ตอนที่ 44 — คุณครูยังเชียร์คู่จิ้น!

หลังจากเล่นหัวกันอยู่นาน เฉินม่อจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรบางอย่าง

【ลูกชายสุดที่รัก】: แม่ เรื่องที่ฝากไว้ จัดการเรียบร้อยหรือยังครับ

【คุณแม่สุดติสต์】: เรียบร้อยสิลูก เรื่องสะใภ้ของแม่ แม่จะชักช้าได้ยังไง แฟกซ์ส่งไปให้แล้ว ตอนเที่ยงลูกกลับบ้านพาอวี่ฉิงมาเซ็นก็พอ

【ลูกชายสุดที่รัก】: ส่งมาให้ผมดูหน่อยสิ…

【คุณแม่สุดติสต์】: ลูกยังจะมาจุ้นอีก แม่ทำงานเองได้น่า!

พูดจบ เฉินซีก็ส่งสำเนาสัญญามาให้ลูกชายดูทันที

สัญญาจ้างพี่เลี้ยงเด็ก

ข้อ 1 ข้อตกลงเบื้องต้น

เนื่องจากฝ่าย ก. ต้องออกไปทำงานและมีเด็กเยาว์วัยต้องดูแล จึงตกลงจ้างฝ่าย ข. ให้มาปฏิบัติหน้าที่พี่เลี้ยง

ฝ่าย ข. มีอายุตั้งแต่ 16 ปีขึ้นไป มีความสามารถทางกฎหมายในเบื้องต้น และสมัครใจรับงานนี้ด้วยตนเอง

ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน โดยถือความเสมอภาคและความสมัครใจเป็นพื้นฐาน

ข้อ 2 หน้าที่การทำงาน

ฝ่าย ข. รับผิดชอบ

• งานบ้านทั่วไป เช่น ซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาด

• ดูแลการกินอยู่ประจำวันของสมาชิกในครอบครัวฝ่าย ก. (ถ้ามี)

• งานอื่นที่ทั้งสองฝ่ายตกลงร่วมกัน

ฝ่าย ข. จะไม่ถูกสั่งให้ทำงานที่เกินกำลังหรือกระทบต่อสุขภาพกายใจ

ข้อ 3 เวลาทำงานและวันหยุด

ทำงานไม่เกิน 6 ชั่วโมงต่อวัน และไม่เกิน 36 ชั่วโมงต่อสัปดาห์

มีสิทธิพักวันหยุดตามกฎหมาย และได้หยุดอย่างน้อย 1 วันต่อสัปดาห์

ข้อ 4 ค่าจ้างและการจ่ายเงิน

เงินเดือน 6,000 หยวนต่อเดือน จ่ายเป็นเงินสดหรือโอนภายในวันที่กำหนด

ต้องไม่ต่ำกว่าค่าจ้างขั้นต่ำในพื้นที่ และปรับเพิ่มตามผลงาน

ข้อ 5 สวัสดิการและความปลอดภัย

ฝ่าย ก. จัดอาหารและที่พักฟรี

จัดสภาพแวดล้อมปลอดภัย มีอุปกรณ์ป้องกัน และรับผิดชอบค่าใช้จ่ายกรณีบาดเจ็บจากการทำงาน

【ลูกชายสุดที่รัก】: โอเค ไม่มีช่องโกง สวัสดิการก็ดี แต่บรรทัด “ดูแลการกินอยู่ประจำวัน” นี่มันอะไรกัน ตัดออกเถอะ ที่เหลือใช้ได้

【คุณแม่สุดติสต์】: อ้าว แม่ก็หวังดี เขียนเพิ่มให้ลูกได้ประโยชน์ แทนที่จะขอบคุณกลับมาบ่น แม่เสียใจแล้วนะ ถ้าไม่พิมพ์ “รักแม่สามครั้ง” แม่ไม่หายโกรธแน่!

เฉินม่อมองข้อความแล้วทำหน้าเหนื่อย สุดท้ายต้องยอมพิมพ์ “รักแม่ครับ รักแม่ครับ รักแม่ครับ” ส่งกลับไป ถึงได้หยุดสงครามอีโมจิ

เมื่อสัญญาพร้อมทุกอย่างก็ลงตัว ตอนนี้เขามีเอกสารยืนยันถูกต้อง ตราบใดที่ซู๋อวี่ฉิงยินยอม พ่อแม่ของเธอก็ไม่มีสิทธิมายุ่งเกี่ยวอีก

เพราะตามกฎหมาย เด็กอายุเกิน 16 ปี ที่มีงานทำและเลี้ยงชีพได้ สามารถประกาศความเป็นอิสระจากผู้ปกครองในทางปฏิบัติได้ นั่นคือหนทางที่เฉินม่อคิดขึ้น เพื่อช่วยเธอหนีออกจากครอบครัวที่เป็นพิษ

เมื่อพ่อแม่ไม่อาจให้ความอบอุ่นได้ เขาก็จะเป็นคนที่มอบให้แทน

แน่นอน เขาคิดเผื่อไว้แล้ว เพราะพ่อแม่แบบนี้มักเฉยชาในยามปกติ แต่พอจะสูญเสีย “สิ่งที่ควบคุมได้” ก็จะตีโพยตีพายขึ้นมา

