บทที่ 20 - หลัวจิ้งเอ๋อ

บทที่ 20 - หลัวจิ้งเอ๋อ

ทุบบ้านง่าย สร้างบ้านยาก ไม่ว่าเรื่องอะไร การทำลายย่อมง่ายกว่าการสร้างเสมอ เหมือนเลี้ยงลูกสาว... เหมือนปลูกดอกไม้ล้ำค่า ทะนุถนอมประคบประหงม แดดออกกลัวร้อน ฝนตกกลัวเปียก หน้าร้อนกลัวอบ หน้าหนาวกลัวเย็น กลุ้มใจสารพัด ชะเง้อรอจนคอยาว กว่าดอกไม้จะบานสะพรั่ง งามสะกดทุกสายตา สุดท้ายดันโดนไอ้หนุ่มหน้าไหนไม่รู้ยกไปทั้งกระถาง

สาวน้อยวัยแรกแย้ม พ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก ผ่านร้อนผ่านหนาวมากว่าสิบปี กว่าจะเปลี่ยนจากลูกเป็ดขี้เหร่เป็นหงส์ขาว เตรียมจะโปรยเสน่ห์ให้ชายหนุ่มหลงใหล ผลลัพธ์คือ? แต่งงานปุ๊บกลายร่างเป็นมนุษย์ป้าเฝ้าหน้าเตา

ทำลายง่ายกว่าสร้างจริงไหมล่ะ...

โครงการรื้อบ้านหมู่บ้านตระกูลเถียนคืองานทำลาย ดังนั้นความคืบหน้าจึงรวดเร็ว บ่ายคล้อย หลังจากบ้านเถียนเอ้อร์โกั่วโดนทุบ เศษอิฐเศษปูนยังขนไม่หมด บ้านอีกหลังก็โดนดันล้มครืน

บรรยากาศเหมือนเดิม กำแพงล้มบ้านพัง พื้นดินสะเทือน... ท่ามกลางฝุ่นตลบอบอวล ร่างทะมัดทะแมงของหลัวจิ้งเอ๋อก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเยว่

สาวน้อยถือหอกยาว สวมชุดเกราะ บนไหล่สะพายห่อผ้าเล็กๆ ดูเหมือนกำลังจะออกเดินทางไกล

สายตาใสกระจ่าง ดุจสายน้ำ จ้องมองเขาเขม็ง จ้องจนคนบางคนรู้สึกไม่สบายตัว เผลอถอยหลังไปหลายก้าว

"ข้าจะไปแล้ว เอาของข้าคืนมา..."

น้ำเสียงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แฝงความห่างเหินและเย็นชา

"...แม่เจ้าโว้ย น้ำเสียงแม่นางดูแปลกๆ นะ..." หานเยว่ใจหายวาบ สมองแล่นเร็ว แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินทันที

"ว่าไงนะ? พูดดังๆ หน่อย!" เอามือป้องหู ทำท่าเหมือนหูตึง ตะโกนลั่น "เมื่อกี้คุมงานทุบบ้าน หูอื้อไปหมด เธอพูดอะไรไม่ได้ยินเลย..."

"ไม่ได้ยินใช่ไหม ดีมาก!" หลัวจิ้งเอ๋อแค่นเสียง จู่ๆ ก็ยื่นมือไวปานสายฟ้า บิดหูเขาลากเดินออกไป

"โอ๊ยๆๆ แม่คุณ เบาๆ หน่อย เจ็บ..."

"หน้าด้าน! ขืนบ่นอีกคำ เชื่อไหมข้าจะฉีกหูเจ้าออกมาเลย"

โหดสลัด!

หานเยว่ตกใจ หุบปากเงียบกริบ

แม่เจ้า รังสีอำมหิตของนางรุนแรงเป็นประวัติการณ์ อย่าไปแหยมเด็ดขาด

เขารู้สึกตะหงิดๆ ว่าเรื่องเข้าใจผิดเรื่องนั้นคงความแตกแล้ว

แม้จะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด แต่สำหรับผู้ชาย มันคือเคราะห์กรรมที่หล่นทับ อธิบายไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้ารับกรรม

ซวยจริงๆ!

หลัวจิ้งเอ๋อลากเขาเดินดุ่มๆ จนห่างจากจุดทุบบ้านพอสมควร ถึงยอมปล่อยหู

"แม่คุณ เบาๆ ไม่ได้เหรอ? หูคนนะไม่ใช่หูกระต่าย จะได้ดึงเอาๆ..."

"เลิกหูอื้อหรือยัง?" สาวน้อยหน้าตาย น้ำเสียงเย็นยะเยือก

"เลิกแล้ว!" หานเยว่เดาทางไม่ถูก ใจหวิวๆ ถามคำตอบคำ

"งั้นได้ยินที่ข้าถามแล้วใช่ไหม?"

