บทที่ 14: พิธีการใหญ่
บทที่ 14: พิธีการใหญ่
บทที่ 14: พิธีการใหญ่
"ผู้อาวุโสทุกท่าน เชิญเข้ามาเถอะ!"
ผู้อาวุโสสามเดินไปหาผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองด้วยใบหน้าเปี่ยมชัยชนะ
ในเวลานี้เขามั่นใจมาก ด้วยความช่วยเหลือจากโม่ชง ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองจะไม่มีทางแย่งชิงตำแหน่งประมุขนิกายกับเขาได้ในครั้งนี้
"หึ!"
ผู้อาวุโสทั้งสองแค่นเสียง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ผู้อาวุโสสูงสุดที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาได้บอกพวกเขาแล้วเมื่อวานนี้ว่า การที่ผู้อาวุโสสามจะได้เป็นประมุขนิกายนั้นเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนี้ ผู้อาวุโสทั้งสองจึงทำได้เพียงเดินไปทางโถงใหญ่
"ฮ่าๆๆ... ทุกท่าน เชิญข้างใน!"
"ผู้อาวุโสสาม เชิญ!"
"ผู้อาวุโสสาม เชิญ!"
...
ข้างหลังผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสอีกสี่คนรีบเออออห่อหมกทันที ชั่วครู่ กลุ่มคนทั้งหมดก็เดินเข้าสู่โถงใหญ่
ในโถงใหญ่
ผู้คนมาชุมนุมกันอย่างคับคั่ง
พิธีขึ้นครองตำแหน่งประมุขนิกายมารฟ้าถือเป็นพิธีที่สำคัญที่สุดของนิกาย ศิษย์ทุกคนของนิกายมารฟ้า ตราบใดที่เป็นศิษย์สายในขึ้นไป จำเป็นต้องเข้าร่วม
ทว่า การจะเข้ามาในตำหนักมารได้นั้น ผู้ฝึกตนต้องมีระดับวิถีแยกจิตขึ้นไปเท่านั้น
ในโถงใหญ่
ร่างนับพันมาชุมนุมกัน คนเหล่านี้ล้วนเป็นศิษย์นิกายมารฟ้าที่มีระดับวิถีแยกจิตขึ้นไป และหลายคนยังบรรลุถึงระดับผสานร่างแล้ว
"ได้เวลาแล้ว!"
ในขณะนี้ เสียงทุ้มลึกของยอดฝีมือระดับผสานร่างดังขึ้น
ทันใดนั้น
ทั่วทั้งโถงเงียบกริบ
ถึงเวลาแล้ว
ต่อไปคือการขึ้นครองตำแหน่งของประมุขนิกาย และทุกคนในนิกายมารฟ้าต่างรู้ดี
วันนี้ แทบจะไม่มีใครหยุดยั้งผู้อาวุโสสามจากการเป็นประมุขนิกายมารฟ้าคนใหม่ได้
"ทุกคนมาครบหรือยัง?"
ผู้อาวุโสสามถามศิษย์ข้างกาย
"เรียนผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสเก้าและผู้อาวุโสหกยังมาไม่ถึงขอรับ!"
ศิษย์ข้างกายรีบตอบ
"หึ... ตาเฒ่าหนังเหนียวสองคนนี้ มันแน่ชัดแล้วว่าตาแก่ผู้นี้จะได้เป็นประมุขนิกาย แต่พวกมันยังกล้าขัดขืน ช่างรนหาที่ตายจริงๆ!"
ประกายเย็นวาบพาดผ่านดวงตาของผู้อาวุโสสามขณะพูด
การที่ผู้อาวุโสเก้าและผู้อาวุโสหกไม่ปรากฏตัว ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
"ผู้อาวุโสสาม ให้ข้าส่งศิษย์ไปแจ้งผู้อาวุโสทั้งสองไหมขอรับ?"
ศิษย์เบื้องล่างรีบถาม
"ไม่จำเป็น!"
ผู้อาวุโสสามโบกมือเล็กน้อย
"ถ้าตาเฒ่าสองตัวนี้ไม่มาตอนนี้ อนาคตก็ไม่ต้องมาแล้ว พอตาแก่ผู้นี้ได้เป็นประมุข สิ่งแรกที่จะทำคือทำให้ตาเฒ่าสองตัวนี้หายไปจากนิกายมารฟ้าตลอดกาล!"