ดังนั้น เขาจึงต้องปิดทุกทางถอย ไม่ให้พวกนั้นฉุดเธอกลับไปได้อีก

ช่วยเธอหนีออกจากความมืด เป็นเพียงก้าวแรก แต่จะตัดขาดไม่ให้ถูกดึงกลับไป นั่นต่างหากคือก้าวสำคัญที่สุดของเขา

หลังยืนยันว่าฝั่งแม่ไม่มีปัญหา เฉินม่อจึงส่งข้อมูลคนร้ายมีค่าหัวหนึ่งแสนให้โจวฮ่าวทางมือถือ

เสียงกริ่งเริ่มคาบเรียนแรกดังขึ้นพอดี

ครูภาษาจีนสาวคนใหม่เดินเข้ามาพร้อมหนังสือในมือ เธอดูอายุน้อย เหมือนเพิ่งจบมหาวิทยาลัยไม่นาน แต่กลับได้มาสอนระดับมัธยมปลาย

เรื่องความสามารถสอน เฉินม่อไม่ได้สนใจนัก แต่เขารู้ว่า คุณครูคนนี้มีเสน่ห์ที่ครูรุ่นเก่าไม่มี คือความเข้าใจและเป็นกันเองกับนักเรียน

โดยเฉพาะในชั่วโมงเรียนพิเศษตอนเย็น เธอมักเปิดหนังดี หรือสารคดีสั้นให้ดูคลายเครียด เด็กทั้งห้องจึงเฝ้ารอวัน “ครูภาษาจีนเวรเย็น” อย่างตั้งตาคอย

ครูสาวชื่อ เซิงโหย่ว มองไปที่ซู๋อวี่ฉิงกับหลินอวี่อันในแถวหน้า สายตาเธออบอุ่น เพราะตั้งแต่วันแรกที่มาสอน ก็สังเกตได้ว่าทั้งสองมีปัญหาทางอารมณ์และจิตใจ

เธอเชื่อว่าหน้าที่ครูไม่ใช่แค่สอนความรู้ แต่ต้องดูแลสุขภาพใจของเด็กด้วย จึงศึกษาประวัติครอบครัวของนักเรียนที่มีพฤติกรรมผิดปกติ รวมถึงสองคนนี้

ซู๋อวี่ฉิงและหลินอวี่อัน จึงถูกใส่ไว้ใน “รายชื่อนักเรียนพิเศษ” ที่เธอตั้งใจดูแล

ในอดีต บนเส้นเวลาอีกช่วงหนึ่ง เมื่อหลินอวี่อันสูญเสียแรงยึดเหนี่ยวและเกือบหลุดจากเส้นทางชีวิต ก็เพราะความช่วยเหลือของครูเซิงโหย่ว เขาถึงไม่ตกสู่ความมืด

แต่คราวนี้ เมื่อเธอมองไปที่ซู๋อวี่ฉิง สายตากลับเหลือบมาที่เฉินม่อด้วย พร้อมรอยยิ้มละมุนที่เรียกได้ว่า “ยิ้มของคนกำลังเชียร์คู่จิ้น”

เมื่อคืนที่ตลาดกลางคืน เธอเป็นคนแรกที่เห็นเฉินม่อกับซู๋อวี่ฉิงเดินเคียงกัน ทั้งกินของเล่น หัวเราะคุย จนเธอต้องแอบหลบมุมดูอย่างตื่นเต้น

เด็กสองคนนั้น ต่างคนต่างยิ้ม โดยเฉพาะซู๋อวี่ฉิงที่เธอไม่เคยเห็นยิ้มจริงจังแบบนั้นมาก่อน รอยยิ้มที่เปล่งประกายจากหัวใจ ไม่ใช่ยิ้มสุภาพแบบที่เคยเห็นในห้องเรียน

ครูเซิงโหย่วรู้สึกปลื้มในใจ เด็กคนนี้กำลังได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วจริง ๆ…

เธอหวังว่าจะได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้บนใบหน้านักเรียนทุกคน อยากให้พวกเขามีวัยรุ่นที่สดใส ไม่ต้องจมอยู่กับบาดแผลของครอบครัว

และในสายตาเธอ เฉินม่อคือเด็กผู้ชายที่ดีพอ อบอุ่น มีความรับผิดชอบ ถ้าเขากับซู๋อวี่ฉิงคบกัน บางทีปัญหาภายในใจของเด็กสาวคนนี้ อาจหายไปมากกว่าครึ่ง

เพราะงั้น ทันทีที่เดินเข้าห้อง เธอจึงเผลอยิ้มให้ทั้งคู่ เหมือนคนกำลังดูซีรีส์ตอนโปรด

พูดได้เต็มปากเลยว่า —

“คุณครูคนนี้เชียร์คู่จิ้นอย่างเปิดเผยสุด ๆ แล้ว!”

(จบตอน 44)