บทที่ 2 คืนเดียว บรรลุขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์
บทที่ 2 คืนเดียว บรรลุขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์
บทที่ 2 คืนเดียว บรรลุขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์
"ยอดเยี่ยม!"
หลังจากหายตกตะลึง หลินเวยก็รู้สึกยินดีปรีดาอย่างยิ่ง ด้วย 'ระบบ' นี้ พวกที่ถูกเรียกว่าบุตรแห่งโชคชะตาก็เป็นเพียงขยะเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
ต่อให้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะมาจากไหน ต่อให้เจ้ามีกายาศักดิ์สิทธิ์วิถีสวรรค์อะไร ข้าก็ตามทันได้ในไม่กี่นาที
"ต่อเลย!"
จิตวิญญาณของหลินเวยค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ภายในร่างกาย
ครั้งนี้...
หลินเวยกดข่มความสามารถในการดูดซับปราณวิญญาณที่เดิมทีก็อ่อนด้อยของเขาเอาไว้
สาเหตุหลักเป็นเพราะผลตอบแทนล้านเท่ามันน่ากลัวเกินไป ทำให้หลินเวยทำได้เพียงค่อยๆ จิบปราณวิญญาณโดยรอบทีละน้อย เพราะกลัวว่าถ้าเผลอกลืนกินมากเกินไปแม้แต่นิดเดียวอาจเกิดปัญหาได้
"ปัง ปัง ปัง!"
แต่ถึงกระนั้น กลิ่นอายของหลินเวยก็ยังคงพุ่งทะยานและขยายตัวออก ระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
สิบลมหายใจต่อมา
ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบ
ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบเอ็ด
ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบสอง
ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบสาม
... ...
ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบห้า
สามสิบลมหายใจต่อมา หลินเวยบรรลุการสร้างรากฐานได้สำเร็จ
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่หนึ่ง
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่สอง
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่สาม
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นที่สี่
... ...
ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์
หนึ่งนาทีต่อมา เขาตัดผ่านเข้าสู่ขอบเขตจินตาน
ขอบเขตจินตานขั้นที่หนึ่ง
ขอบเขตจินตานขั้นที่สอง
ขอบเขตจินตานขั้นที่สาม
ขอบเขตจินตานขั้นที่สี่
ขอบเขตจินตานขั้นที่ห้า
... ...
สิบนาทีต่อมา ขอบเขตจินตานขั้นสมบูรณ์ ตัดผ่านเข้าสู่ขอบเขตหยวนอิงสำเร็จ
ขอบเขตหยวนอิงขั้นที่หนึ่ง
ขอบเขตหยวนอิงขั้นที่สอง
ขอบเขตหยวนอิงขั้นที่สาม
... ...
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเศษ ขอบเขตหยวนอิงขั้นสมบูรณ์ แต่นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด
ในขณะนี้
รวมเวลาการบำเพ็ญเพียรทั้งหมดไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่ระดับพลังของหลินเวยกลับพุ่งไปถึงขอบเขตหยวนอิงขั้นสมบูรณ์แล้ว
ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ น่าหวาดหวั่นเพียงใด?
ทวีปเก้าสวรรค์คือโลกแห่งผู้ฝึกตน
ระดับการบำเพ็ญเพียรไล่เรียงจากต่ำไปสูงได้แก่: กลั่นลมปราณ, สร้างรากฐาน, จินตาน, หยวนอิง, วิญญาณออกจากร่าง, แบ่งแยกวิญญาณ, ผสานร่าง, ข้ามผ่านทัณฑ์, มหายาน (ข้ามผ่านทัณฑ์สำเร็จ), เซียนซาน (ข้ามผ่านทัณฑ์ล้มเหลว)
เก้าขอบเขตใหญ่ โดยขอบเขตกลั่นลมปราณแบ่งออกเป็นสิบห้าขั้น
ส่วนขอบเขตอื่นๆ...
ล้วนแบ่งออกเป็นเก้าขั้นย่อย
หลังจากขอบเขตมหายานขั้นเก้า จะสามารถบรรลุเป็นเซียนเหาะเหินสู่แดนสวรรค์ ส่วนเซียนซานนั้นเกิดจากการข้ามผ่านทัณฑ์ล้มเหลวและละลายกายเนื้อ เซียนซานแบ่งออกเป็นสิบสองทัณฑ์ โดยทัณฑ์ที่หนึ่งถึงสามเทียบเท่ากับขอบเขตมหายาน และเหนือกว่าทัณฑ์ที่สามขึ้นไปจะเทียบเท่ากับเซียนที่แท้จริง
เซียนซานสิบสองทัณฑ์
นั่นคือตัวตนที่เทียบเท่ากับระดับไท่อี่จินเซียน (เซียนทองคำอมตะขั้นสูง)
บิดาของหลินเวยคือมารซานสิบสองทัณฑ์ เดิมทีหากเขาข้ามผ่านทัณฑ์สำเร็จ เขาคงได้เป็นต้าหลัวจินมัว (มารทองคำอมตะขั้นสูงสุด) แห่งแดนมาร น่าเสียดายที่เขาข้ามผ่านทัณฑ์ล้มเหลว และจบลงด้วยการที่จิตวิญญาณแตกสลาย
ภายในคุกใต้ดิน
หลินเวยยังคงบำเพ็ญเพียรต่อไป และประจวบเหมาะที่นี่คือคุกใต้ดิน จึงแทบไม่มีคนของนิกายเทียนมัวลงมา หลินเวยจึงบำเพ็ญเพียรได้อย่างไร้สิ่งรบกวน ระดับพลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
"วูบ วูบ!"