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
ในเวลานี้ เขา
มีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือการได้เป็นประมุขนิกาย จากนั้นกวาดล้างศิษย์ทุกคนในนิกายมารฟ้าที่ไม่ยอมสยบต่อเขา
ผู้อาวุโสเก้าและผู้อาวุโสหก คือเป้าหมายแรกที่จะต้องกำจัด
"ทหาร นำตัวพวกมันออกมา!"
ทันใดนั้น ผู้อาวุโสสามตะโกนสั่งเสียงเย็น
ในเวลาเดียวกัน
แรงกดดันระดับผสานร่างขั้นสูงสุดก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของผู้อาวุโสสาม
ในโถงใหญ่ ทุกคนมองไปที่ผู้อาวุโสสาม
"ปล่อยข้านะ! ผู้อาวุโสสามอะไรกัน? เขามีสิทธิ์อะไรมาเป็นประมุข? มีแต่นายน้อยเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเป็นประมุข! ถ้านายน้อยกลับมา พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!"
เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น นอกโถงใหญ่ ศิษย์นิกายมารฟ้าสี่คนกำลังลากตัวคนสองคนเข้ามาในโถง
ผู้ที่มา
คือเซี่ยงเหิงและโอวหยางยวี่ ทั้งสองเดิมทีจะไปรวบรวมคนให้หลินเหว่ย
คาดไม่ถึงว่าจะถูกผู้อาวุโสสามพบตัว แล้วจับกุมพามาที่โถงใหญ่นี้
"นั่นผู้คุ้มกฎเซี่ยงเหิง กับโอวหยางยวี่!"
"เซี่ยงเหิงเป็นคนของหลินจ้านเทียน หลังหลินจ้านเทียนตาย เขาคิดจะดันนายน้อยไร้ประโยชน์คนนั้นขึ้นเป็นประมุข ใครจะรู้ว่านอกจากดันไม่ขึ้นแล้ว นายน้อยของเขายังถูกผู้อาวุโสสามทำลายวรยุทธ์อีก!"
"ทำไมโอวหยางยวี่ถึงถูกจับ..."
...
ในโถงใหญ่ เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง ทุกคนในที่นั้นจำทั้งสองคนได้!
"คุกเข่า!"
"ตุบ!"
เซี่ยงเหิงและโอวหยางยวี่ถูกกดให้คุกเข่าลงกับพื้นทันที
"โม่เซียว ไอ้แก่สารเลว เจ้าทำลายวรยุทธ์นายน้อย ลืมบุญคุณที่อดีตประมุขมีต่อเจ้าไปแล้วหรือ? ไอ้คนเนรคุณ!"
เมื่อเห็นผู้อาวุโสสาม เซี่ยงเหิงด่ากราดด้วยความโกรธ
"หุบปาก!"
ประกายเย็นวาบในดวงตาของผู้อาวุโสสาม
จากนั้นเขากล่าวอย่างเหี้ยมเกรียม "นายน้อยหลินเหว่ยสมคบคิดกับฝ่ายธรรมะ ฆ่าศิษย์นิกายมารฟ้าของข้าไปนับไม่ถ้วน เซี่ยงเหิงและโอวหยางยวี่ ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด มีความผิดเท่ากัน สมควรตาย วันนี้ ในพิธีขึ้นครองตำแหน่งประมุข ข้าจะประหารเจ้าสองคนก่อน เพื่อรักษาศรัทธากฎระเบียบของนิกายมารฟ้า!"
น้ำเสียงของผู้อาวุโสสามเย็นชาอย่างยิ่ง
และใบหน้าของโอวหยางยวี่ยิ่งซีดเผือด สมคบคิดกับฝ่ายธรรมะ? นี่คือโทษประหารชีวิต มาถึงขั้นนี้ ทั้งสองคนคงไม่รอดแน่!
"ถุย!"
ได้ยินดังนั้น เซี่ยงเหิงถ่มน้ำลายใส่ทันที
"ทุกท่าน นับตั้งแต่ประมุขหลินจ้านเทียนสิ้นชีพในทัณฑ์สวรรค์ หัวใจของตาแก่ผู้นี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้า และเก้านิกายฝ่ายธรรมะฉวยโอกาสรังแกนิกายมารฟ้า ซึ่งตาแก่ผู้นี้ยิ่งทนไม่ได้ วันนี้ ข้าจึงเรียกทุกคนมารวมตัวกันที่นี่!"
