บทที่ 23 - ยศถาบรรดาศักดิ์มิใช่ปณิธาน การจำลองสิ้นสุดลง

บทที่ 23 - ยศถาบรรดาศักดิ์มิใช่ปณิธาน การจำลองสิ้นสุดลง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

[กองทหารม้าเหล็กแห่งคณะทูตเป่ยเฟิงพกพาเอาสายลมหนาวเหน็บ เหยียบย่ำทำลายความเงียบสงบของเมืองหลวงเก่าทางใต้ในที่สุด]

[ข่าวนี้แพร่สะพัดไปในหมู่บัณฑิตในเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว ราวกับโยนหินก้อนหนึ่งลงน้ำแล้วเกิดระลอกคลื่นนับพันชั้น]

[เหล่าบัณฑิตทางใต้วิ่งบอกต่อกัน ทำให้ข่าวขบวนรถคณะทูตเข้าเมืองหลวงเป็นที่รู้กันทั่ว]

[บนท้องถนนในเมืองหลวง รถราม้าวิ่งขวักไขว่ ผู้คนส่งเสียงเซ็งแซ่ ประชาชนต่างพากันหลั่งไหลไปสองข้างทาง ชะเง้อคอรอคอย อยากจะเห็นโฉมหน้าคณะทูตเป่ยเฟิง]

[ขบวนรถคณะทูตแล่นเข้ามาอย่างช้าๆ องค์หญิงและขุนพลผู้ติดตามลงจากหลังม้าด้วยตัวเองที่หน้าประตูวังหลวง แสดงความนอบน้อมและเคารพอย่างที่สุด]

[นี่เป็นวันที่ชาวต้าชิ่งยืดอกได้อย่างภาคภูมิที่สุดในรอบยี่สิบปี]

[ข้อถกเถียงเรื่องการเจรจาสงบศึกกับการทำสงคราม เหล่าขุนนางในราชสำนักเถียงกันหน้าดำหน้าแดงอยู่หลายวันไม่จบสิ้น]

[ในที่สุด ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ตัดสินใจให้เป่ยเฟิงคืนดินแดนหกแคว้น และตกลงใช้นโยบายแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์]

[เมื่อข่าวคำสั่งให้กองทัพสกุลลู่ถอนทัพกลับเมืองหลวงมาถึง ภายในกระโจมแม่ทัพ ท่านพ่อของเจ้ามองดูราชโองการในมือ แววตาฉายแววจำยอมอย่างหาที่สุดไม่ได้]

[ขวัญกำลังใจของกองทัพสกุลลู่กำลังฮึกเหิม ยิ่งมีกองกำลังกู้ชาติทางเหนือเข้าร่วม การจะบุกทะลวงไปถึงเมืองหวงหลงดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม]

[ทว่าราชโองการไม่อาจขัดขืน ท่านพ่อทำได้เพียงถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจ "เดินทางไกลแปดพันลี้ฝ่าเมฆและจันทรา บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงฝุ่นธุลี"]

[ฎีกาขอออกรบของท่านพ่อ เหมือนหินจมทะเล ไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นใดๆ หนำซ้ำยังถูกลดตำแหน่งลงหนึ่งขั้นเพราะเรื่องนี้]

[แต่ผ่านไปเพียงครึ่งเดือน ก็มีป้ายทองคำสั่งการลงมา เรียกตัวพวกเจ้าพ่อลูกทั้งสามคนเข้าเมืองหลวงเพื่อรับพระราชทานยศ]

[มองดูป้ายทองคำสั่งการในมือ... เจ้าจึงตัดสินใจ]

1.ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม บุกทะลวงไปเมืองหวงหลง

2.เชื่อฟังคำสั่ง กลับเมืองหลวงไปรับรางวัล

3.ลาออกจากราชการ กลับไปบำเพ็ญเพียรในหุบเขาต่อ

4.เข้าแทรกแซงด้วยตัวเอง (1/3)

