บทที่ 12 . นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนบ้ารากะขนาดนี้!

บทที่ 12 . นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนบ้ารากะขนาดนี้!

"งั้นสรุปว่าคุณไม่ได้ลงทางปกติ แต่ปีนระเบียงลงมางั้นเหรอ?" เจียงเฉียวมองท่าทางแสร้งทำเป็นลึกล้ำของนางด้วยสายตากึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

ใบหน้าสวยหวานของไป๋เยว่หลิงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงหันหลังให้เขา ไม่เช่นนั้นจะให้อธิบายอย่างไรเล่า? จะบอกว่าปีนกำแพงออกไปทิ้งขยะกลางดึกแล้วกลับเข้าบ้านไม่ได้อย่างนั้นรึ?

ในฐานะจักรพรรดิอมตะผู้ยิ่งใหญ่ นางไม่มีวันเอ่ยเรื่องพรรค์นั้นออกมาเด็ดขาด

"การกระทำชั่วชีวิตของเปิ่นจั้ว ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนเยี่ยงเจ้าฟัง!" ไป๋เยว่หลิงปรายตามองเขาด้วยความดูแคลน

เจียงเฉียวกลอกตา "รอดูตอนที่ทางการมาเคาะประตูบ้านก็แล้วกัน ว่าคุณจะอธิบายไหม"

เขาชี้ไปที่กล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ตรงมุมห้อง "ลืมบอกไป โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า 'เนตรสวรรค์' อยู่เต็มไปหมด ทุกอิริยาบถของคุณอาจถูกจับตามองอยู่ก็ได้ ถ้าเรื่องหลุดไปถึงโลกอินเทอร์เน็ต ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องส่งตัวคุณให้ทางการ"

"ถูกจับตามอง?" ไป๋เยว่หลิงหรี่ตาลง

เจียงเฉียวเปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอที่ผนังแสดงภาพภายในร้าน ทุกการเคลื่อนไหวของไป๋เยว่หลิงปรากฏชัดเจน แม้แต่ตอนที่นางช็อตเจียงเฉียวทั้งสองครั้งก็ถูกบันทึกไว้อย่างครบถ้วน เห็นแม้กระทั่งกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านบนตัวเขา

"ปกติมีไว้กันขโมยครับ แน่นอนว่าถ้าตรวจพบการกระทำผิดกฎหมาย ก็จะถูกส่งให้ตำรวจ หรือที่คุณเรียกว่า 'ทางการ' นั่นแหละ และนี่ก็คือหลักฐาน ผู้กระทำผิดจะถูกจับกุมมารับโทษ ต่อให้หนีไปสุดล่าฟ้าเขียวก็ตาม"

แม่นางเซียนจ้องเขาเขม็ง แววตาที่เคยเรียบเฉยฉายแววตื่นตระหนกที่หาได้ยาก

"เจ้าจะไปแจ้งจับเปิ่นจั้วรึ?"

เจียงเฉียวคลิกเมาส์ไม่กี่ที ลบวิดีโอช่วงเวลานั้นทิ้ง

เขาเรียนจบคอมพิวเตอร์มา ย่อมรู้ดีว่าอินเทอร์เน็ตสมัยนี้เชื่อถือไม่ได้ขนาดไหน กล้องหลายตัวมีช่องโหว่ที่ทางการเจาะเข้ามาได้ ถ้ามีใครรีโมตเข้ามาเห็นความสามารถพิเศษของไป๋เยว่หลิงแล้วอัปโหลดลงเน็ต โลกโซเชียลคงได้แตกตื่นกันพอดี

"ผมทำลายหลักฐานทิ้งหมดแล้ว"

ไป๋เยว่หลิงผ่อนคลายลงทันที นางไม่อยากเป็นศัตรูกับโลกใบนี้ อานุภาพอาวุธอันเกินจริงเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่นางในสภาพปัจจุบันจะต้านทานได้ไหว

"จริงนะ?"

"จริงครับ"

"จำคำเจ้าไว้ให้ดี หากเจ้ากล้าหลอกลวงเปิ่นจั้ว ข้าจะใช้กระบี่แทงเจ้าคนทรยศให้ตายก่อนที่พวกมันจะจับข้าได้!"

เจียงเฉียวนึกถึงความฝันเมื่อคืน หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะไปหลายที หรือเมื่อกี้ควรจะก๊อปปี้สำรองไว้ก่อนลบทิ้งดีนะ? เผื่อวันหน้าตายปริศนา อย่างน้อยก็มีเบาะแสทิ้งไว้ให้ตำรวจบ้าง

"ที่ผมจะสื่อก็คือ โลกภายนอกยังมี 'เนตรสวรรค์' อยู่อีกเพียบ การกระทำที่เกินเลยของคุณอาจถูกพบเห็นได้ แล้วตอนนั้นคุณจะมาทำลายวิดีโอแบบนี้ไม่ได้แล้ว เพราะงั้นต้องทำตัวดีๆ สำรวมกิริยา อย่าไปทำร้ายใครสุ่มสี่สุ่มห้า เข้าใจไหมครับ?"

ไป๋เยว่หลิงพยักหน้าเบาๆ "แล้วในบ้านล่ะ?"

"ในบ้านย่อมไม่มีอยู่แล้ว" เจียงเฉียวฉุกคิดขึ้นได้ มองนางด้วยความระแวง "ถามทำไมครับ?"