"ประการแรก เพื่อหารือเรื่องการรับมือกับเก้านิกายฝ่ายธรรมะ และประการที่สอง เพราะนิกายมารฟ้าจะขาดผู้นำไม่ได้แม้แต่วันเดียว!"
ผู้อาวุโสสามหันไปพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าโศกเศร้าและคับแค้นใจ
"ขาดผู้นำไม่ได้แม้แต่วันเดียว!"
โถงใหญ่เงียบกริบในทันที
"ศิษย์ขอเสนอชื่อผู้อาวุโสสาม ภายในนิกายมารฟ้า วรยุทธ์ของผู้อาวุโสสามเข้าใกล้ขอบเขตข้ามทัณฑ์แล้ว ท่านควรจะเป็นประมุขคนใหม่!"
"ในบรรดานิกายมารฟ้า ใครบ้างที่สร้างคุณงามความชอบเท่าผู้อาวุโสสาม? ตำแหน่งประมุขควรเป็นของผู้อาวุโสสาม!"
"ผู้อาวุโสสามนั่นแหละ!"
...
ชั่วครู่ เสียงสนับสนุนก็ดังขึ้น แม้แต่ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ก้าวออกมาสนับสนุนผู้อาวุโสสาม
เห็นฉากนี้ ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสรองส่ายหน้าเล็กน้อย ตำแหน่งประมุขคงเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว
"ตาแก่ผู้นี้ละอายใจนัก ตาแก่ผู้นี้ละอายใจ..."
ในเวลานี้ แม้ผู้อาวุโสสามจะปากบอกว่าละอายใจ แต่ในใจกลับมีความสุขอย่างที่สุด
ตำแหน่งประมุขเป็นของเขาในที่สุด ส่วนเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับหลินเหว่ย พอเขาได้เป็นประมุข การจับตัวหลินเหว่ยกลับมาก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่หรือ?
เมื่อจับหลินเหว่ยได้ เขาจะค่อยๆ ทรมานมัน!
คิดได้ดังนี้
บนใบหน้าของผู้อาวุโสสาม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ปรากฏขึ้น!
"ผู้อาวุโสสาม ยินดีด้วย!"
สูดหายใจเข้าลึกๆ ผู้อาวุโสใหญ่ก้าวออกมา ในเวลานี้ เขาฝืนยิ้มออกมา
ผู้อาวุโสสามได้เป็นประมุข ผู้อาวุโสใหญ่รู้ดีถึงนิสัยของผู้อาวุโสสาม
ถ้าเขาไม่ก้าวออกมาตอนนี้
ภายหลัง เขาจะต้องถูกผู้อาวุโสสามแก้แค้นแน่นอน
"ผู้อาวุโสใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว เมื่อตาแก่ผู้นี้ได้เป็นประมุข ข้าจะรวบรวมศิษย์นิกายมารฟ้าเพื่อขับไล่เก้านิกายฝ่ายธรรมะเป็นอันดับแรก ถึงตอนนั้น หวังว่าผู้อาวุโสใหญ่จะช่วยข้าด้วย!"
ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ผู้อาวุโสสาม ยินดีด้วย!"
ผู้อาวุโสรองก็ก้าวออกมาแสดงความยินดีเช่นกัน
"ผู้อาวุโสสาม ยินดีด้วย!"
"ผู้อาวุโสสาม ยินดีด้วย!"
...
ผู้อาวุโสและผู้คุ้มกฎคนอื่นๆ ต่างพากันแสดงความยินดีกับผู้อาวุโสสาม และใบหน้าของผู้อาวุโสสามก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ในโถงใหญ่ ทุกคนต่างพูดถึงวีรกรรมของผู้อาวุโสสาม บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง
"ในเมื่อทุกคนสนับสนุนตาแก่ผู้นี้ขนาดนี้ งั้นตาแก่ผู้นี้ก็จะไม่ปฏิเสธ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้า โม่เซียว จะเป็นประมุขคนใหม่ของนิกายมารฟ้า!"
เสียงอันภาคภูมิดังขึ้น
วินาทีถัดมา
ผู้อาวุโสสามเดินก้าวไปสู่ที่นั่งประมุขทีละก้าว
ในโถงใหญ่ ก็พลันเงียบสงบลง
"ข้า ไม่เห็นด้วย!"
แต่ในขณะที่ผู้อาวุโสสามไปถึงที่นั่งประมุขและกำลังจะนั่งลง เสียงเย็นชา
จู่ๆ ก็ดังมาจากนอกโถงใหญ่