บทที่ 38 - ลูกเต๋ายัดไส้

บทที่ 38 - ลูกเต๋ายัดไส้

ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหน ที่แท้คือหวังซวิน คุณชายใหญ่สายรองตระกูลหวัง ข้างหลังยังมีชายหนุ่มตามมาอีกสามคน แต่ละคนเชิดหน้าจนรูจมูกชี้ฟ้า ทำท่ากร่างราวกับถือไพ่เหนือกว่า หน้าตาคล้ายคลึงกับหวังซวินอยู่สามส่วน เดาว่าเป็นพวกคุณชายเจ้าสำราญในตระกูลหวัง

หวังซวินเดินเข้ามา สายตาราวกับมีดโกน จ้องเขม็งไปที่หานเยว่ "หนานจิงหยาง ตระกูลหวังของข้าขอร่วมวงด้วยคน เจ้ากล้ารับไหม?"

"เอาสิ!" หานเยว่หัวเราะฮ่า "คำเตือนดีๆ มักเข้าหูคนใกล้ตายยาก ในเมื่อพวกท่านอยากมาแจกเงิน ข้าก็ยินดีรับไว้!" เขากำลังกลุ้มใจว่าจะเอาคืนยังไง นึกไม่ถึงว่าคนตระกูลหวังจะเสนอหน้ามาเอง ก็ดี วันนี้จะได้หักหน้าพวกมันสักที ให้พวกคุณชายสูงส่งพวกนี้จำใส่กะลาหัวไว้

"จะไปพูดมากกับพวกมันทำไม?" เฉิงชู่ม่อคันไม้คันมือเต็มแก่ ถูมือไปมาตะโกนลั่น "ดึกแล้ว รีบเริ่มกันเถอะ! คืนนี้ยันหว่าง ใครใจปลาซิวก็กลับบ้านไปดูดนมแม่ไป๊ อย่ามาเสียเวลาปู่"

"ในเมื่อท่านเฉิงอยากเสียเงิน พวกข้าก็ไม่ขัดศรัทธา! แต่ว่า..." หวังซวินพูดเสียงดูแคลน กำลังจะเหน็บแนมต่อ แต่หานเยว่พูดแทรกขึ้นมา "แต่ว่าตอนนี้มืดค่ำแล้ว พนันตีคลีคงไม่สะดวก งั้นเรามาเล่นลูกเต๋ากันดีกว่า เขาว่าไอ้นี่มันเร้าใจ เปิดมารู้ผลทันที เป็นตายร้ายดีวัดกันที่ดวง ว่าไง?"

"นี่..." หวังซวินนิ่งคิด สายตาฉายแววค้นหา จ้องหน้าหานเยว่อยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้าช้าๆ "ก็ได้!"

ชายหนุ่มข้างๆ สบตากัน คนหนึ่งยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นเดี๋ยวข้าไปเรียกแม่นางคนสวยมาเขย่าเต๋าให้พวกเราดีไหม จะได้ครึกครื้น?"

"ไม่ต้อง พวกเราเล่นกันเอง!" หานเยว่โบกมือขัด ตลกน่า ให้พวกเอ็งไปเรียกคนมา ข้ากินหญ้าหรือไง?

"ใช่ เล่นกันเองนี่แหละ!" เฉิงชู่ม่อฉลาดขึ้นมาทันที

พวกชายหนุ่มมองหน้ากัน หวังซวินยิ้มมุมปาก "ก็ได้ พนันลูกเต๋า ให้คนอื่นเขย่าจะไปมันเท่าเขย่าเอง" เขาหันไปสั่งลูกน้อง "ไปเอาอุปกรณ์มา!"

คนคนนั้นตาเป็นประกาย รีบรับคำแล้ววิ่งออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมถ้วยเขย่าและอุปกรณ์ครบชุด

คราวนี้ หานเยว่ไม่ได้ขัดขวาง

โต๊ะในห้องใหญ่พอ นางโลมยกเก้าอี้มาเพิ่มอีกหลายตัว ทั้งกลุ่มก็นั่งล้อมวงเตรียมเปิดศึก...

...

"หนานจิงหยาง ไม่ทราบว่าท่านชอบเดิมพันตาละเท่าไหร่? ถ้าเดิมพันน้อยไป มันจะกร่อยเอานะ!" หวังซวินเป็นคนเปิดประเด็นอีกแล้ว หมอนี่จิตใจลึกซึ้ง ทุกคำที่เรียกหานเยว่ต้องมีคำว่าหนานนำหน้า เป็นทั้งการยั่วโมโหและดูถูกในที

หานเยว่ไม่หลงกลหรอก เขาเหลือกตาขึ้นข้างบนยิ้มมุมปาก "เท่าไหร่ก็ได้ มาดูกันว่าใครจะตายก่อน..."

