีบสั่งพ่อครัวให้เตรียมขาแกะย่างสดๆ มาส่งให้เขาที่นี่

คาดไม่ถึงว่าเพิ่งจะสั่งไป

พอบิเจินเดินเข้ามา

เสียงแจ้งเตือนใสๆ ของระบบก็ดังขึ้นที่ข้างหู

...

[ติ๊ง เนตรสัตยาแจ้งเตือน ค่าความจงรักภักดีของบิเจินที่มีต่อคุณเพิ่มขึ้นเป็น 100%! เข้าสู่สถานะ 'ยอมตายถวายชีวิต' แล้ว!]

...

??!

แค่ให้บิเจินไปส่งกงยู ทำไมค่าความภักดีถึงพุ่งเต็มร้อยได้ล่ะ

ซูเฉินงุนงง

ยังไม่ทันหายสงสัย

บิเจินก็รายงานว่า เคาทูขอเข้าพบ

"เคาทู?"

"พาเขามาพบข้าเถอะ"

ซูเฉินรู้อยู่แล้วว่าเคาทูมาทำไม

จึงสั่งให้บิเจินออกไปต้อนรับ

บิเจินพยักหน้า แต่ยังไม่ทันเดินออกไป

เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของแม่ทัพเจ้าเสือทึ่ม ก็ดังแว่วมาจากนอกกำแพง

"ฮ่าฮ่าฮ่า~"

"น้องซู เจ้าทายสิว่าข้ามาหาเจ้าด้วยเรื่องอันใด?"

เคาทูร่างยักษ์

วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากข้างนอก

จากนั้นก็รีบถามเขาด้วยความตื่นเต้น

...

[ติ๊ง เนตรสัตยาแจ้งเตือน ค่าความรู้สึกดีของเคาทูที่มีต่อคุณเพิ่มขึ้นเป็น 80%! เข้าสู่สถานะ 'ไว้วางใจ' แล้ว!]

...

มองดูเจ้าเสือทึ่มที่ตื่นเต้นดีใจตรงหน้า แล้วมองดูข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

ซูเฉินก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

ยุคสมัยนี้ ไม่ใช่ใครจะมีคุณสมบัติได้รับความไว้วางใจจากเคาทูได้ง่ายๆ

"จะมีเรื่องอะไรได้อีก"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิด คงเป็นเรื่องทุ่งพกบ๋องเกิดไฟไหม้ตามที่คาดไว้ใช่หรือไม่"

"ถูกต้อง!"

"สมกับเป็นอัจฉริยะกิเลน เจ้าหนุ่ม เจ้านี่มันหยั่งรู้ดินฟ้าจริงๆ!"

เคาทูยกนิ้วโป้งให้ซูเฉิน

แล้วก็เริ่มเล่าเบื้องลึกเบื้องหลังให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ หน้าตาเบิกบาน

"เฮอะๆ เจ้าไม่รู้อะไร ตอนที่ท่านอัครมหาเสนาบดีเห็นข่าวนี้ ถึงกับเหงื่อตก ร้องว่าโชคดีเป็นบ้า ดีใจที่กองทัพส่วนหลังไม่บุ่มบ่ามเหมือนแฮหัวตุ้น

ไม่อย่างนั้นถ้าโดนขงเบ้งเผาด้วยไฟบรรลัยกัลป์เข้าจริงๆ กองทัพแสนนายคงเสียหายไปกว่าครึ่งแน่ๆ"

"คราวนี้เจ้าเฒ่าแฮหัวตุ้นคงโดนเรียกตัวกลับมารับโทษที่ฮูโต๋แหงๆ"

"เจ้าว่า พอแฮหัวตุ้นกลับมา จะถึงคราวที่ข้าจะได้ออกโรงสำแดงเดชบ้างหรือยัง?"

สำหรับเคาทู นี่คือฉากจบที่เขาปรารถนาที่สุด

พูดไปพูดมา ก็กำหมัดแน่น

ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอยากลองของ

เห็นท่าทางเช่นนี้ นึกถึงภารกิจที่เพิ่งรับมา ซูเฉินก็ตาลุกวาว

เงียบไปครู่หนึ่ง จึงแกล้งถามลองเชิงว่า

"ท่านแม่ทัพเคาทู ท่านอยากฟังความจริง หรือคำโกหกเล่า?"

[จบแล้ว]