Chapter 37 – เหยี่ยว

“สิ่งนี้… มันเกิดอะไรขึ้น? ทุกอย่างเป็นปกติ”

เมื่อเห็นนางลุกขึ้นมา 'เซียนโม่'รู้สึกประหลาดใจมาก เขาตรวจสอบชีพจรของ'หลิวเย่'อย่างเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเขาพบว่าชีพจรนางปกติ เขามองอย่างไม่เชื่อไปที่'หลิวเย่'นางตกอยู่ในสถานการณ์ที่สำคัญเมื่อที่ผ่านมา นางทำได้อย่างไร...

“มันคือการต่อต้านพิษด้วยพิษ”

'หลิวเย่'นำมือนางกลับจาก'เซียนโม่'นางได้ดื่มยาพิษที่พระจักรพรรดินีนำมาให้นาง เพียงแต่ นางเล่นเป็นหมาป่าภายใต้หนังแกะ?แต่ว่านางปล่อยให้ตัวเองถูกวางยาพิษ? เมื่อนางจะกลืนยาพิษเข้าไป นางได้นำพิษที่นางซ่อนไว้ในแขนเสื้อเข้าไปด้วย

นางหมดสติเพราะพิษทั้งสองที่กำลังปะทะกันในร่างกายของนาง มันไม่ใช่ปัญหาอะไรร่างกายนี้ของนางยังคงห่างไกลกับร่างก่อนหน้า นางผ่านยาพิษที่ต่างกันมาเป็นร้อยชนิดและสร้างภูมิต้านทานมัน แม้มันจะเป็นเทคโนโลยีล่าสุดของอเมริกา ยาพิษทำลายประสาท มันไม่ได้ทำให้นางกังวลสักนิด

แต่นางหมดสติจากยาพิษในร่างกายตอนนี้ของนางดูเหมือนจะต้องฝึกฝนร่างกายให้หนักขึ้น'ซวนหยวนเช่อ'ที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงของนาง จ้อมมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล ปล่อยกลิ่นอายของความโกรธอกมาช้าๆเมื่อเห็นสิ่งนี้ 'หลิวเย่'กล่าวด้วยความสงบ เป็นน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว

“ข้าไม่ใช่คนที่ไม่ห่วงชีวิตตนเอง แต่ข้าต้องการรู้ฐานะของข้าที่นี่ ข้าไปที่วังของพระจักรพรรดินีเพราะข้าได้เตรียมตัวแล้ว และข้ารู้ว่าข้าจะปลอดภัย นั่นทำไมข้าจึงไปที่นั่น”

“นั่น, เจ้าหมายความว่าความกังวลของข้านั้นไร้ความหมาย?”

การแสดงออกของ'ซวนหยวนเช่อ'กลายเป็นเย็นชา มันกลายเป็นว่าความกังวลและความวิตกของเขาทั้งหมดจบลงด้วยเรื่องตลก'หลิวเย่'ส่ายหัวช้าๆเมื่อเห็นสิ่งนี้ นางลุกขึ้นจากเตียงและจับใบหน้าของ'ซวนหยวนเช่อ' มอบจูบที่นุ่มนวลให้เขา คิ้วของนางยกขึ้นและหัวเราะ

“แน่นอนว่าไม่, ข้ามีความสุขมาก ข้ามีความสุขมากจริงๆ ข้าไม่เคยมีความสุขเลยก่อนหน้านี้”

นางเน้นย้ำความรู้สึกของนางถึงสามครั้งเพื่อบอกเขา ความสุขที่นางรู้สึกนั้นถูกต้องแล้ว ไม่เคยมีใครสักคนที่จะมากังวลได้มากเพียงนี้ต่อนาง ไม่เคย, แต่'ซวนหยวนเช่อ'ต้องการจะบุกเข้าไปในวังของพระจักรพรรดินีอย่างเดือดดาลไปด้วยความโกรธ เพื่อประโยชน์ต่อนาง

นางรู้ว่าเขาเป็นคนที่เยือกเย็นและไม่เคยเป็นเช่นนั้นในสถานการณ์ปกติ นั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนางจะมีความสุขอย่างถึงที่สุดแขนของนางพันรอบคอของเขา 'หลิวเย่'วางศีรษะของนางไว้บนไหล่ของ'ซวนหยวนเช่อ'และกล่าวว่า

“เช่อ, เชื่อข้า ข้าไม่ได้เป็นนกตัวน้อยแสนอ่อนแอ, ข้าเป็นพญาอินทรี ข้าคืออินทรีที่พร้อมจะโผบินไปบนท้องฟ้ากว้างไกลด้วยกันกับเจ้า ข้าไม่ได้เปราะบาง ดังนั้นเชื่อข้า...”

คำกล่าวที่นุ่มนวลดังเช่นสายน้ำที่อ่อนโยนไหลไปสู่'ซวนหยวนเช่อ' นั่นช่างนุ่มนวลแต่ก็ดูมั่นใจความโกรธในหัวใจของเขาค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆ เขากลายเป็นคนที่กังวลเช่นนี้เพราะไม่เชื่อถือในตัวนางมากพอ เขาลืมไปได้อย่างไรว่าเจ้าหญิงน้อยของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเป็นหญิงสาวมากความสามารถ ด้วยทักษะนับพันบนแขนเสื้อนาง

วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ อย่างน้อยก็ไม่ค้างคาเนอะ..... // รึเปล่าหว่า...ช่วงนี้ผมทำงานทุกวันไม่ได้หยุดเลย ดังนั้นเสาร์ - อาทิตย์ ก็คงใช้โควต้าวันธรรมดาไปก่อนนะครับ จนกว่าตารางเวลาชีวิตจะกลับมาเป็นปกติส่วนเรื่องการกลับไปแก้ไขตอนเก่าๆ อาจจะใช้สักวันที่ไม่มีกระใจจะแปลต่อ กลับไปแก้ๆๆๆๆ แล้วก็นอนสภาพอากาศช่วงนี้ไม่สามารถคาดเดาสิ่งใดได้ ยังไงก็ขอให้ทุกท่านรักษาสุขภาพให้ดีนะครับ พอไม่สบายแล้วอะไรๆก็แลดูลำบากไปหมดราตรีสวัสดิ์ครับผม

ที่มา:https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=37