"ใจถึง!" หวังซวินยกนิ้วโป้ง ฉวยโอกาสเสนอทันที "งั้นตาละหนึ่งพันกว้าน ไม่จำกัดเพดานสูงสุด เป็นไง?"

"หนึ่งพันกว้าน? เชี่ย!" เฉิงชู่ม่ออุทานเบาๆ หายใจแรงขึ้นมาทันที "แม่เจ้า เล่นหนักขนาดนี้ เร้าใจพิลึก!" ถึงเขาจะเป็นขาประจำบ่อน แถมเพิ่งเสียเงินไปแสนกว้าน แต่ปกติก็เล่นเสียทีละร้อยกว้าน อย่างมากก็ไม่เกินนั้น แต่นี่ตาเดียวล่อไปพันกว้าน แถมไม่จำกัดเพดานสูงสุด ต่อให้เป็นลูกท่านกั๋วกง ก็เริ่มรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ

แต่หานเยว่กลับทำหน้าไม่พอใจ แค่นเสียงว่า "หนึ่งพันกว้าน? มันทอนยากนะ..." เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาโบกไปมาต่อหน้าทุกคน "สูตรลับใบนี้คือยาแก้ลมแดดฮั่วเซียง มูลค่าของมันพวกท่านคงรู้ดี อย่างต่ำก็หลายหมื่นกว้าน ถามหน่อยว่าถ้าเริ่มที่หนึ่งพันกว้านจะคำนวณยังไง? ให้ฉีกมุมกระดาษแทงหรือไง..."

"แล้วยังมีใบนี้ วิธีถลุงเหล็กกล้า ประเมินค่าต่ำๆ ก็แสนกว้าน จะแบ่งยังไง?"

ทุกคนอึ้งไปพักใหญ่ หวังซวินถึงถามว่า "แล้วท่านคิดว่าตาละเท่าไหร่ถึงจะเหมาะ?"

หานเยว่หัวเราะ "สนามพนันก็เหมือนสนามรบ เป็นตายวัดกันที่ฟ้าลิขิต ในเมื่ออยากเล่นให้เร้าใจ ก็เริ่มที่ตาละหนึ่งหมื่นกว้านไปเลย... อ้อ ไม่จำกัดเพดานสูงสุดเหมือนกัน...!"

"เฮ้ย! น้องชาย อย่าใจร้อน!" หวังซวินยังไม่ทันตอบ เฉิงชู่ม่อตกใจรีบห้าม "พันกว้านก็เยอะแล้วนะ เดิมพันตาละหมื่นกว้าน ทั่วทั้งฉางอันยังไม่เคยมีใครเล่นขนาดนี้"

เจ้าหมอนี่ถึงจะชอบพนัน แต่ปกติก็เล่นแค่สิบยี่สิบกว้าน เมื่อกี้หวังซวินเสนอพันกว้านก็ช็อกแล้ว นึกไม่ถึงว่าน้องชายจะบ้ากว่า ล่อไปสิบเท่า

แต่น่าเสียดายที่ห้ามไม่ทันแล้ว

หวังซวินได้ยินข้อเสนอของหานเยว่ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะ "ดีมาก! นึกไม่ถึงว่าหนานจิงหยางที่มาจากชนชั้นรากหญ้า จะใจป้ำบนโต๊ะพนันขนาดนี้ เอาตามนั้น เริ่มที่หนึ่งหมื่น ไม่จำกัดเพดาน"

เขาเอื้อมมือไปหยิบถ้วยเต๋า เขย่ามั่วๆ สองสามที แล้วพูดว่า "ตกลงเดิมพันตามนี้ ไม่ทราบว่าหนานจิงหยางชอบเล่นแบบไหน? แทงสูงต่ำ หรือแทงคู่คี่?"

"เอาสูงต่ำนี่แหละ ง่ายๆ หยาบๆ เป็นตายรู้กันเดี๋ยวนี้"?

"ได้!"

หวังซวินกระหยิ่มใจ แกล้งเลื่อนถ้วยเต๋ากับลูกเต๋าไปตรงหน้าหานเยว่ ลองหยั่งเชิงดู "คนเขย่าก่อนเสียเปรียบ งั้นให้ท่านเริ่มก่อน"

เขาเป็นขาใหญ่ประจำบ่อน ไม่เพียงแต่ฝีมือฉกาจ แต่อุปกรณ์ยังมีการดัดแปลง ต่อให้หานเยว่เขย่าก่อนก็ไม่กลัว

