ตอนที่ 1 เยี่ยหาน
ตอนที่ 1 เยี่ยหาน
ณ ดินแดนโบราณแปดทิศ เมืองเหยียน ตระกูลเยี่ย
“ท่านอาจารย์ เพราะเหตุใด ข้าทำผิดอะไรกันแน่ ทำไมท่านโหดร้ายเช่นนี้ ถึงกับผนึกข้าไว้ในเตาหลอมโอสถเพื่อสังหารข้า”
ในลานบ้านรกร้างอันเงียบสงัดรกไปด้วยวัชพืช เด็กหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่งผมเผ้าสกปรกนอนคุดคู้อยู่ในมุมหนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านราวกับใบไม้ร่วงด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อไหลอาบใบหน้า ปากพึมพำไม่หยุดหย่อน
บนรอบคอที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกของเขาถูกพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยโซ่เหล็กสีดำเส้นใหญ่และหนักหน่วง
ทันใดนั้น เยี่ยหานพลันหอบหายใจหนักราวกับตื่นจากฝันร้าย
เขาลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน เศษเสี้ยวความทรงจำที่เหมือนมาจากยุคโบราณฉายวาบและหลอมรวมเข้ามาในจิตใจ
เมื่อความทรงจำหลอมรวมเข้าด้วยกัน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป บางครั้งตกใจ บางครั้งโกรธจัด บางครั้งสับสน
“ที่แท้มันก็ไม่ใช่ฝันร้ายสินะ ข้าได้เกิดใหม่แล้วจริงหรือ”
ผ่านไปสักพัก ในที่สุดเยี่ยหานก็รู้สึกตัวและอุทานออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ
เยี่ยหาน
นักหลอมโอสถอัจฉริยะที่อายุน้อยที่สุดและเป็นที่จับตามองยิ่งกว่าใครบนพิภพชางฉงในอดีตกาล!
เขาแบกรับร่างโอสถแห่งฮุ่นตุ้น และพออายุเพียงสิบแปดปีก็ได้รับฉายาว่าเป็นหนึ่งในสามเซียนโอสถแห่งพิภพชางฉงจนสร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก
ต่อมา เขายังถูกมหาจักรพรรดิแห่งโอสถและศาสตราผู้เป็นสุดยอดนักหลอมโอสถผู้มีชื่อเสียงโด่งดังบนพิภพชางฉงรับเป็นศิษย์ และได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาหลอมโอสถจนหมดเปลือก
อาจารย์ของเขาเป็นมหาจักรพรรดิโอสถและศาสตรา เป็นหนึ่งในเก้าจักรพรรดิแห่งพิภพชางฉงผู้ทรงเกียรติยิ่ง!
ทว่าความเชี่ยวชาญด้านวิชาหลอมโอสถของเยี่ยหานนั้นยังนับว่าขั้นเทพกว่ามหาจักรพรรดิโอสถและศาตราอย่างอาจารย์ของเขาเสียอีก
ด้วยพรสวรรค์และความสามารถที่เหนือกว่ามหาจักรพรรดิโอสถและศาตราอาจารย์ของเขา อนาคตย่อมเป็นเพียงเรื่องของเวลา
อย่างไรก็ตาม เยี่ยหานไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าอาจารย์ที่เขาเคารพนับถือที่สุดกลับมีวันที่จับตัวเขาโยนเข้าเตาโอสถเผานภาเพื่อหลอมทั้งเป็น!
เขาถูกผนึกไว้ในเตาโอสถเผานภา แล้วเผาไหม้ด้วยเพลิงไฟศักดิ์สิทธิ์เผานภาอย่างไร้ความปรานีเป็นเวลาร้อยปีเต็ม!
“อาจารย์ ทำไมท่านถึงใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้!”
เมื่อคิดถึงการถูกไฟศักดิ์สิทธิ์เผาไหม้เป็นเวลาร้อยปี เผชิญชะตากรรมอันเลวร้ายยิ่งกว่าตาย ยังคงทำให้เยี่ยหานรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่าง
เขาวิงวอนอย่างสิ้นหวังในเตาโอสถ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมามีเพียงความเฉยเมยเย็นชาและความเด็ดขาดของมหาจักรพรรดิโอสถและศาสตรา!
