ตอนที่ 40 โอสถโพธิ์พฤกษา
ตอนที่ 40 โอสถโพธิ์พฤกษา
ณ ห้องโถงใหญ่ สมาคมนักหลอมโอสถ
ในยามนี้ ภายในตำหนักอันกว้างขวางเป็นที่รวมตัวของเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งสมาคม แม้แต่ประมุขสมาคมเองก็ยังปรากฏตัวอยู่ที่นี่ด้วย
ทว่า ผู้อาวุโสและศิษย์เหล่านี้ต่างกำลังจ้องมองไปยังร่างสองร่างเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ
“หงหยวน เจ้าบังอาจดูหมิ่นท่านประมุข!”
ผู้อาวุโสอวิ๋นหลงขบฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น
เขาสายตาจดจ้องไปยังชายชราในชุดคลุมสีดำ ร่างกายเตี้ยแคระแกร็นและมีเส้นผมสีเงินบางตาผู้นั้น
ชายชราผู้นี้แผ่กลิ่นอายอันชั่วร้ายและเย็นเยียบออกมาทั่วร่าง เขาคือผู้อาวุโสหงหยวน ผู้ที่เคยถูกสมาคมนักหลอมโอสถขับไล่ออกไปในอดีต!
ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มชุดคลุมสีเทาที่อยู่ข้างกายหงหยวนก็ก้าวออกมา
เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือ ‘เว่ยอวิ๋น’ อัจฉริยะนักหลอมโอสถที่หงหยวนรับเป็นศิษย์!
เว่ยอวิ๋นจ้องมองผู้อาวุโสอวิ๋นหลงด้วยสายตาหยิ่งยโส พลางพูดเยาะเย้ยว่า
“เหอะ ไอ้พวกขี้แพ้ เจ้ามีคุณสมบัติอันใดจะมาเจรจากับอาจารย์ของข้า”
“เจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสอวิ๋นหลงโกรธจนหายใจติดขัด ทรวงอกกระเพื่อมไหวแทบจะกระอักเลือดออกมา
เขาอายุอานามนับร้อยปี กลับถูกรุ่นเยาว์หยามหมิ่นถึงเพียงนี้ ช่างเป็นความอัปยศอดสูยิ่งนัก!
“ห้ามเจ้าดูหมิ่นอาจารย์ของพวกเรานะ!”
ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังหลายคนต่างพากันโกรธแค้นจนตัวสั่น
“หรือว่าข้าพูดผิดไป แม้แต่อาจารย์ของพวกเจ้ายังพ่ายแพ้ให้แก่ข้า วิชาหลอมโอสถของพวกเจ้าที่เป็นศิษย์ก็คงจะต่ำต้อยไร้ค่าเสียยิ่งกว่า”
มุมปากของเว่ยอวิ๋นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มดูแคลน
สิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ผิดนัก เพราะในการประลองวิชาหลอมโอสถก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสอวิ๋นหลงพ่ายแพ้ให้แก่เขาอย่างยับเยิน!
“ไอ้พวกคนแก่ ในสมาคมนักหลอมโอสถของพวกเจ้าไม่มีใครพอจะประมือได้แม้แต่คนเดียว ดูท่าจะมีแต่ฝูงสวะและพวกแมลงชั้นต่ำที่ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะถือรองเท้าให้ศิษย์พี่อย่างข้า ตอนที่พวกเจ้าขับไล่อาจารย์ข้าออกไป สงสัยคงจะตาถั่วสิ้นดีสินะ”
สายตาของเว่ยอวิ๋นกวาดมองไปทั่ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและไม่เห็นหัวผู้ใด
วาจานี้เปรียบเสมือนฝ่ามืออันอัปยศที่ตบเข้าฉาดใหญ่บนใบหน้าของทุกคน
ศิษย์ของสมาคมนักหลอมโอสถต่างกำหมัดแน่น ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้น
ทว่าแม้พวกเขาจะโกรธจนไฟลุกท่วมอก แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
เพราะเด็กหนุ่มชุดเทาเบื้องหน้านี้ อายุเพียงยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี แต่กลับก้าวเข้าสู่ระดับนักหลอมโอสถระดับสี่ได้แล้ว!
ซ้ำร้าย วิชาหลอมโอสถของเขายังดูจะเหนือชั้นยิ่งกว่าท่านประมุขสมาคมที่เป็นระดับสี่เช่นเดียวกันเสียอีก!
“หงหยวน เจ้าต้องการอะไรกันแน่”
ในที่สุด ประมุขสมาคมก็เอ่ยปากขึ้น
เขาผู้ซึ่งปกติมีนิสัยมุทะลุดุดัน ในยามนี้กลับมีน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
นั่นก็เพราะว่าวิชาหลอมโอสถของเขาพ่ายแพ้ให้แก่เว่ยอวิ๋นไปแล้ว
เว่ยอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นพลางแค่นยิ้มเย็น
“ง่ายมาก ท่านเพียงแค่คุกเข่าโขกศีรษะขอขมาอาจารย์ของข้าเสีย”
“เว่ยอวิ๋น เจ้าอย่าให้มันมากนัก!”
