บทที่ 1 ช่างฝีมือแห่งเนินมังกรหมอบ

บทที่ 1 ช่างฝีมือแห่งเนินมังกรหมอบ

"ท่านจูกัดเหลียง โต๊ะหนังสือที่ท่านต้องการเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ"

ณ เมืองเซียงหยาง บริเวณหลงจง หลิวอี้รับผ้าเปียกที่เด็กรับใช้นำมาให้ เช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก พลางจ้องมองผลงานชิ้นเอกตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ นี่คือผลงานที่น่าภูมิใจที่สุดนับตั้งแต่เขาข้ามมิติมาที่นี่ได้หนึ่งเดือน

‘ยินดีด้วย โฮสต์สร้างสรรค์ผลงานไม้ที่มีคุณภาพสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์งานไม้ +10 ผลงานชิ้นนี้มีคุณสมบัติพิเศษ ได้รับแต้มพรสวรรค์เพิ่มเติม 1 แต้ม คุณได้บรรลุเงื่อนไขในการเลื่อนระดับทักษะแล้ว’

หลิวอี้ทำเป็นเมินเสียงที่ดังขึ้นในหัวกะทันหัน เขาจ้องมองโต๊ะหนังสือเขม็ง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่อยู่ในสมองไม่ใช่ภาพหลอน

[โต๊ะหนังสือคุณภาพ: สมาธิ +5]

ในบรรดาผลงานไม้นับสิบชิ้นที่เขาสร้างขึ้นในช่วงเดือนที่ผ่านมา มีเพียงชิ้นนี้เท่านั้นที่แสดงคุณสมบัติพิเศษออกมา ทว่าคุณสมบัติเหล่านี้จะมีประโยชน์จริงหรือไม่นั้น ไม่ใช่สิ่งที่เขาหรือระบบที่จับต้องไม่ได้จะเป็นผู้ตัดสิน

"ลำบากเจ้าแล้ว" จูกัดเหลียงพยักหน้าเล็กน้อย โต๊ะหนังสือตัวเก่าของเขาชำรุดทรุดโทรมจนไม่น่าใช้งาน เดิมทีตั้งใจจะวานคนไปซื้อตัวใหม่มาจากเซียงหยาง แต่บังเอิญได้ยินว่ามีช่างฝีมือดีมาพักอยู่ที่หลงจง การไหว้วานผู้อื่นมักยุ่งยาก เขาจึงให้คนไปเชิญหลิวอี้มาแสดงฝีมือให้ดู

"ไม่ลำบากเลยขอรับท่านจูกัด เชิญท่านลองใช้งานดูเถิดว่าพอใจหรือไม่ หากมีตรงไหนไม่ถูกใจ ข้าน้อยจะได้แก้ไขให้" หลิวอี้ยิ้มกว้างตอบกลับจูกัดเหลียง

มันก็แค่โต๊ะหนังสือตัวหนึ่ง จูกัดเหลียงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลิวอี้ เขาจึงพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งคุกเข่าลงหน้าโต๊ะ

"หืม?"

จูกัดเหลียงอุทานแผ่วเบา ทันทีที่นั่งลงหลังโต๊ะ ความรู้สึกสบายและสงบอย่างบอกไม่ถูกก็แผ่ซ่านเข้ามา แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่สำหรับผู้ที่มีจิตใจสงบนิ่งเป็นทุนเดิมอย่างเขาย่อมไวต่อความเปลี่ยนแปลงทางความรู้สึกเช่นนี้

เขาลุกขึ้นยืนเงียบๆ ความรู้สึกนั้นก็จางหายไปทันที จูกัดเหลียงลองกลับมานั่งหลังโต๊ะอีกครั้ง ก็สัมผัสได้ถึงความสงบทางจิตใจที่เพิ่มขึ้น เขาเงยหน้ามองหลิวอี้แล้วยิ้มบางๆ "คิดไม่ถึงเลยว่าในป่าเขาเช่นนี้ จะมีช่างฝีมือยอดเยี่ยมอย่างช่างหลิวซ่อนตัวอยู่"

โต๊ะหนังสือตัวนี้ดูภายนอกธรรมดาสามัญ ฝีมือการประกอบก็ไม่ได้วิจิตรบรรจงเป็นพิเศษ เพียงแค่พอใช้งานได้เท่านั้น แต่มันกลับมีผลลัพธ์มหัศจรรย์ที่ช่วยให้จิตใจสงบและจดจ่อได้ ทั้งที่ทำจากไม้ธรรมดาแท้ๆ ช่างน่าอัศจรรย์นัก

"ท่านจูกัดเหลียงกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยก็แค่ช่างฝีมือธรรมดาคนหนึ่ง หากท่านจูกัดพอใจ วันหน้าหากต้องการสิ่งใดเชิญเรียกใช้ข้าน้อยได้เสมอ" หลิวอี้ถูมือพลางยิ้มประจบ "ข้าน้อยจะคิดราคาพิเศษให้แน่นอน"