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอาจารย์ผู้ใจดีของเขาจู่ๆ ถึงได้ฆ่าเขาอย่างโหดร้ายเช่นนี้!
แต่แล้วความทรงจำอีกอย่างก็ผุดขึ้นมาในจิตใจ
“ปีที่เก้าพันเก้าร้อยห้าสิบสี่แห่งอมตะยุทธ!”
นัยน์ตาของเยี่ยหานหรี่ลงอย่างรุนแรง
ที่แท้หลังจากตนเกิดใหม่มันคือเวลาห้าร้อยปีให้หลัง
“จักรพรรดิโอสถฮุ่นตุ้น!”
เยี่ยหานร่างกายสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ ชื่อที่คุ้นเคยฉายแวบเข้ามาในหัว
มหาจักรพรรดิโอสถและศาตราเมื่อห้าร้อยปีก่อน บัดนี้เปลี่ยนชื่อเป็นจักรพรรดิโอสถฮุ่นตุ้นผู้เป็นที่เคารพนับถือของทุกคน!
“อาจารย์ ที่แท้ท่านผนึกข้าเผาไหม้ในเตาไฟอย่างโหดร้ายมาร้อยปีก็เพื่อยึดกายาโอสถและกลืนกินเลือดเนื้อของข้า!”
เยี่ยหานสองตาแดงก่ำ ทันใดนั้นน้ำเสียงก็เย็นชาดุจมีด
กายาโอสถฮุ่นตุ้นของเขาเป็นหนึ่งในสามกายาโอสถอันยิ่งใหญ่ที่สาบสูญไปจากพิภพชางฉงเมื่อนานมาแล้ว!
เลือดเนื้อในกายเขาคือวัตถุดิบชั้นเลิศสำหรับการหลอมโอสถระดับเทพเจ้าในตำนาน
และการมีกายาโอสถเช่นนี้หมายถึงโอกาสอันสูงส่งที่จะก้าวไปสู่ระดับเขตแดนเทพเจ้าโอสถที่ยังไม่มีใครบรรลุไปถึง
คิดไม่ถึงว่ามหาจักรพรรดิโอสถและศาตรารับเขาเป็นศิษย์เพราะมีแผนยึดกายาโอสถของเขา!
ใบหน้าที่เปี่ยมเมตตานั่นมันแค่การหลอกลวง!
“หมาแก่โอสถและศาตรา นับตั้งแต่วินาทีที่ท่านโยนข้าลงเตาโอสถก็ไม่ใช่อาจารย์ของข้าอีกต่อไป ดีที่สวรรค์มีตา ให้เศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของข้าได้เกิดใหม่อีกชาติ หากชาตินี้ผงาดขึ้นได้ ข้าจะทำให้ท่านลิ้มรสความเจ็บปวดของการถูกเผาไหม้ในเตาโอสถจนวิญญาณดับสูญให้จงได้!”
ดวงตาของเยี่ยหานเป็นประกายเย็นชา กำหมัดแน่นและสาบานเงียบๆ
ชาติก่อนเยี่ยหานเป็นนักหลอมโอสถอัจฉริยะผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์เหนือกว่ามหาจักรพรรดิโอสถและศาสตรา แม้ต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เยี่ยหานก็มั่นใจว่าจะสามารถกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้
ถึงขั้นเหนือกว่ามหาจักรพรรดิโอสถและศาตราด้วย!