"แหะๆ ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว!" ผู้กล้าไม่กินน้ำพริกถ้วยเก่า (ไม่หาเรื่องเจ็บตัว) แม่นางลากมาที่เปลี่ยว เจตนาไม่บริสุทธิ์ ห้ามแข็งขืนเด็ดขาด

"งั้นก็ดี เอาของข้าคืนมา..." ประโยคเดิม น้ำเสียงดูเหมือนราบเรียบ แต่จริงๆ แล้วกดความโกรธไว้เต็มเปี่ยม

"เอ่อ คือว่า แม่นางหลัว ของอะไรเหรอจ๊ะ?" เขาถามหยั่งเชิงระมัดระวัง แต่ตาสอดส่ายหาทางหนีทีไล่

ตอนนี้มั่นใจแล้ว ความแตกชัวร์ ผู้กล้าไม่กินน้ำพริกถ้วยเก่า ป๋าต้องรีบเผ่น ไม่งั้นศพไม่สวยแน่

ข้างหน้าคือแม่น้ำใหญ่ ป๋าไม่มีวิชานินจาจ้าวน้ำ ทางนี้ตัน...

ซ้ายมือเป็นทุ่งนากว้าง เหมาะแก่การวิ่งหนี แต่หลัวจิ้งเอ๋อก็ไล่ล่าสะดวก ร่างกายอ่อนแอแบบนี้วิ่งไม่ทันนางแน่...

ขวามือป่าทึบ โบราณว่าไว้ ป่าทึบอย่าเข้า! หนีไปทางนั้นถ้าโดนหลัวจิ้งเอ๋อตามทัน อื้อหือ เหมาะแก่การฆ่าหมกป่าสุดๆ

สำรวจอยู่นาน พบความจริงอันโหดร้าย สามทางตันหมด

ชัยภูมิมรณะชัดๆ นังหนูนี่สมกับเป็นลูกหลานแม่ทัพ หานเยว่เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกชะตาขาด

"ข้าจะพูดอีกครั้งเดียว เอาของข้าคืนมา..."

หลัวจิ้งเอ๋อเหมือนเครื่องอัดเสียง แต่น้ำเสียงเย็นลงกว่าเดิม

"แม่นางหลัว ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณทำอะไรหาย!" หานเยว่หวังน้ำบ่อหน้า พยายามแถให้รอด

"ดีมาก? แน่จริงพูดอีกทีซิ..." หลัวจิ้งเอ๋อหัวเราะด้วยความโกรธ ทันใดนั้นหอกยาวพุ่งฉิวเหมือนสายฟ้า ปลายหอกจ่อกลางแสกหน้าหานเยว่ ห่างแค่คืบเดียว สาวน้อยหน้าเย็นเฉียบ เหมือนพร้อมจะแทงถ้าหานเยว่เถียงแม้แต่คำเดียว

"จะทำอะไร? ถือว่ามีวรยุทธ์แล้วรังแกคนเหรอ อย่าลืมนะว่าป๋าก็มีบรรดาศักดิ์ เชื่อไหมป๋าจะไปตีกลองร้องทุกข์ฟ้องศาล..."

"ยังกล้าร้องทุกข์!"

"ก็คนมันบริสุทธิ์นี่หว่า! ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้ รวยแล้วไม่มั่วกาม เรื่องที่ป๋าไม่ได้ทำ ตีให้ตายก็ไม่รับ..." ไหนๆ ก็จะตายแล้ว จอมสร้างภาพกัดฟัน แข็งใจสู้ตาย

เรื่องบางเรื่องยอมรับไม่ได้ รับปุ๊บซวยปั๊บ ถ้ากัดฟันปฏิเสธ บางทีอาจมีทางรอด

น่าเสียดาย เขาประเมินความสำคัญของสิ่งนั้นต่ำไป

"ไม่ยอมรับ ดีมาก! ข้าจะให้เจ้าตายตาหลับ!"

สาวน้อยปลดห่อผ้าจากไหล่ซ้าย แล้วชักหอกกลับ เอาปลายหอกเกี่ยวห่อผ้าค่อยๆ ยื่นไปตรงหน้าหานเยว่

"เปิดดู!"

"ทำไม? ห่อผ้าผู้หญิง ผมไม่แตะต้องซี้ซั้วหรอกนะ!"

"เจ้ารู้ด้วยเหรอว่าแตะต้องซี้ซั้วไม่ได้?" หลัวจิ้งเอ๋อโกรธจนหัวเราะ ตะคอกว่า "งั้นข้าถามเจ้า ในห่อมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง ปักลาย... ปักลายบางอย่าง... ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นหายไปไหน? หมาคาบไปเหรอ?"

โป๊ะแตกจริงๆ สถานการณ์ไม่สู้ดีแฮะ

หานเยว่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใจสั่นระรัว เขาชำเลืองมองอีกฝ่าย กัดฟันอีกรอบ ปากแข็ง "ผ้าเช็ดหน้าอะไร? ป๋าไม่เคยเห็น..."