อวี๋เค่อมองสี่ตัวเลือกนี้ อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด หากเลือกข้อ 1 ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม บุกทะลวงเมืองหวงหลง

แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา เพราะต่อให้ชนะ แผ่นดินนี้ก็ยังเป็นของต้าชิ่งอยู่ดี

การบุกโจมตีโดยพลการ ยังต้องโดนราชสำนักสอบสวนความผิดอีก ไม่มีควมจำเป็นเลยสักนิด

เขาลงเขามาห้าปี ได้เปลี่ยนแนวโน้มความเป็นไปของแผ่นดินแล้ว การจำลองรอบนี้รางวัลน่าจะไม่ธรรมดา

ภารกิจย่อยก็ทำสำเร็จแล้ว

ภารกิจหลักของการจำลอง ก็คือการบำเพ็ญเพียร

อวี๋เค่อตัดสินใจเลือกข้อ 3 ลาออกจากราชการ กลับไปบำเพ็ญเพียรในหุบเขาต่อ

[หัวใจที่อยากลาออกของเจ้า ท่านพ่อได้รับรู้แล้ว แม้ท่านจะเสียดายแต่ก็รู้ซึ้งถึงความมุ่งมั่นในการแสวงหาเต๋าของเจ้าดี]

[น้องชายของเจ้าก็จะกลับไปบำเพ็ญเพียรในหุบเขาเช่นกัน รายนั้นร้องโวยวายจะกลับเขาจงหนานตั้งนานแล้ว]

[หวังหยางพอรู้ข่าว ก็รีบควบม้าเดินทางข้ามคืนมาหา พยายามเกลี้ยกล่อมอยู่หลายวัน แต่ใจใฝ่ธรรมของเจ้ามั่นคงดุจหินผา ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย]

[เขาทำได้เพียงถอนหายใจกล่าวว่า "ต้าชิ่งขาดเสาหลักค้ำยันแผ่นดินไปเสียแล้ว"]

[เจ้าลงมือเขียนจดหมายลาออกด้วยตัวเอง ถวายแด่ราชสำนัก ขอกลับไปเร้นกายที่เขาจงหนาน แสวงหาวิถีแห่งธรรมชาติ]

[จดหมายลาออกฉบับนี้ ผ่านมือหม่าเป่าขันทีผู้ถือตราประทับ ถวายขึ้นหน้าพระพักตร์โอรสสวรรค์ หม่าเป่ารับจดหมายของเจ้าไปแล้วถอนหายใจเบาๆ "ท่านเส้าเป่า อนาคตของท่านกำลังรุ่งโรจน์ เพียงแค่กระพือปีกเบาๆ ก็ทะยานขึ้นสู่เมฆา ได้เป็นท่านอ๋องท่านเสนาบดี ไยต้องไปบำเพ็ญเพียรที่เขาจงหนานด้วยเล่า"]

[เจ้าได้ฟัง เพียงแค่ยิ้มเรียบๆ ตอบว่า "ควบม้าแปดพันลี้ทั่วแดนเหนือ มิใช่เพื่อยศศักดิ์แต่เพื่อกอบกู้แผ่นดิน"]

[เมื่อจดหมายลาออกของเจ้าส่งกลับถึงเมืองหลวง ทันใดนั้น ทั่วหล้าก็ตื่นตะลึง สั่นสะเทือนไปทั้งสี่ทิศ]

[ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา บ้างก็สรรเสริญในความมักน้อยถือสันโดษของเจ้า บ้างก็เหน็บแนมว่าเจ้าบ้าระห่ำอยากรบ ขัดแย้งกับพระราชประสงค์ เลยน้อยใจทำประชด]

[หม่าเป่ายิ่งจงใจช่วยป่าวประกาศเรื่องราวของเจ้า ชั่วเวลาหนึ่ง เรื่องราวอันงดงามที่ว่า "ยศถาบรรดาศักดิ์มิใช่ปณิธาน" ก็เล่าขานกันไปทั่วทุกสารทิศ]

