บทที่ 48 - เกือบจะแตกหัก

บทที่ 48 - เกือบจะแตกหัก

"เอ๊ะ ที่ตรงนี้ไม่เลว ในแผนที่ดูเหมือนจะติดภูเขาติดแม่น้ำ ข้าเอาตรงนี้ละกัน เป็นไง?"

"ตรงไหนล่ะ? ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ข้าจะตัดสินใจยกให้หนานจิงหยางเลย!" หลี่จวิ้นเซิงรีบร้อนอยากทำงานให้เสร็จ พอเห็นหานเยว่เปิดสมุดจิ้มเป้าหมาย ก็ดีใจเนื้อเต้น

"ก็ตรงนี้ไง ติดแม่น้ำเว่ย ใกล้เมืองฉางอัน ข้างๆ มีถนนใหญ่ รอบๆ มีคฤหาสน์เต็มไปหมด ที่ดินผืนนี้แจ่มจริงๆ..."

"รอบเมืองฉางอันมีที่ดินดีขนาดนี้ด้วยรึ?" หลี่จวิ้นเซิงเริ่มสงสัย ชะโงกหน้าเข้าไปดู แทบจะเป็นลมล้มตึง "นี่เจ้ากล้าขอจริงๆ เรอะ นี่มันสวนหลวงของฝ่าบาท ที่ทรงงานเกษตรส่วนพระองค์ ทั่วฉางอันมีแค่ที่เดียว ต่อให้เจ้ากล้าขอ ข้าก็ไม่กล้าให้โว้ย!"

"อ้าว? ที่ตรงนี้ไม่ได้เหรอ?" หานเยว่ทำหน้าเสียดายสุดขีด

หลี่จวิ้นเซิงกลอกตามองบน ส่ายหน้าดิก ล้อเล่นน่า ขืนยกสวนหลวงให้เจ้า กรมคลังทั้งกรมคงโดนเชือด

"หนานจิงหยางอย่าล้อเล่น ที่ดินนี้เป็นของโอรสสวรรค์ เป็นสัญลักษณ์แห่งการกสิกรรมของแผ่นดิน ขุนนางอย่างเราจะไปแตะต้องได้ยังไง เลือกที่อื่นเถอะ!"

"น่าเสียดายจัง! นี่มันที่ดินเกรดเอทั้งนั้น หยวนๆ หน่อยไม่ได้เหรอ? ฝ่าบาทที่ดินเยอะแยะ คงไม่หวงแค่นี้หรอกมั้ง!"

"ไม่ได้ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องมากหรือน้อย แต่เป็นสัญลักษณ์ทางการเกษตรของราชสำนัก ยกให้ไม่ได้จริงๆ"

"ไม่ได้จริงๆ นะ?"

"ไม่ได้จริงๆ!"

"งั้นก็ได้ วิญญูชนไม่แย่งของรักของใคร ข้าเลือกใหม่ก็ได้!" หานเยว่ถอนหายใจ ทำหน้ามีคุณธรรมสูงส่ง

"หน้าด้านชิบเป๋ง!" หลี่จวิ้นเซิงหน้ามืด "วิญญูชนไม่แย่งของรักใครบ้าบออะไร มีวิญญูชนที่ไหนอยากได้สวนหลวงบ้าง? ดูมุมปากนั่นสิ น้ำลายจะย้อยใส่แผนที่อยู่แล้ว..."

เขาโกรธจนแก้มพอง แต่เพราะโดนเส้นตายบีบคอ จึงต้องฝืนยิ้ม พูดจาหว่านล้อม "หนานจิงหยาง เลือกใหม่เถอะ เลือกใหม่ นอกจากสวนหลวง ที่ไหนก็คุยกันได้ อย่างรอบๆ หมู่บ้านตระกูลเถียนของท่าน ก็มีที่นาเกรดเอตั้งเยอะ!"

หานเยว่ร้อง 'อืม' อย่างยโส สายตากวาดมองสมุดแผนที่อย่างดุร้าย จู่ๆ ตาก็ลุกวาว หน้าแดงก่ำ นิ้วสั่นระริกจิ้มลงไปที่จุดหนึ่ง หัวเราะลั่นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง "สวนหลวงไม่ได้ งั้นเอาตรงนี้ วะฮ่าฮ่า สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนตาบอด นึกไม่ถึงว่านอกจากสวนหลวงแล้ว ในฉางอันยังมีที่ดินติดภูเขาติดแม่น้ำติดถนนใหญ่อีก นี่มันเตรียมไว้ให้ข้าชัดๆ!"