หลังจากยอมรับความจริงเรื่องที่เกิดใหม่ได้แล้ว เยี่ยหานจึงถอนหายใจอันอับชื้น ก่อนจะก้มมองเสื้อผ้าขาดวิ่นของตัวเอง
“ทำไมสภาพแย่ขนาดนี้”
เขาสัมผัสโซ่ที่คอแล้วขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
หลังจากค้นหาความทรงจำก็พบว่าที่แท้เจ้าของร่างนี้ก็มีชื่อว่าเยี่ยหานเช่นกัน
แม้จะเทียบไม่ได้กับตัวเขาในชาติก่อน แต่เจ้าของร่างนี้ก็ไม่ใช่ธรรมดา เขาเคยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเยี่ยในดินแดนโบราณแปดทิศ เขาเกิดมาพร้อมกับเส้นชีพจรวิญญาณขั้นสูง ก้าวไปถึงขั้นหกของเขตแดนน้ำพุวิญญาณตั้งแต่อายุแค่สิบหกปี เพียงพอที่จะทำให้เขาโดดเด่นเหนืออัจฉริยะในเมืองเหยียน
ต่อมา เยี่ยหานถูกจังตามองจากผู้อาวุโสสำนักอวิ๋นไห่สำนักชั้นนำในชิงโจวแห่งดินแดนโบราณแปดทิศและเกือบจะได้เป็นศิษย์ด้วยสิทธิพิเศษ
ทว่าปีที่แล้วเยี่ยหานล้มป่วยหนัก จู่ๆ พลังวิญญาณในกายก็ใช้การไม่ได้
สำนักอวิ๋นไห่ย่อมถอยกลับ
สถานะของเยี่ยหานในตระกูลเยี่ยตกต่ำลง ผู้ที่เคยสอพลอเขากลายเป็นมองเขาอย่างเย็นชาและเยาะเย้ยถากถาง
ตลอดหนึ่งปีมานี้ เขาถูกล่ามโซ่อยู่ในลานบ้านรกร้างอันเงียบสงัดแห่งนี้ราวกับสุนัข อาหารไม่พอยาไส้ เสื้อผ้าไม่พอคลุมกาย
“คิดไม่ถึงว่าเขาก็น่าสงสารไม่ต่างจากข้า ตระกูลเยี่ยนี่มันช่างรังแกคนเกินไปจริงๆ!”
เยี่ยหานสูดหายใจเข้าลึก ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในจิตใจ
สองมือของเขากำโซ่เหล็กไว้แน่น ตั้งใจจะหักมัน แต่กลับพบว่าแขนขาอ่อนแรงไร้พลัง
แม้แต่ตันเถียนก็แห้งผาก ไม่สามารถดึงพลังวิญญาณออกมาได้เลย!
“เกิดอะไรขึ้น...เดี๋ยวนะ...ไม่ถูกสิ!”
เยี่ยหานรีบกระตุ้นญาณเทพสำรวจตันเถียน แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เพราะเขาพบว่าตันเถียนของเขาถูกแช่แข็งด้วยไอเย็น!
“นี่คือ...พิษเสวียนหยิน!”
เพราะชาติก่อนเป็นเซียนโอสถ เยี่ยหานย่อมมีความรอบรู้
เขาถูกวางยาพิษที่มีความเข้มข้นของหยินสูง...พิษเย็นเสวียนหยิน!
เนื่องจากไอเย็นที่สุดยะเยือกและดำมืดปิดผนึกตันเถียนจนหมดสิ้น จึงไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้
“ช่างโหดร้ายนัก ทำลายตันเถียนของข้าด้วยพิษเสวียนหยิน ใครกันที่ลงมือโหดเหี้ยมเช่นนี้”
เยี่ยหานขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงเย็นเยียบของเขาราวกับดังออกมาจากขุมนรก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็จมดิ่งลงไปในห้วงสมุทรแห่งวิญญาณ ค้นหาความทรงจำอันสับสนวุ่นวายเรื่อยไป...
ในไม่ช้า ใบหน้าอันชั่วร้ายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา!
เยี่ยเทียนเกอ!
คนที่แอบลงมือโหดเหี้ยมกับเขาเช่นนี้ บัดนี้กลับกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเยี่ย!
ที่แท้เยี่ยเทียนเกอที่เคยเป็นศูนย์กลางความสนใจ เป็นแก้วตาดวงใจของทุกคน และถึงขั้นเคยถูกตระกูลมองว่าเป็นผู้สืบทอด
ทว่า พรสวรรค์ด้านการฝึกบำเพ็ญอันโดดเด่นของเยี่ยหานกลับค่อยๆ แทนที่สถานะของเยี่ยเทียนเกอ
แต่เยี่ยเทียนเกอและบิดาของเขามีใจทะเยอทะยาน มุ่งมั่นที่จะยึดครองอำนาจตระกูล สุดท้ายก็ใช้วิธีการที่น่ารังเกียจและเลวทรามเช่นนี้ทำร้ายเขา
“พ่อลูกคู่นี้ช่างเหมือนกับหมาแก่โอสถและศาสตราไม่มีผิด!”
เมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมด สายตาของเยี่ยหานก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาหนัก จิตสังหารยิ่งรุนแรงเป็นพิเศษ
เขาสำรวจร่างกายตัวเองแล้วส่งเสียงเย้ยหยันอย่างเย็นชา
“พิษเย็นเสวียนหยินแบบนี้ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเยี่ยแทบจะไร้หนทางแก้ แต่สำหรับข้ามันนับว่าเล็กน้อย”
ฟึ่บ
สองดวงตาปิดลงเล็กน้อยและเริ่มร่ายเวท
ไอร้อนระอุพุ่งเข้าสู่ตันเถียน ขับไล่พิษเย็นออกจากร่างในทันที แปรเปลี่ยนเป็นควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากศีรษะ
หลังจากนั้นในทันใด พลังบำเพ็ญในกายที่ถูกกดขี่มานานก็พุ่งพล่านขึ้นอย่างมหาศาลในชั่วพริบตา!
ปัง!
ขั้นเจ็ดของเขตแดนน้ำพุวิญญาณ!
ปัง!
ขั้นแปดของเขตแดนน้ำพุวิญญาณ!
ปัง!
ขั้นเก้าของเขตแดนน้ำพุวิญญาณ!
...
พลังวิญญาณอันไร้ขอบเขตหลั่งไหลเข้าสู่แขนขาและกระดูกอีกครั้งหล่อเลี้ยงร่างกายที่อ่อนแอ เยี่ยหานกำโซ่เหล็กอีกครั้งและกระชากอย่างแรง พลังวิญญาณพุ่งทะยานออกมาจากร่างกาย โซ่เหล็กอันใหญ่ขาดสะบั้นลงกับพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ขั้นเก้าของเขตแดนน้ำพุวิญญาณก็นับว่าพอถูไถนะ”
เยี่ยหานคลายกล้ามเนื้อ ร่างกายของเขาแตกเปรี๊ยะราวกับเมล็ดถั่วแตก
หากคำพูดประโยคนี้แพร่กระจายออกไป ไม่รู้ว่าอัจฉริยะนับไม่ถ้วนทั้งเมืองเหยียนจะเดือดดาลจนอาเจียนเป็นเลือดขนาดไหน
เส้นทางการฝึกบำเพ็ญเริ่มต้นด้วยการเปิดเขตแดนน้ำพุวิญญาณ ตามด้วยเขตแดนมหรรณพวิญญาณ เขตแดนดวงจิตวิญญาณ เขตแดนวังสวรรค์ เขตแดนนิพพาน เขตแดนพระราชวังเต๋า...ปกติแล้วผู้ฝึกยุทธ์จะเปิดเขตแดนน้ำพุวิญญาณตอนประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดปี แต่เยี่ยหานในวัยนี้ก้าวขึ้นสู่ระดับเก้าของเขตแดนน้ำพุวิญญาณแล้ว ระยะห่างไม่ไกลจากเขตแดนมหรรณพวิญญาณเลย!
การก้าวถึงระดับน้ำพุวิญญาณด้วยวัยเพียงเท่านี้ สำนักทั่วทั้งแดนแดนโบราณแปดทิศย่อมต้องแย่งชิง
“ถ้าข้าจำไม่ผิด วันนี้เป็นวันประชุมใหญ่ตระกูลเยี่ยพอดี เยี่ยเทียนเกอและบิดาที่ใจคอโหดเหี้ยมอัมหิตนั่นจะต้องให้ผู้อาวุโสปลดข้าออกจากตำแหน่งเจ้าตระกูลน้อยเป็นแน่ แต่ข้าจะดูว่าพวกเขามีความสามารถและคุณสมบัติเพียงพอหรือไม่!”
เยี่ยหานสูดหายใจเข้าลึก สายตาราวกับหลุมดำยากหยั่งถึงที่สามารถกลืนกินทุกสิ่ง
บัดนี้เขาเป็นเจ้าของร่างนี้แล้ว คนในตระกูลเยี่ยที่เคยดูหมิ่นเขาจะต้องชดใช้กรรมอย่างสาสม!