[การขอลาออกของเจ้า กลับทำให้ฮ่องเต้พอพระทัยยิ่งนัก มีราชโองการให้รับตัวบิดาเจ้าลงใต้ มอบตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินและเจ้ากรมศาลเจ้าหมื่นอายุวัฒนะ ทั้งยังพระราชทานที่ดินในเมืองหลวงให้อีกด้วย]

[ตำแหน่งนี้แม้จะเป็นตำแหน่งลอยๆ แต่ก็เป็นขุนนางขั้นหนึ่งอย่างสมเกียรติ แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ปูนบำเหน็จให้สกุลลู่อย่างหนัก]

[เหล่าขุนพลในกองทัพสกุลลู่ต่างได้รับพระราชทานยศสูงๆ แต่ตำแหน่งสำคัญๆ ถูกแทนที่ด้วยขุนพลจากราชสำนักจนหมด]

[เจ้าเห็นภาพนี้ ก็รู้ดีว่าฮ่องเต้พระองค์นี้ยังคงระแวงกองทัพสกุลลู่ที่มีกำลังพลเกือบแสนนาย ไม่วางพระทัยอย่างเต็มร้อย]

[วันนี้ เจ้าอายุยี่สิบหกปี เจ้าและน้องชายเก็บสัมภาระ เตรียมออกเดินทางสู่เขาจงหนาน]

[เจ้ากลับมาสวมชุดนักพรตตัวเก่าที่ห่างหายไปนาน]

[คิดไม่ถึงว่า ข่าวนี้จะแพร่สะพัดไปทั่วแดนเหนือโดยไม่ตั้งใจ นอกค่ายทหารสกุลลู่ ชาวบ้านนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมาจากทั่วทุกสารทิศ พวกเขาล้อมค่ายทหารจนแน่นขนัดจนน้ำก็ลอดผ่านไม่ได้]

[ท่านพ่อบอกเจ้าว่า ชาวบ้านผู้ซื่อสัตย์แห่งแดนเหนือเหล่านี้ ล้วนมาเพื่อส่งพวกเจ้าพี่น้อง]

[ในใจเจ้าเกิดกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน เดินออกจากประตูค่าย เห็นเพียงเหล่าชายหญิงคนแก่คนหนุ่มสาว แววตาของพวกเขาเป็นประกายด้วยความเคารพเทิดทูนและอาลัยอาวรณ์ ร้องเรียกชื่อตำแหน่งของเจ้าอย่างพร้อมเพรียง "ท่านเส้าเป่า"]

[ในมือพวกเขาประคองไข่ไก่ แผ่นแป้ง เสื้อผ้าและสิ่งของต่างๆ อยากจะมอบให้เจ้าเพื่อใช้ในการเดินทาง กลัวว่าหนทางยาวไกล เจ้าจะหนาวและหิวโหย ทว่าเจ้าปฏิเสธไปทีละคน แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน]

[ดวงตาของพวกเขามีน้ำตาคลอหน่วย บางคนรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเจ้า พวกคนทางใต้ที่ไม่รู้ความจริงเหล่านั้น กลับหาว่าเจ้าจงใจทำตัวเรื่องมากถือดีในยามที่เจ้าลาออก]

[แต่ชาวบ้านแดนเหนือรู้ซึ้งถึงความยากลำบากของกองทัพสกุลลู่ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา พวกเขาเข้าใจในคุณธรรมและความรับผิดชอบของสกุลลู่ดี]

[หนาวตายไม่รื้อบ้าน หิวตายไม่ปล้นชิง ไม่ใช่แค่คำคุยโว]

[พวกเขาเคยผ่านความโหดร้ายและป่าเถื่อนของกองทัพเป่ยเฟิง บ้านเรือนนับไม่ถ้วนกลายเป็นซากปรักหักพังในไฟสงคราม ครอบครัวต้องพลัดพราก]