จูกัดเหลียงชะงักไปครู่หนึ่งกับคำพูดนั้น ก่อนจะส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ เขาหันไปมองหวงเย่ว์อิงผู้เป็นภรรยาที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วเอ่ยว่า "ฮูหยิน รบกวนหยิบเงินห้าร้อยอีแปะมอบให้ช่างท่านนี้ด้วย"

"สามร้อยก็พอแล้วขอรับ" หลิวอี้โบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม "อาจารย์ของข้าน้อยเคยสอนไว้ว่า ลงแรงเท่าไหร่ก็รับเท่านั้น การรับสิ่งที่ตนไม่ควรได้จะนำมาซึ่งความซวย"

"วิญญูชนรักในทรัพย์สิน แต่ย่อมแสวงหาด้วยหนทางที่ชอบธรรม ดูท่าอาจารย์ของเจ้าคงจะเป็นผู้ที่มีจิตใจกว้างขวางไม่น้อย" จูกัดเหลียงกล่าวยิ้มๆ "ดูเหมือนข้าจูกัดเหลียงจะใจแคบไปหน่อย ฮูหยิน"

หวงเย่ว์อิงพยักหน้า ส่งถุงเงินที่เตรียมไว้ให้หลิวอี้ "ช่างหลิว ลองนับดูเถิด"

"ไม่จำเป็นหรอกขอรับ ท่านจูกัดเป็นปราชญ์ผู้รักสันโดษ ย่อมไม่มาหลอกลวงข้าน้อยด้วยเงินเพียงเล็กน้อย หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อยขอตัวลา" หลิวอี้ยัดถุงเงินเข้าอกเสื้อแล้วยิ้มลาทั้งสอง

"เดินทางปลอดภัย" จูกัดเหลียงพยักหน้ารับ ไม่ได้รั้งตัวเขาไว้

...

หลิวอี้กลับมาถึงเรือนหลังเล็กของตนด้วยความตื่นเต้น ระบบนี้เป็นของจริง ไม่ใช่เรื่องที่เขาคิดไปเอง!

เขารีบทำตามวิธีเดิม สงบจิตใจแล้วเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

[ระบบยอดปรมาจารย์ช่าง]

[โฮสต์: หลิวอี้]

[ทักษะ: งานไม้ ระดับ 3 (สามารถอัปเกรดได้), งานปูน ระดับ 1 (17/100), แกะสลัก ระดับ 1 (60/100), ตีเหล็ก ระดับ 1 (88/100), สถาปัตยกรรม ระดับ 0 (0/10), ย้อมสี ระดับ 1 (7/100)]

[พรสวรรค์: จิตวิญญาณช่างฝีมือ ระดับ 3 (0/3)]

เมื่อมองดูนิ้วทองคำ หรือสูตรโกงของตนเอง หลิวอี้ก็รู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย อุตส่าห์ข้ามมิติมาอยู่ในยุคสามก๊กที่แสนวุ่นวายทั้งที แต่ดั๊นได้ระบบที่เปลี่ยนให้เขาเป็นช่างฝีมือเสียได้

แต่การมีของแบบนี้ติดตัวก็ถือเป็นโชคแล้ว จะบ่นไปก็เปล่าประโยชน์และดูเนรคุณเกินไป อย่างน้อยด้วยระบบนี้ เขาก็มีทักษะติดตัว เป็นวิชาชีพที่ช่วยให้รอดตายได้ เขาควรแอบดีใจด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องความเป็นไปของบ้านเมือง ปล่อยให้พวกที่มีปณิธานยิ่งใหญ่ไปกังวลกันเองเถอะ

อีกอย่าง ถ้าให้ระบบประเภทเป็นราชาหรือจอมทัพมา ฟังดูในนิยายอาจจะมันสะใจ แต่ให้ทำจริงคงเหนื่อยรากเลือด สู้เป็นช่างฝีมือยอดเยี่ยมไม่ได้ ชีวิตความเป็นอยู่ก็คงไม่เลวร้าย ไม่ต้องไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในสนามรบ วันหน้าหาเมียดีๆ สักคน สร้างครอบครัว ใช้ชีวิตอิสระเสรี มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง นั่นแหละคือชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

ก่อนอื่น อัปเกรดทักษะก่อน!

