ตอนที่ 30 อยู่ให้ห่างจากประตูห้องน้ำ

ตอนที่ 30 อยู่ให้ห่างจากประตูห้องน้ำ

เจียงเฉียวมองเศษใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนเรือนผมของไป๋เยว่หลิง มุมปากกระตุกยิกๆ โดยไม่รู้ตัว

"คุณวิ่งเข้าไปในป่ามาเหรอ?"

"อืม"

"ไปทำอะไรมาครับ?"

"ไปเก็บสมุนไพร"

ไป๋เยว่หลิงล้วงเอาเถาวัลย์เก่าๆ เปื้อนโคลนกับหญ้าป่ากำหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดูไม่ออกว่าเป็นสายพันธุ์อะไร แต่ตามคำบอกเล่าของนาง ของพวกนี้ล้วนเป็นสมุนไพรวิเศษที่ใช้หลอมโอสถได้ทั้งสิ้น

"ล้วนเป็นพืชอายุสิบปี สรรพคุณทางยายังไม่เพียงพอ อัตราความสำเร็จในการหลอมโอสถคงต่ำมาก"

นางถอนหายใจ เดินลุยภูเขาที่แทบไม่มีคนเหยียบย่างมาทั้งวัน กลับเจอสมุนไพรแค่นี้ แถมประโยชน์ใช้สอยอาจจะเป็นศูนย์ โลกใบนี้ขาดแคลนทรัพยากรยิ่งกว่าที่นางจินตนาการไว้เสียอีก

เจียงเฉียวทำหน้าแปลกใจ "คุณจะหลอมโอสถเหรอ?"

"ใช่ เอาไว้กดข่มจิตมาร ตอนนี้มีแค่วิธีนี้วิธีเดียว"

ทันใดนั้นเอง "เมี๊ยว เมี๊ยว~"

เสียงร้องของลูกแมวสองตัวดังออกมาจากกระเป๋าอีกข้างของนาง

"นี่คุณเก็บลูกแมวมาด้วยเหรอ?" เจียงเฉียวเบิกตากว้าง

ไป๋เยว่หลิงวางสมุนไพรลงบนพื้น แล้วล้วงลูกแมวสองตัวออกมาจากกระเป๋า วางไว้บนเคาน์เตอร์ ตัวหนึ่งสีดำ ตัวหนึ่งสีขาว ทั้งคู่ตัวเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตายังมีฝ้าสีฟ้าๆ น่าจะยังไม่หย่านม

"เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้มีวาสนากับข้า ตอนที่ข้าไปเจอ แม่ของพวกมันนอนตายอยู่ห่างจากรังไม่กี่เมตร ที่ขาหลังมีรอยเขี้ยวสี่รอย แผลเริ่มเน่าเปื่อยแล้ว น่าจะถูกงูพิษกัดตาย"

"คุณก็เลยเก็บพวกมันกลับมา?"

"ไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่รอดพ้นคืนนี้ แต่ที่นี่เป็นบ้านของเจ้า จะเลี้ยงไว้หรือไม่ต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าก่อน"

เจียงเฉียวคว้ารู้ขุมขนหลังคอพวกมันขึ้นมา มือละตัว ยกขึ้นมาพิจารณาในระดับสายตา

เจ้าตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือสองตัวทำท่าเหมือนถูกสะกดนิ่ง ปากอ้าเล็กน้อยเผยให้เห็นลิ้นสีชมพู ดวงตาจ้องมองเขาแป๋ว ไม่ขยับเขยื้อน

"ก็น่ารักดีนี่"

เจียงเฉียวหันกลับไปมองไป๋เยว่หลิง "เห็นไหม พวกมันก็มีวาสนากับผมเหมือนกัน"

มุมปากของแม่นางเซียนไป๋โค้งขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ ใบหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันที "เจ้าสูบบุหรี่อีกแล้ว? พิษพรรค์นี้เจ้ายังชอบเสพอยู่อีกรึ? รนหาที่ตายหรือไง?"