[ความอัปยศของบ้านเมืองตลอดยี่สิบปี ความหนักอึ้งนี้จะเปรียบเทียบกับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของสองแคว้นง่ายๆ ได้อย่างไร]

[เจ้าจ้องมองผู้คนที่มาส่งเหล่านั้น ขุนพลมากมายในกองทัพสกุลลู่ต่างปิดหน้าร้องไห้]

[เวลานี้ในใจเจ้าเกิดความรู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูก]

[แม้หกปีมานี้จะกอบกู้ภูผาธาราเก่าคืนมาได้ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าตนเองยังไม่ได้สร้างความดีความชอบอะไรเลย]

[เจ้าพาน้องชาย โค้งคำนับให้แก่ชาวบ้านที่มาส่งเหล่านั้นอย่างสุดซึ้ง แสดงความขอบคุณและความเคารพ จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว]

[วันนั้น หิมะตกหนัก โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ตกติดต่อกันถึงสามวันสามคืน]

[แดนเหนือมีเพลงขับขานท่อนหนึ่งว่า "ใครว่าสวรรค์ไร้น้ำใจ หิมะโปรยปรายทั่วฟ้าเพื่อส่งคนผู้เดียว"]

[ปลายฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ เจ้ากลับมาถึงเขาจงหนาน ใบไม้แดงบนเขาดุจเปลวเพลิง ห่างหายไปหกปีที่ไม่ได้กลับมา]

[อาจารย์หลิวจินฉานมารอรับพวกเจ้าพี่น้องที่ตีนเขาด้วยตัวเอง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความปีติยินดี]

[ศึกข้ามแม่น้ำเหลืองสามคราของเจ้าในปีนั้น บัดนี้กลายเป็นตำนานที่ศิษย์ในสำนักเล่าขานกันอย่างสนุกปาก พวกเขายกย่องเจ้าอย่างที่สุด]

[ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เคยดูแคลนเจ้าในอดีต วันนี้ต่างเก็บความเย่อหยิ่งลง เหลือไว้เพียงความเลื่อมใสศรัทธาอย่างลึกซึ้งต่อเจ้า]

[ทว่าเจ้ากลับไม่ได้ใส่ใจ ยังคงมุ่งมั่นบำเพ็ญเพียรอย่างไม่วอกแวก ทำวัตรเช้าทุกวัน ขึ้นเขาลงเขา ไม่หวั่นแม้วันลมแรงฝนตก]

[ฤดูหนาวปีเดียวกัน ลัทธิสามสัจธรรมแห่งเขาจงหนานได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนักให้เป็นนิกายเต๋าหลัก ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นเรื่อยๆ]

[สามปีหลังจากนั้น เจ้าเพียรพยายามฝึกฝนทุกวัน แม้จะก้าวหน้าช้า แต่ความอดทนและมุ่งมั่นของเจ้ากลับทำให้ผู้คนนับถือ ทุกค่ำคืนอันเงียบสงัดยังคงฝึกยืนอรหันต์]

[ผ่านวันเวลาแห่งความพากเพียรนับไม่ถ้วน ในที่สุดการบำเพ็ญเพียรของเจ้าก็บรรลุถึงขั้นที่หกของคัมภีร์มหาลานทอง ก้าวเข้าสู่ทำเนียบจอมยุทธ์ชั้นสองของยุทธภพจนได้]

[วันนี้ เจ้าอายุครบสามสิบปี]

[แจ้งเตือน: การจุติวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว โปรดกลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้ บันทึกข้อมูลเรียบร้อย]

[หนึ่งวันในโลกมนุษย์ เท่ากับสิบปีในกระถาง]

[เวลาที่บันทึก สามสิบปี]

[คำเตือนแสนอบอุ่น: ภายในสิบปีเจ้าได้เปลี่ยนแนวโน้มของแผ่นดิน ทำให้ราษฎรแดนเหนือรอดพ้นจากภัยสงคราม ได้รับรางวัลจากโลกคุนซวี กำลังทำการสุ่ม...]

[จบแล้ว]