หานเยว่ไม่เกรงใจ ยื่นมือไปรับอุปกรณ์ ลองเดาะลูกเต๋าในมือ ก็รู้แจ้งเห็นจริงทันที

วิถีแห่งการพนัน ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน ย่อมคู่กับการโกงเสมอ แถมยังมีสารพัดวิธีร้อยแปดพันเก้า อย่างลูกเต๋าสามลูกนี้ ข้างในไม่ได้ยัดตะกั่วแน่นอน เพราะตะกั่วเนื้อไม่สม่ำเสมอ จะทำให้ลูกเต๋าน้ำหนักเอียง ควบคุมยาก

ลูกเต๋าสามลูกนี้จับดูแล้วหนักอึ้ง แต่น้ำหนักกลับสมดุลทั่วทั้งลูก แบบนี้ต้องยัดปรอทหรือโลหะเหลวแน่ๆ พอรู้แบบนี้ หานเยว่ก็นับถือความบ้าพนันของคนโบราณจริงๆ นี่มันเพิ่งต้นยุคราชวงศ์ถัง ก็มีลูกเต๋ายัดปรอทแล้วรึ นิสัยชอบพนันของคนชาตินี้ ช่างสืบทอดกันมายาวนานจริงๆ

เขาว่ากันว่าลูกเต๋ายัดตะกั่ว โต๊ะพนันคือประตูนรก แต่ลูกเต๋ายัดปรอท ยิ่งพนันยิ่งคึก ลูกเต๋าปรอทเพราะข้างในเป็นของเหลวไหลไปมาได้ การเคลื่อนไหวจึงคาดเดายาก แต่ถ้าเป็นเซียนพนันที่รู้วิธี ก็สามารถเขย่าให้ออกหน้าไหนก็ได้ดั่งใจ!

หวังซวินกล้าใช้ลูกเต๋าปรอท แสดงว่าต้องมีฝีมือ ถ้าเป็นคนทั่วไปอย่างไอ้ทึ่มเฉิงชู่ม่อ คืนนี้คงหมดตัวแน่

แต่น่าเสียดาย หานเยว่มีพื้นเพเป็นนักเลง ชาติก่อนงานการไม่ทำ เรื่องพนันขันต่อน่ะเหรอ...

เขาแสยะยิ้ม ใบหน้าฉายแววรำลึกความหลัง เป่าลมฟู่ ใส่ข้อมือสั่นเบาๆ ลูกเต๋าสามลูกกลิ้งลงไปในถ้วยเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว มืออีกข้างก็คว้าถ้วยเต๋าขึ้นมา เขย่ากลางอากาศแค่ทีเดียว

ปัง!

ถ้วยเต๋ากระแทกโต๊ะ หานเยว่ยิ้มบางๆ

"ท่านี้นี่มัน..."

หวังซวินรูม่านตาหดวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นในใจ ทุกคนกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง เบิกตาโพลงรอลุ้นผล

หานเยว่ยิ้มกวาดสายตามองทุกคน แล้วค่อยๆ เปิดฝาถ้วยออก

เฉิงชู่ม่อบ้าพนันที่สุด รีบชะโงกหน้าไปดู เห็นลูกเต๋าหยกในก้นถ้วยหยุดหมุน แสงแวววาวนวลตา สามลูกหงายหน้าขึ้น แต้มชัดเจน เป็นเลขหกทั้งหมด

เจ้านั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแหงนหน้าหัวเราะลั่น "ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า! ออกหกหกหก ตองหก! น้องชายโคตรเจ๋ง ตานี้ฝ่ายตรงข้ามไม่ต้องเขย่าก็แพ้แล้ว..."

"นะ... นี่มันเป็นไปได้ยังไง?" หวังซวินหน้าตาตื่น จ้องลูกเต๋าราวกับเห็นผี

หกหกหก นี่คือตองหก กฎบนโต๊ะพนัน ถ้าเขย่าได้แต้มนี้ถือว่าฝ่ายตรงข้ามแพ้ทันที เพราะต่อให้อีกฝ่ายเขย่าได้ตองหกเหมือนกัน แต่คนเขย่าก่อนเป็นเจ้ามือ แต้มเท่ากันเจ้ามือก็กินเรียบ

พวกชายหนุ่มมองหน้ากัน สีหน้าบอกบุญไม่รับ หวังซวินหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง กัดฟันกรอด ฮึดฮัดว่า "ข้าไม่เชื่อ! ตานี้ข้าขอเริ่มก่อน..."

"เอาสิ!" หานเยว่หัวเราะ ข้ากลัวแต่เอ็งจะไม่ของขึ้นน่ะสิ!

นักพนันพอเลือดขึ้นหน้า มักจะขาดสติ มีแต่คนที่เยือกเย็นสุดขีดเท่านั้นถึงจะคุมสติอยู่ เห็นได้ชัดว่า ความเก๋าของหวังซวินยังไม่ถึงขั้น

[จบแล้ว]