"เปล่านะ ผมไม่ได้สูบ อย่ามามั่ว ลูกค้าซื้อของเสร็จแล้วทิ้งไว้ต่างหาก" เจียงเฉียวส่ายหน้าดิก ให้ตายก็ไม่ยอมรับ

"อยู่นิ่งๆ"

ไป๋เยว่หลิงยื่นหน้าเข้ามาดมฟุดฟิด นิ้วมือพุ่งออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้าแตะโดนตัวเขา ประกายสายฟ้าแลบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เจียงเฉียวตาเหลือก ชักกระตุกไปทั้งตัว

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

หยุดสูบมาหลายชั่วโมงแล้ว กลิ่นควันบนตัวน่าจะจางไปหมดแล้ว แถมเขายังฉีดน้ำหอมกลบเกลื่อนประสาทรับกลิ่นของนางไว้ด้วย แต่ผู้หญิงคนนี้ยังจะดมออกอีก จมูกนางดีกว่าหมาหรือไง?

"คนโกหก"

"เมื่อก่อนอย่างน้อยผมต้องสูบวันละเจ็ดแปดมวน เดี๋ยวนี้แค่วันละมวนก็ไม่ได้เหรอครับ?" เขาทำหน้าเศร้าสร้อย

"ไม่ได้!" ไป๋เยว่หลิงถลึงตาใส่

"ก็เพราะคุณหายไปครึ่งค่อนวัน ผมรอจนหงุดหงิดก็เลยสูบไปหน่อยเดียวเอง" เขาบ่นอุบอิบ

"สรุปคือความผิดข้า?" น้ำเสียงของไป๋เยว่หลิงราบเรียบ

"ความผิดผมเอง ความผิดผมเองครับ แต่คราวหน้าก่อนจะช็อต บอกล่วงหน้าหน่อยได้ไหม ผมจะได้เตรียมใจทัน?"

นางหัวเราะเย็นชา "ข้าจะช็อตทุกครั้งที่จับได้ และความแรงจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นด้วย คอยดูซิว่าเจ้าจะทนได้สักกี่น้ำ!"

เจียงเฉียวหน้าม่อยคอตก

เข้มงวดชะมัด ยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?

เขาถอนหายใจแล้วดึงประตูม้วนลง "ไปกันเถอะ ขึ้นข้างบน"

"ไม่เปิดร้านแล้วเหรอ?"

"ไม่เปิดแล้ว"

"วันนี้ขายดีไหม?"

"ก็ไม่เลว ได้ทุนคืนจากที่ใช้ไปวันนั้นมานิดหน่อย"

ไป๋เยว่หลิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "เงินจำนวนนั้น ข้าจะทยอยคืนให้เจ้า"

พอได้ยินดังนั้น เจียงเฉียวก็หูผึ่งทันที เขาถูมือไปมา "จริงๆ แล้วเอาของอย่างอื่นมาจำนองแทนก็ได้นะ อย่างพวกหินวิญญาณ ศาสตราวุธเซียน โอสถทิพย์ หรือเคล็ดวิชาอะไรพวกนี้ ผมไม่เกี่ยงหรอก"

"อย่าได้ฝัน แน่นอนว่าต้องเป็นเงินตราของโลกนี้"

ประโยคเดียวสั้นๆ ทำเอาแผนการชุบมือเปิบของเจียงเฉียวพังทลายลงในพริบตา

"ของติดตัวข้าล้วนถูกทำลายไปในทัณฑ์สวรรค์หมดแล้ว ในโลกใบเล็กที่ข้าสร้างขึ้นมีของอยู่เยอะก็จริง แต่ด้วยตบะของข้าตอนนี้ยังเปิดมันไม่ได้ และต่อให้เอาให้เจ้าไป เจ้าก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี"

เจียงเฉียวพูดไม่ออก พูดมาซะยืดยาวสรุปก็คือไม่มีอะไรให้สักอย่าง

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบน เจียงเฉียวใช้กล่องกระดาษลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทำเป็นที่นอนชั่วคราวให้ลูกแมว รองด้วยผ้าขนหนูสะอาดสองผืน ลูกแมวยังไม่หย่านมไม่รู้จะให้กินอะไรดี กินนมวัวแล้วจะท้องเสียไหมนะ?

"คุณวิ่งวุ่นในเขามาทั้งวัน ไปอาบน้ำก่อนไหม?" เจียงเฉียวหันไปถาม

ไป๋เยว่หลิงพยักหน้า เดินตรงไปยังห้องนอน

"อ้อ จริงสิ เอาเสื้อคลุมตัวนอกมาให้ผมก่อน ในกระเป๋ามีแต่โคลน ขืนโยนลงเครื่องซักผ้าทั้งอย่างนั้น ซักไม่สะอาดแน่"

ไม่รู้ว่าไป๋เยว่หลิงคิดไปถึงไหน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยค่อยๆ ขึ้นสีระเรื่อ

"คนลามก!"