หลินเวยกลืนกินปราณวิญญาณโดยรอบเพียงเล็กน้อย แต่ผลตอบแทนล้านเท่ากลับเร่งระดับพลังของเขาให้สูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ขอบเขตวิญญาณออกจากร่างขั้นที่หนึ่ง
เพียงชั่วพริบตา หลินเวยก็ตัดผ่านระดับอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน
หลินเวยรู้สึกเพียงกลิ่นอายลึกล้ำสายหนึ่งลอยขึ้น ในชั่วขณะนั้น เขาดูเหมือนจะมองเห็นตัวเองกำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่ นี่คือดวงจิตออกจากร่าง หลินเวยเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณออกจากร่าง และนี่เป็นครั้งแรกที่วิญญาณของเขาหลุดออกจากกายเนื้อสำเร็จ
ขอบเขตวิญญาณออกจากร่างขั้นที่สอง
ขอบเขตวิญญาณออกจากร่างขั้นที่สาม
... ...
แต่ก่อนที่หลินเวยจะได้สัมผัสความลึกล้ำของขอบเขตวิญญาณออกจากร่าง ระดับพลังของเขาก็เริ่มเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ในชั่วพริบตา เขาไปถึงขอบเขตวิญญาณออกจากร่างขั้นเก้า และตัดผ่านเข้าสู่ขอบเขตแบ่งแยกวิญญาณขั้นที่หนึ่ง
หลังจากเข้าสู่ขอบเขตแบ่งแยกวิญญาณ
ดวงจิตของหลินเวยสามารถแยกออกเป็นสัมผัสวิญญาณซึ่งครอบคลุมพื้นที่โดยรอบ โดยไม่ต้องลืมตา หลินเวยสามารถมองเห็นทุกสิ่งภายในอาณาเขตสัมผัสวิญญาณของเขาได้อย่างชัดเจน
บนพื้น หลินเวยมองเห็นมดตัวเล็กๆ ได้อย่างชัดแจ้ง
เขาสามารถมองเห็นแม้กระทั่งขนขาของมดตัวนั้น
ขอบเขตแบ่งแยกวิญญาณขั้นที่สอง
ขอบเขตแบ่งแยกวิญญาณขั้นที่สาม
... ...
หลังจากสัมผัสความลึกล้ำของขอบเขตแบ่งแยกวิญญาณเพียงชั่วครู่ หลินเวยก็จมดิ่งลงสู่การบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง
ระดับพลังของหลินเวย...
ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ขอบเขตผสานร่างขั้นที่หนึ่ง
ขอบเขตผสานร่างขั้นที่สอง
... ...
เมื่อระดับพลังเข้าสู่ขอบเขตผสานร่าง สัมผัสวิญญาณและกายเนื้อของหลินเวยก็หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ในขณะนี้ หลินเวยรู้สึกว่าเขาสามารถควบคุมพลังทั้งหมดภายในร่างกายได้อย่างง่ายดาย
ในที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น
"ตูม!"
ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องดั่งฟ้าผ่าก็ดังขึ้นเหนือผาไม้ดำ เมฆดำทะมึนม้วนตัวปกคลุมเหนือหน้าผา และอำนาจแห่งสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากเมฆดำเหล่านั้น
ภายในผาไม้ดำ
เงาร่างหลายสายก้าวเข้าสู่ห้วงมิติด้วยสีหน้าตกตะลึง
"เกิดอะไรขึ้น? นี่มันกลิ่นอายของทัณฑ์สวรรค์!"
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งมองเมฆดำในห้วงมิติด้วยความประหลาดใจ
ทัณฑ์สวรรค์? กลิ่นอายนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกหน้าสำหรับผู้ฝึกตน เพราะการบำเพ็ญเพียรคือการฝืนลิขิตสวรรค์ หากไม่ระวัง ย่อมต้องตายตกภายใต้ทัณฑ์สวรรค์
และการจะกระตุ้นให้เกิดทัณฑ์สวรรค์ได้
ระดับพลังต้องไปถึงขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์เป็นอย่างน้อย
ภายในผาไม้ดำ
เก้าผู้อาวุโสหลัก ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือขอบเขตผสานร่างขั้นสูงสุด พวกเขายังไม่เข้าสู่ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์
เพราะเมื่อใดที่เข้าสู่ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ พวกเขาจะถูกจับจ้องโดยทัณฑ์สวรรค์ หลังจากนั้นต้องระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว หากควบคุมพลังปราณในร่างไม่อยู่ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะดึงดูดทัณฑ์สวรรค์ลงมาโดยตรง
"ไม่สิ นี่ไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์ นี่คือสัญญาณเตือนแห่งทัณฑ์สวรรค์ มีใครบางคนเพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์!"