สิ้นคำกล่าว ศิษย์ของสมาคมนักหลอมโอสถทุกคนต่างกรูเข้าไปด้วยความโกรธแค้น พลังวิญญาณในร่างเริ่มหมุนวนอย่างลับๆ
นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!
การให้ท่านประมุขคุกเข่าโขกศีรษะให้หงหยวน นี่มันเป็นการตั้งใจจะเหยียบย่ำเกียรติยศของท่านประมุขให้จมดินชัดๆ!
“ถอยไป! ในเมื่อวิชาหลอมโอสถของข้าด้อยกว่าเขาจริง ข้าก็ไม่มีคำใดจะโต้แย้ง”
ประมุขสมาคมตวาดสั่งศิษย์ด้านหลัง
ยามนั้นเอง ผู้อาวุโสหงหยวนที่นิ่งเงียบมาตลอดก็เปิดปากขึ้น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงแหบพร่าราวกับมีเสมหะติดอยู่ในลำคอว่า
“ข้ามาที่นี่วันนี้ เพื่อทวงของสิ่งหนึ่งจากสมาคม หากพวกเจ้ายอมส่งเมล็ดพันธุ์ไฟนั่นมาให้ ข้าจะยอมจากไปแต่โดยดี”
ซี้ด—
“อะไรนะ! เจ้าต้องการเมล็ดพันธุ์ไฟอย่างนั้นหรือ”
พวกผู้อาวุโสอวิ๋นหลงต่างหน้าถอดสี
ในสมาคมนักหลอมโอสถแห่งนี้ มีเมล็ดพันธุ์ไฟทรงพลังที่ก่อเกิดรูปร่างถูกกักขังเอาไว้อยู่ดวงหนึ่ง
และเมล็ดพันธุ์ไฟลึกลับดวงนั้น แม้แต่ประมุขสมาคมก็ยังไม่อาจสยบมันได้ มันมีอานุภาพทำลายล้างมหาศาลและบ้าคลั่งอย่างยิ่ง
ประมุขสมาคมหรี่ตาลง ที่แท้การกลับมาของหงหยวนในครั้งนี้ นอกจากจะมาหยามเกียรติสมาคมแล้ว ยังคิดจะครอบครองเมล็ดพันธุ์ไฟดวงนั้นอีกด้วย
ตาแก่นี่ช่างมักใหญ่ใฝ่สูงไม่เคยเปลี่ยน!
ทว่าทันใดนั้นเอง ภายในโถงใหญ่พลันมีเสียงอันกราดเกรี้ยวของผู้อาวุโสจูเก๋อดังแทรกขึ้นมา
“เหอะ! หงหยวน อย่าเพิ่งดีใจเร็วนัก ใครบอกว่าสมาคมนักหลอมโอสถของเราไร้ผู้มีความสามารถ วันนี้ข้าจะให้อัจฉริยะนักหลอมโอสถที่โดดเด่นที่สุดของสมาคมเรามาประลองกับศิษย์ของเจ้าดูสักตั้ง ให้รู้กันไปว่าใครจะชนะใครจะแพ้!”
สิ้นเสียงนั้น ร่างของเยี่ยหาน ผู้อาวุโสจูเก๋อ และหลิ่วชิงถาน ทั้งสามคนก็ก้าวเท้าเข้าสู่โถงใหญ่ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา
ฮือฮา—
“เป็นเขานั่นเอง!”
“เขาก็คืออัจฉริยะที่เอาชนะท่านปรมาจารย์จูเก๋อได้ในวันนั้นไม่ใช่หรือ”
ทั่วทั้งโถงใหญ่เกิดความวุ่นวายย่อมๆ ศิษย์ของสมาคมต่างจดจำบุคคลผู้นี้ได้อย่างแม่นยำ
เพราะเยี่ยหานไม่เพียงแต่ชนะปรมาจารย์จูเก๋อได้เท่านั้น แต่เขายังให้คำชี้แนะเพียงไม่กี่คำ จนทำให้ผู้อาวุโสอวิ๋นหลงบรรลุข้ามขั้นได้!
วิชาหลอมโอสถของเขาช่างลึกล้ำสุดหยั่งถึง!
“ไม่รู้ว่าเขาจะรับมือกับความโอหังของเว่ยอวิ๋นได้หรือไม่”
ศิษย์คนอื่นๆ ต่างพากันซุบซิบกระซิบกระซาบ มีทั้งความอยากรู้อยากเห็นและความกังวลใจปนเปกัน
แม้เยี่ยหานจะมีวิชาหลอมโอสถที่เก่งกาจ แต่เว่ยอวิ๋นเองก็นับเป็นยอดอัจฉริยะเช่นกัน
“หึหึ นี่หรือที่พวกเจ้าเรียกว่าศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสมาคม ก็งั้นๆ แหละ”
เว่ยอวิ๋นมองมาที่เยี่ยหาน เขาประเมินดูตั้งแต่หัวจรดเท้าเพียงครู่เดียวก็เบือนหน้าหนี ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและดูแคลน
ที่ด้านข้าง หงหยวนเองก็เบะปากพลางแค่นเสียงหึออกมา
เด็กหนุ่มตรงหน้าดูอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี อายุน้อยกว่าเว่ยอวิ๋นเสียอีก วิชาหลอมโอสถจะไปเก่งกว่าเว่ยอวิ๋นได้อย่างไร
ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!