"ผมลามกตรงไหนอีกเนี่ย?"

เจียงเฉียวเริ่มหงุดหงิด "ข้างในคุณก็ไม่ได้โป๊สักหน่อย! คุณไป๋เยว่หลิง ผมขอบอกอย่างจริงจังเลยนะว่าความคิดคร่ำครึบางอย่างของคุณควรจะเปลี่ยนได้แล้ว พอคุณมองคนผ่านแว่นสี มองอะไรมันก็เพี้ยนไปหมดแหละ"

"งั้นผู้หญิงไร้ยางอายบนหน้าจอโทรศัพท์เจ้า ข้าก็เข้าใจผิดไปเองงั้นรึ?" ไป๋เยว่หลิงหรี่ตามองเขา

เจียงเฉียวหายใจสะดุด อ้าปากค้าง ความมั่นใจเมื่อครู่หดหายวูบ

เขานึกถึงภาพหน้าจอล็อกโทรศัพท์ที่เป็นรูป 'เรม' ในชุดว่ายน้ำโรงเรียน พร้อมกับหน้าอกหน้าใจตูมตาม... ก็แหม เด็กหนุ่มคนไหนบ้างไม่มีภรรยาในโลก 2D ติดเครื่องไว้?

มิน่าล่ะเมื่อตอนบ่ายจู่ๆ นางถึงโทรมาด่าเขา ที่แท้ปัญหาอยู่ที่ตรงนี้นี่เอง

ไป๋เยว่หลิงหอบเสื้อผ้าที่เก็บมาจากระเบียงเดินเข้าห้องน้ำ จังหวะที่ปิดประตู นางก็แค่นเสียง "เสื้อผ้าของข้า เดี๋ยวข้าซักเอง"

มุมปากของเจียงเฉียวกระตุก จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในอัลบั้มรูปของโทรศัพท์เครื่องสำรองมีรูป 2D แนววาบหวิวอยู่เพียบ

ท่าทางยั่วยวนสารพัด ใส่เสื้อผ้าบ้าง ไม่ใส่บ้าง... ถ้าวันดีคืนดีนางเผลอกดเข้าไปดู จิตเต๋าไม่แตกสลายคาที่แล้วเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาหรอกเหรอ?

คุณพระช่วย ถ้าเขาเป็นคนปลดปล่อยจิตมารของนางออกมา ไม่เท่ากับกลายเป็นคนบาปชั่วนิรันดร์เลยเหรอ?

เขามองประตูห้องน้ำตาละห้อย โทรศัพท์เหมือนจะถูกนางเอาเข้าไปด้วย ปัญหาคือจะไปทวงคืนจากมือนางยังไงดี

เสียงน้ำไหลซูซ่าดังออกมาจากห้องน้ำ เจียงเฉียวยืนลังเลอยู่หน้าประตู

"แม่นางไป๋?"

"คุณไป๋?"

"แม่นางไป๋ครับ?"

"ท่านเซียนไป๋?"

ไป๋เยว่หลิงมองประตูห้องน้ำอย่างระแวดระวัง กลัวว่าไอ้คนลามกนั่นจะเปิดประตูพุ่งเข้ามา แม้แต่รูปภาพรูปเดียวยังรักยังหลงขนาดนั้น เรื่องพรรค์นี้คงไม่มีอะไรที่เขาไม่กล้าทำ แถมเขายังด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าประตู คิดยังไงก็มีพิรุธชัดๆ

"เจ้าต้องการอะไร?" นางถามเสียงแข็ง

"เอ่อ... โทรศัพท์มือถือเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ โดนน้ำไม่ได้เด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นวงจรจะพัง เอาออกมาฝากไว้ที่ผมก่อนไหม?"

ไป๋เยว่หลิงเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนชั้นวางของ น้ำไม่มีทางกระเด็นไปถึงตรงนั้นได้แน่

คิดจะหลอกให้นางเปิดประตู แล้วฉวยโอกาสพุ่งเข้ามางั้นรึ?

"ไม่จำเป็น"

นางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ไอ้คนลามก ทางที่ดีเจ้าไสหัวไปให้ไกลจากประตูห้องน้ำซะ"