"ยังมีอีก? เป็นไปได้ไง? สวนหลวงมีแค่ที่เดียวนะ..." หลี่จวิ้นเซิงไม่เชื่อ ชะโงกหน้าไปดูที่ที่หานเยว่จิ้ม แค่แวบเดียว หน้าเขาก็เปลี่ยนสีทันที

ตระกูลหลี่แห่งหลงซี ตระกูลขุนนางเก่าแก่นับพันปี ครองความเป็นใหญ่ในเขตหลงซี มีทรัพย์สินมหาศาล ที่นานับหมื่นไร่ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฉินและฮั่น ตระกูลนี้ผลิตยอดคนออกมามากมาย เช่น แม่ทัพบินหลี่กว่างแห่งฮั่นตะวันตก แม่ทัพใหญ่หลี่ซิ่นแห่งรัฐฉิน หลี่เกาเจ้าแห่งซีเหลียง ชาวบ้านลือกันว่าบรรพบุรุษตระกูลหลี่ฝังศพในที่ฮวงจุ้ยดี แม้จะไม่ใช่ชีพจรมังกร แต่ก็ส่งเสริมให้ลูกหลานได้ดี

ที่ดินฝังศพบรรพบุรุษตระกูลหลี่แปลงนี้อยู่ทางตะวันตกของฉางอัน ใกล้แม่น้ำเว่ย รอบข้างเป็นถนนสายหลัก ด้านหลังพิงเขาอวี้เฉวียนอันตระหง่าน เป็นทำเลทองอิงเขาเลียบน้ำมองเห็นฉางอันจริงๆ

หานเยว่แสบมาก ที่ที่เขาจิ้ม คือที่ดินแปลงนี้นี่แหละ!

หลี่จวิ้นเซิงหน้าดำคร่ำเครียด โกรธจนตัวสั่นพั่บๆ ในยุคสมัยนี้ การยึดที่ดินบรรพบุรุษก็เหมือนขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษ ต่อให้เขามีคำสั่งฮ่องเต้ค้ำคอ ก็ยังอดระเบิดอารมณ์ไม่ได้

"ไอ้เด็กไร้ยางอาย เจ้ากำลังท้าทายตระกูลหลี่ของข้า อยากตายนักใช่ไหม..."

"ฮ่ะ! อารมณ์รุนแรงจังนะ!" หานเยว่หัวเราะเยาะ หน้าเคร่งขรึมลง พูดเสียงเย็น "แค่จิ้มที่นาบ้านเจ้าเรียกว่าท้าทาย? แล้วที่พวกเจ้าดองที่ดินพระราชทานของข้าไว้สองเดือน เรียกว่าท้าทายไหม? ตระกูลขุนนางของพวกเจ้ามีศักดิ์ศรี แล้วข้าหานเยว่ไม่มีหรือไง?"

"ลูกชาวนาอย่างเจ้าจะมาเทียบชั้นกับตระกูลหลี่แห่งหลงซีของข้าได้ยังไง? ก็แค่เรียนรู้วิชามารนิดหน่อย สร้างของเล่นพื้นๆ ไม่กี่อย่าง โชคดีราชสำนักเห็นค่าเลยโยนตำแหน่งหนานเล็กๆ ให้ นึกว่าเป็นคนสำคัญนักหรือไง?"

"ผายลมมารดาเจ้าสิ ของเล่นพื้นๆ? เอ็งลองสร้างกังหันน้ำให้ดูสักอันสิ..."

"หนานจิงหยางวันนี้ตั้งใจจะหักหน้าข้าใช่ไหม?"

"ถูกต้อง! แค้นนี้ต้องชำระ พวกเจ้าดองรางวัลข้าไว้ตั้งสองเดือน ข้าต้องการค่าเสียหาย ไม่อย่างนั้น ข้าก็จะเอาที่ดินบรรพบุรุษเจ้าให้ได้ กฎหมายต้าถังระบุว่า ขุนนางใหม่มีสิทธิ์เลือกที่ดินได้หนึ่งครั้ง นอกจากที่ดินที่ขัดต่อดวงเมืองแล้วห้ามปฏิเสธ เชื่อไหมว่าข้าจะยื่นเรื่องนี้ให้กรมที่ดินพิจารณา ต่อให้สุดท้ายข้าไม่ได้ที่ดิน ตระกูลหลี่ของเจ้าก็ต้องขายขี้หน้าประชาชี"

"เจ้า..." หลี่จวิ้นเซิงหน้าซีดเผือด นิ้วสั่นชี้หน้าหานเยว่ อึกอักอยู่นานกว่าจะด่าออกมาได้ "เจ้าคนพาล!"

"ขอบใจ!" หานเยว่เชิดหน้า แสยะยิ้มเย็น "เทียบกับพวกเจ้าที่เป็นหมาป่ากินเลือดกินเนื้อชาวบ้าน ข้ารู้สึกว่าตัวเองสูงส่งกว่าเยอะ!"