ผู้อาวุโสสามหรี่ตาลงเล็กน้อย
"ในผาไม้ดำ มีเพียงพวกเราเก้าคนที่ถึงขั้นผสานร่างขั้นสูงสุด และไม่มีใครในพวกเราก้าวเข้าสู่ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ แล้วจะเป็นใครกัน?"
ผู้อาวุโสสี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ช่วงนี้เก้าผู้อาวุโสกำลังแก่งแย่งตำแหน่งประมุขนิกาย ไม่มีใครยอมใคร ดังนั้นวาจาที่ใช้ย่อมไม่เกรงใจกันเหมือนปกติ!
"เป็นไปได้ไหมว่าผู้อาวุโสสูงสุดสักท่านเผลอปลดปล่อยกลิ่นอายออกมา จนดึงดูดสัญญาณเตือนแห่งทัณฑ์สวรรค์?"
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยเสียงขรึม
ผู้อาวุโสสูงสุดคือกลุ่มตัวตนระดับปีศาจเฒ่าในนิกายเทียนมัว ปกติจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายนอก มุ่งเน้นเพียงการบำเพ็ญเพียรและรอคอยทัณฑ์สวรรค์
และระดับพลังของพวกเขานั้น...
ไม่เป็นขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ ก็เป็นมารซาน
"น่าจะเป็นเช่นนั้น ต้องเป็นพวกยอดฝีมือฝ่ายธรรมะที่บุกมาใต้ผาไม้ดำแน่ๆ ที่ดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้อาวุโสสูงสุด!"
"ถูกต้อง!"
... ...
เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้าเห็นพ้อง พวกเขาไม่เชื่อว่าจะมีใครในผาไม้ดำสามารถเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ได้ใต้จมูกของพวกเขา ครู่ต่อมา ทั้งเก้าคนก็ถอยกลับไป
และในขณะนี้
ภายในคุกใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้น
"ขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ขั้นที่หนึ่ง!"
หลินเวยลืมตาขึ้น ในเวลาเพียงหนึ่งคืน หลินเวยเปลี่ยนจากคนธรรมดาไร้พลังกลายเป็นยอดฝีมือขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของการบำเพ็ญเพียรแบบผลตอบแทนล้านเท่า
บำเพ็ญเพียรหนึ่งคืน
ไม่สิ น่าจะแค่ครึ่งคืนเท่านั้น เวลาในการบำเพ็ญเพียรจริงของหลินเวยคือสามชั่วยาม (หกชั่วโมง)
แต่ด้วยการเร่งความเร็วล้านเท่า เวลาในการบำเพ็ญเพียรของหลินเวยก็เทียบเท่ากับหลายร้อยปี
เร่งความเร็วล้านเท่า...
น่ากลัวเกินไปแล้ว
"ความรู้สึกใจสั่นเมื่อครู่ ต้องเป็นทัณฑ์สวรรค์แน่ๆ!"
หลินเวยรีบเก็บงำกลิ่นอายภายในร่างและหยุดเพิ่มระดับพลัง เมื่อระดับพลังมาถึงขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ ก็ถือว่าเข้าสู่ช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด แม้หลินเวยจะมีการเร่งความเร็วล้านเท่า แต่เขาก็ยังต้องต้านทานทัณฑ์สวรรค์ด้วยตัวเอง
และด้วยสถานะปัจจุบันของหลินเวย...
หากต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์จริงๆ โอกาสตายมีสูงมาก
แต่หลินเวยไม่รีบร้อน
เขามีระบบ จะเสี่ยงทำไมตอนนี้?
อีกอย่าง ระดับพลังขอบเขตข้ามผ่านทัณฑ์ก็เพียงพอแล้ว ในความทรงจำของหลินเวย เก้าผู้อาวุโสนั่นเป็นเพียงขอบเขตผสานร่างขั้นสูงสุด สิ่งแรกที่เขาจะทำเมื่อออกไปคือการจัดการกับไอ้แก่ทั้งเก้าคนนี้
จากนั้น ค่อยไปพบหน้ากับเก้านิกายฝ่ายธรรมะ
ในเมื่อข้ามภพมาเป็นตัวร้าย...
เขาก็ย่อมต้องทำเรื่องชั่วร้าย นับจากนี้ไป นามของจักรพรรดิมารหลินเวย จะต้องเลื่องลือไปทั่วทวีปเก้าสวรรค์