ช่วยไม่ได้ เรื่องนี้ตีให้ตายก็รับไม่ได้ หลัวจิ้งเอ๋อทำท่าเหมือนถังแก๊สเดินได้ พร้อมระเบิดทุกเมื่อ ถ้าสารภาพไป สงสัยไม่ตายก็คางเหลือง

"ยังไม่รับอีก? โต้วโต้วไม่มีทางหยิบของข้า ป้าเถียนก็ไม่กล้า คนที่เข้าออกบ้านได้มีแค่นี้ นอกจากเจ้าแล้วจะมีใคร?"

"บางที อาจจะ คงจะ หมาคาบไปจริงๆ ก็ได้นะ!... แม่นางหลัวอย่าใจร้อน เดี๋ยวผมไปสืบสวนคดี ลากคอไอ้หมาตัวนั้นมา เลาะกระดูกเลาะเส้นเอ็น..."

ปากพูดไป เท้าก็ถอยหลังไป เตรียมใส่เกียร์หมาโกยแน่บ

"คนไร้ยางอาย หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลัวจิ้งเอ๋อโกรธจนหน้าแดง สะบัดหอกยาว วูบ ปักลงพื้น เฉียดเท้าขวาที่หานเยว่เพิ่งยกขึ้นไปนิดเดียว

"อ๊ากกก เจ็บ..."

หานเยว่ร้องลั่น นั่งแปะลงกับพื้น กุมเท้าดู เลือดซิบเลย

"เจ๊ครับ ผมผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตด้วย!" หมดมาดจอมสร้างภาพ เปลี่ยนเป็นโหมดดราม่าขอชีวิตทันที

"เอาของคืนมา!"

"ผม... ผม... ผม..."

"ผมอะไร เอาของคืนมา!"

"คืนไม่ได้แล้ว! ของนั่น ผมทำ... ผมทำหายไปแล้ว!" หานเยว่เอามือปิดหน้า พูดเสียงอ่อย "อย่าตบหน้า ตรงอื่นเชิญตามสบาย..."

"หายก็ไม่เป็นไร บอกมาว่าทำหายที่ไหน ข้าจะไปหาเอง!"

"แต่ว่า แต่ว่า แต่ว่าผมโยนลงแม่น้ำเว่ยไปแล้ว"

"เจ้าโยนลงแม่น้ำเว่ย?" หลัวจิ้งเอ๋อตะลึง หลุดปากถาม "โยนทิ้งทำไม?"

หานเยว่มองฟ้าอย่างหมดคำพูด ถอนหายใจยาว

จริงๆ เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้ วันนั้นเขาซวยเอง ลมพัดไอ้นั่นมาแปะหน้าพอดี หานเยว่เผลอหยิบมาดมฟุดฟิด

จังหวะนั้นหลัวจิ้งเอ๋ออยู่ไม่ไกลกำลังเดินมา เขาตกใจกลัวนางเข้าใจผิดว่าเขาโรคจิต เลยหันหลังวิ่งแน่บ แล้วโยนทิ้งแม่น้ำเว่ยไป

นี่เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ แม้ลมจะพัดมา แต่ถ้าคนอื่นเห็น ผู้ชายถือผ้าเช็ดหน้าผู้หญิงทำไม? ต้องคิดมิดีมิร้ายแน่ ขโมยชัวร์

หานเยว่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน น้ำท่วมปาก เลยฉลาดขึ้น เลือกทิ้งไปซะให้จบเรื่อง

ยังไงซะข้าไม่ได้ทำ ทิ้งไปก็ไม่ต้องอธิบายให้วุ่นวาย

ไม่นึกว่าหลัวจิ้งเอ๋อจะตามมาทวง

"ทิ้งก็ทิ้งไปแล้ว เธอจะเอายังไงก็ว่ามา!" หานเยว่ไม่อยากอธิบาย คิดว่าอธิบายไปนางก็ไม่เชื่อ

"เจ้า... เจ้า..." หลัวจิ้งเอ๋อโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าหานเยว่พูดไม่ออก

ลมร้อนริมแม่น้ำพัดผมยาวสลวยปลิวไสว แสงแดดสาดส่อง ใบหน้างามซีดเผือด แข็งทื่อ

น้ำตาใสๆ สองหยด ไหลรินอาบแก้ม

สาวน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เจ้ารู้ไหม ของบางอย่าง แตะต้องไม่ได้..." เสียงแผ่วเบา ราวกับภาพลวงตา แฝงความอ้างว้างและไม่ยินยอม

หานเยว่กลืนน้ำลายเอือก ลังเลอยู่นาน ถามเสียงสั่น "แต่ตอนนี้แตะไปแล้ว เธอจะเอายังไง?"

"แตะไปแล้วเหรอ...?"

หลัวจิ้งเอ๋อพึมพำ เงยหน้ามองเขา แววตาดุจมีด ยิ้มหวานหยด

ความรู้สึกนี้ โคตรสยอง!

[จบแล้ว]