“ว่ามาเถอะ จะให้ประลองหลอมโอสถชนิดใด”
เยี่ยหานยิ้มบางๆ กล่าวด้วยท่าทีท่าทีสบายๆ ไม่ต่างกับลมพัดเมฆลอยเอื่อย
เว่ยอวิ๋นผู้นี้ช่างบังอาจมาทำท่าทีผยองพองขนต่อหน้าเขา ตอนที่เขาก้าวเข้าสู่ระดับเซียนโอสถทำให้สั่นสะเทือนไปทั่วดินแดนโบราณ เจ้าเด็กนี่เกรงว่ายังไม่ได้มาเกิดด้วยซ้ำ!
“ในเมื่อเจ้าอยากรนหาที่อัปยศเองนัก ได้ ข้าจะสงเคราะห์ให้ เรามาประลองกันด้วยการหลอมโอสถโพธิ์พฤกษาเป็นอย่างไร”
เว่ยอวิ๋นพูดด้วยใบหน้ายิ้มหยันและท่าทีล้อเลียน
ฮือฮา!
โอสถโพธิ์พฤกษา?!
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทั่วทั้งโถงใหญ่พลันเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที แม้แต่ประมุขสมาคมเอง แววตาก็ยังเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เว่ยอวิ๋นถึงกับกล้าท้าประลองด้วยโอสถโพธิ์พฤกษา!
นั่นคือโอสถระดับสี่ขั้นสูงสุด ซ้ำความยากในการหลอมยังเทียบเท่ากับโอสถระดับห้าเสียด้วยซ้ำ ในพริบตานั้น ทุกคนต่างรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที
การที่เว่ยอวิ๋นกล้าเสนอให้หลอมโอสถชนิดนี้ แสดงว่าวิชาหลอมโอสถของเขาต้องล้ำลึกเกินกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มากนัก
อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะเป็น...กึ่งระดับห้า!
แม้เยี่ยหานจะเป็นอัจฉริยะ แต่เขาจะเอาชนะได้จริงหรือ
เว่ยอวิ๋นมองไปยังเยี่ยหานด้วยสายตาท้าทาย เดิมทีเขาคิดว่าเยี่ยหานจะถอดใจด้วยความกลัว หรือไม่ก็ต้องแสดงอาการตกใจออกมา
ทว่าเมื่อเยี่ยหานได้ยินว่าจะให้ปรุงโอสถโพธิ์พฤกษา เขากลับไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจหรือตกตะลึงเหมือนคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบอย่างยิ่ง
สิ่งนี้ทำให้เว่ยอวิ๋นขมวดคิ้ว ในใจแอบคิดว่า หรือเจ้าหมอนี่จะปรุงโอสถโพธิ์พฤกษาได้จริงๆ
เป็นไปไม่ได้! มันต้องแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือแน่ๆ!
‘ก็แค่โอสถโพธิ์พฤกษาไม่ใช่หรือ’
เยี่ยหานลอบยิ้มเยาะในใจ ในสายตาคนอื่นการหลอมโอสถโพธิ์พฤกษานั้นยากเย็นแสนเข็ญ
แต่สำหรับเขาแล้ว มันมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดเลย
ในฐานะนักหลอมโอสถผู้ยอดเยี่ยม ในโลกใบนี้ไม่มีโอสถในระดับเดียวกันชนิดใดที่เขาจะหลอมออกมาไม่ได้
“ตกลงตามที่เจ้าว่า ประลองด้วยโอสถโพธิ์พฤกษาก็แล้วกัน”
เยี่ยหานพยักหน้าส่งๆ และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง”
เมื่อพูดจบ เว่ยอวิ๋นก็สะบัดแขนเสื้อ แล้วหม้อหลอมโอสถสีดำทมิฬใบหนึ่งก็ร่วงลงบนแท่นหิน
เขาเดินไปที่หน้าแท่นหิน จากนั้นหงายฝ่ามือขึ้น พรึ่บ! เปลวเพลิงสีเหลืองอ่อนขุมหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา
เปลวเพลิงดวงนี้ แตกต่างจากเปลวเพลิงที่เขาใช้ต่อกรกับประมุขก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
เมื่อเปลวเพลิงนี้ลุกโชนขึ้น ทั่วทั้งโถงใหญ่พลันแปรเปลี่ยนเป็นบ้าคลั่งและร้อนระอุขึ้นมาทันตา
“นั่นมัน...”
รูม่านตาของประมุขสมาคมหดเกร็งลงอย่างรุนแรง
เปลวเพลิงที่เว่ยอวิ๋นใช้ แท้จริงแล้วคือเปลวเพลิงเมฆาวารีสวรรค์ ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 285 ของทำเนียบเปลวไฟโอสถระดับปฐพี!