ก่อนหน้านี้ จากระดับ 0 ถึง 3 ไม่มีแจ้งเตือนอะไร เพราะหลังจากได้ระบบมาเขายังไม่ได้เริ่มลงมือทำอะไรเลย ในชาติที่แล้วเขาเคยทำงานสายนี้มาบ้าง ฝีมือปฏิบัติอาจจะไม่เก่งกาจ แต่ทฤษฎีแน่นปึ้ก ดังนั้นในการประเมินของระบบ เขาจึงเริ่มต้นที่ระดับ 3 ทว่าผลงานที่ทำออกมาตอนแรกกลับไม่ได้มาตรฐานสมระดับ เฟอร์นิเจอร์เบี้ยวๆ บูดๆ ในลานบ้านนั่นแหละคือสิ่งที่เขาลองผิดลองถูก

เขาเลือกอัปเกรด... แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อ ไม่มีปรากฏการณ์ฟ้าดินวิปริตแปรปรวน มังกรหงส์ร่ายรำ หรือสัตว์มงคลเต็มท้องฟ้า การอัปเกรดเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าก็ไม่เงียบสงัดเสียทีเดียว หลิวอี้รู้สึกเพียงว่าร่างกายดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ไม่ใช่พละกำลังที่เพิ่มขึ้น แต่มือไม้ของเขาดูจะคล่องแคล่วว่องไวขึ้น

ในขณะเดียวกัน ความเข้าใจในงานไม้ของเขาก็ดูจะกระจ่างแจ้งขึ้น ชาติก่อนเขาเคยคลุกคลีในวงการตกแต่งภายใน พื้นฐานทฤษฎีจึงแน่นมาก แต่เขาเป็นประเภทรู้ทฤษฎีแต่ปฏิบัติไม่ค่อยได้ พอมาโลกนี้ ภายใต้การกระตุ้นของระบบ เขาจึงเริ่มเปลี่ยนทฤษฎีให้กลายเป็นการปฏิบัติจริงอย่างต่อเนื่อง

เขายืนมองเศษไม้ที่เหลือจากการทำงานในลานบ้านอย่างเงียบๆ ของพวกนี้ควรจะเก็บกวาดทิ้งไป แต่ตอนนี้พอมองดูเศษไม้เหล่านี้ หลิวอี้กลับเกิดแรงกระตุ้นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เขาอยากสร้างอะไรสักอย่างจากเศษไม้พวกนี้ จะทำอะไรดี? ตอนนี้ในหัวยังไม่มีไอเดียชัดเจน แต่ใจแค่อยากจะสร้างสรรค์

เขาเก็บรวบรวมเศษไม้บนพื้นอย่างเงียบเชียบ หลิวอี้หยิบมีดแกะสลักขึ้นมาแล้วเริ่มขัดแต่ง ขณะที่มือขัด สมองก็ครุ่นคิดว่าจะทำอะไร ไม่นานนัก เมื่อภาพในหัวชัดเจนขึ้น มีดในมือของหลิวอี้ก็ขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ ขัดแต่งไม้ชิ้นเล็กๆ ให้กลายเป็นเกล็ด จากนั้นก็นำไม้ท่อนใหญ่หลายชิ้นจากในลานมาขึ้นโครง แล้วค่อยๆ บรรจงติดเกล็ดทีละชิ้นลงบนโครงสร้างนั้นอย่างพิถีพิถัน นี่เป็นกระบวนการที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อน แต่มือของหลิวอี้กลับเคลื่อนไหวรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน

เมื่อดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้า มังกรเทพที่มีความยาวกว่าสามจั้ง (ประมาณ 10 เมตร) ก็ปรากฏรูปร่างขึ้นกลางลานบ้านเล็กๆ แม้จะยังไม่ได้ลงสี แต่มังกรทั้งตัวกลับดูราวกับมีชีวิต สง่างามและน่าเกรงขาม

หลิวอี้มองดูมังกรเทพด้วยความพึงพอใจ ทั้งรูปลักษณ์และจินตนาการ นี่คือผลงานที่น่าพอใจที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา ข้อเสียเพียงอย่างเดียวอาจเป็นเรื่องรายละเอียด เพราะงานชิ้นนี้ต้องใช้ทั้งทักษะงานไม้และทักษะการแกะสลัก ซึ่งฝีมือแกะสลักของเขายังเทียบไม่ได้เลยกับทักษะงานไม้

[ผลงานผสานงานไม้และแกะสลักที่มีคุณภาพ: ความน่าเกรงขาม +8, ความคงทน +4]

‘ยินดีด้วย โฮสต์สร้างสรรค์ผลงานไม้ที่มีคุณภาพสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์งานไม้ +50 ค่าประสบการณ์แกะสลัก +30 ผลงานชิ้นนี้มีคุณสมบัติพิเศษสองประการ ได้รับแต้มพรสวรรค์ 2 แต้ม’

ได้แต้มพรสวรรค์อีกแล้ว?

ดวงตาของหลิวอี้เป็นประกายวาววับเมื่อได้รับแจ้งเตือน เช่นนี้พรสวรรค์ ‘จิตวิญญาณช่างฝีมือ’ ของเขาก็สามารถเลื่อนระดับได้อีกขั้นแล้วสิ