นี่คือการฉีกหน้ากันซึ่งๆ หน้า! ยังไงเขาก็ไม่กลัว ถ้ามอบที่ดินไม่สำเร็จจนเลยเส้นตาย คนแรกที่หลี่ซื่อหมินจะเชือดก็คือขุนนางกรมคลังพวกนี้นั่นแหละ

หลี่จวิ้นเซิงย่อมรู้ดี สีหน้าเขาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ข้างหนึ่งคือชื่อเสียงตระกูล ข้างหนึ่งคือชีวิตตัวเอง ไม่อยากเสียทั้งสองอย่าง แต่มันสำคัญทั้งคู่

เขาอยากจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนี แต่ก็ตัดสินใจไม่ได้สักที

ในขณะที่จิตใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก เจ้าหน้าที่อำเภอว่านเหนียนก็ดึงแขนเสื้อเขา กระซิบเตือน "ใต้เท้า หนานจิงหยางก็แค่อยากได้กำไรนิดหน่อย ในเมื่อท่านมีอำนาจมอบที่ดิน ก็หยวนๆ ให้เขาไปเถอะ"

"เจ้าพูดง่ายนี่!" หลี่จวิ้นเซิงถอนหายใจ

เขามีอำนาจมอบที่ดินก็จริง แต่แผ่นดินต้าถังไม่ใช่ของบ้านเขา โดยเฉพาะที่ดินรอบฉางอันมีการลงทะเบียนไว้หมด ถ้ามั่วซั่วขีดเส้นแบ่ง พอโดนจับได้หัวก็หลุดจากบ่าอยู่ดี

เจ้าหน้าที่อำเภอเข้าใจดี จึงหัวเราะ หึหึ "ใต้เท้า ที่นาดีๆ ให้เยอะไม่ได้ แต่เขารกร้าง... คงไม่มีใครสนใจหรอกมั้ง..."

"หืม?" หลี่จวิ้นเซิงชะงัก ตาเริ่มเป็นประกาย

"ใต้เท้าดูสิ หนานจิงหยางพาคนเป็นร้อยขึ้นมาบนเขาตากแดดร้อนๆ เขาเล่นใหญ่ขนาดนี้ คงได้ข่าวว่าท่านจะมามอบที่ดินวันนี้แน่! เป้าหมายชัดเจนมาก คืออยากได้ภูเขารกร้างลูกนี้นี่แหละ..."

เจ้าหน้าที่อำเภอสมกับเป็นคนระดับล่าง แม้จะไม่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล แต่เรื่องผลประโยชน์เล็กน้อยกลับมองทะลุปรุโปร่ง หลี่จวิ้นเซิงถูกเป่าหูจนตาลุกวาว ในที่สุดก็กัดฟันตัดสินใจ พยักหน้าหนักแน่น "เอาตามนั้น!"

เขาเพิ่งจะแตกหักกับหานเยว่ ไม่สะดวกจะไปพูดเอง จึงกระซิบสั่งการ เจ้าหน้าที่พยักหน้ารัวๆ หันไปเกลี้ยกล่อมหานเยว่

"ยินดีด้วยขอรับท่านหนาน หลังจากข้าน้อยช่วยเจรจา ใต้เท้าจากกรมคลังตัดสินใจจะให้สิทธิพิเศษในการมอบที่ดินแก่ท่าน ท่านหนานเห็นว่ายังไงขอรับ..."

"ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหน้าที่คนนี้ใช้ได้ วันหลังไปกินข้าวที่บ้านข้านะ! ขากลับเอาเงินไปคนละหนึ่งกว้าน เป็นค่าเหนื่อย!"

"ขอบพระคุณท่านหนาน!" เจ้าหน้าที่สองคนดีใจเนื้อเต้น ยิ้มจนหน้าบาน

เงินหนึ่งกว้านเท่ากับแปดร้อยอีแปะ แบ่งกันสองคนก็ได้คนละสี่ร้อย เกือบเท่าเงินเดือนทั้งเดือน ลาภลอยแบบนี้ ใครจะไม่ชอบ

หานเยว่สะบัดมืออย่างป๋า ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็ไม่ต้องปั้นปึ่งใส่กันอีก เขาคว้าสมุดแผนที่มาดูอย่างละเอียด สุดท้ายจิ้มนิ้วลงไปที่จุดหนึ่ง พูดเสียงเหี้ยม "เอาตรงนี้แหละ จัดมาให้ปู่สามร้อยไร่!"

เจ้าหน้าที่สองคนชะโงกหน้าดู สูดปากพร้อมกัน แม่เจ้าโว้ย ที่ดินที่ระบุในแผนที่อยู่ทางเหนือของหมู่บ้านตระกูลเถียน สามร้อยไร่ติดกันเป็นพืด ในนั้นระบุชัดเจนว่าเป็นที่นาเกรดเอ เป็นที่ดินราชการที่อำเภอว่านเหนียนกันไว้ ติดแม่น้ำเว่ย ติดถนนใหญ่ เป็นทำเลทองฝังเพชรชัดๆ

แต่พวกเขาได้เงินรางวัลแล้ว ย่อมไม่ช่วยราชการรักษาผลประโยชน์ ทั้งสองสบตากัน พยักหน้า คนหนึ่งค้อมตัวลงพูดเสียงเบา "ท่านหนานสายตาเฉียบคม เลือกได้ที่ดินฮวงจุ้ยดีเยี่ยม!"

"ว่ะฮ่าฮ่า งั้นจะรออะไร? ลงทะเบียน ทำโฉนด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่ดินผืนนี้ แซ่หานแล้ว..."

[จบแล้ว]