"แค่ถามดูเฉยๆ" แม่นางเซียนกล่าวเสียงเรียบ

ในใจนางรู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก ข้างนอกสู้อาวุธพวกนั้นไม่ได้ แต่ในบ้านนางจัดการหมอนี่ไม่ได้เชียวรึ?

เจียงเฉียวสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่เปียกโชกของนาง สีหน้าก็อ่อนลง "ตากแดดตากฝนมาทั้งคืน หนาวไหมครับ?"

"ล้วนเป็นของขวัญจากธรรมชาติ การสัมผัสสี่ฤดูช่วยให้จิตแห่งมรรคกระจ่างแจ้ง" ไป๋เยว่หลิงส่ายหน้าช้าๆ

"ถึงงั้นก็เถอะ ไปเปลี่ยนชุดอาบน้ำก่อนดีกว่า ใส่ชุดเปียกๆ แบบนี้จะไหวเหรอ"

เจียงเฉียวหยิบแปรงสีฟันและผ้าขนหนูผืนใหม่จากชั้นวางส่งให้นาง พร้อมสาธิตวิธีแปรงฟัน จากนั้นก็ไปถอดชุด 'หรูฉวิน' สไตล์ฮั่นฝูออกมาจากหุ่นโชว์อีกตัว

ไป๋เยว่หลิงสังเกตเห็นว่าหุ่นโชว์สองตัวที่ยืนคู่กันนั้นเปลือยล่อนจ้อน แม้จะเป็นสิ่งไม่มีชีวิต แต่รูปลักษณ์ที่เปลือยเปล่าและการจำลองอวัยวะลับที่สมจริงนั้นช่าง... ช่าง... ไร้ยางอายสิ้นดี!

แม้แต่ในโลกบำเพ็ญเพียร สำนักที่เชี่ยวชาญการฝึกคู่ (ซวงซิว) อย่างสำนักเหอฮวนหรือวิถีหยินหยาง ก็ยังไม่เอาของน่าอายพรรค์นี้มาตั้งโชว์หรอกนะ!

"นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนบ้ารากะเยี่ยงนี้!" ไป๋เยว่หลิงถ่มน้ำลายเบาๆ แล้วรีบเบือนหน้าหนีจากหุ่นโชว์

เจียงเฉียวมองหุ่นที่เขาเพิ่งถอดชุดออก แล้วหันกลับมามองนาง จู่ๆ ก็รู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

นี่เขากลายเป็นคนบ้ารากะไปแล้วเหรอ?

ถ้าเธอไปเจอ 'สื่อการเรียนการสอน' ขนาด 1TB ในฮาร์ดดิสก์ของเขา เขาไม่กลายเป็นไอ้วิตถารเลยรึไง? ทั้งพวกสาวหูสัตว์ ทั้งตุ๊กตายาง... ต่อให้เป็นนางเซียนผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เจอเข้าไปคงเกิดมารในใจแน่ๆ

"ชุดที่ใส่อยู่ ก็ถอดมาจากเจ้านี่เหมือนกันนะ" เจียงเฉียวบุ้ยปาก

ไป๋เยว่หลิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง แล้วรีบหันขวับกลับไป กัดฟันแน่นไม่รู้จะพูดอะไรดี

เจียงเฉียวอดขำท่าทางอึกอักของนางไม่ได้

"หุ่นพวกนี้เป็นเรื่องปกติมากในโลกนี้ครับ มันช่วยแสดงทรงเสื้อผ้าให้ชัดเจนขึ้น คนซื้อจะได้เลือกได้อย่างมั่นใจ เป็นแค่วิธีการขายของง่ายๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับความลามกสักหน่อย"

แม่นางเซียนพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ คนยุคปัจจุบันช่างมีความคิดล้ำสมัยจริงๆ โดยเฉพาะรสนิยมชอบกินของเสียและพ่นควัน

"ไปเถอะ ขึ้นไปล้างเนื้อล้างตัว เดี๋ยวอีกสักพักจะพาออกไปเปิดหูเปิดตา" เจียงเฉียวยื่นชุดหรูฉวินให้นาง

"ไม่เปิดร้านรึ?"

เขายิ้มอย่างมีเลศนัย หยิบป้ายจากใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมา เขียนว่า: วันนี้ร้านปิด

ไป๋เยว่หลิงมองปราดหนึ่ง แล้วกอดเสื้อผ้าเดินขึ้นชั้นบนไปเงียบๆ

เจียงเฉียวมองแผ่นหลังอันงดงามของนางด้วยความรู้สึกกระหยิ่มใจ การได้วางตัวเสมอภาคกับเซียนผู้มีอิทธิฤทธิ์แก่กล้า แถมบางครั้งยังได้ "ข่มขู่" นางเล่น คงเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนและคงไม่มีใครทำได้อีกแล้วกระมัง?

เขาฮัมเพลงเบาๆ หิ้วถุงขยะเดินไปที่ถังแยกขยะ แล้วโยนจากระยะห่างไม่กี่เมตร

พลาดเป้า ถุงขยะตกลงบนพื้น

เจียงเฉียวเดินเข้าไปเก็บถุงขยะใส่ลงไปใหม่ จังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับ เขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างในถุงขยะใสที่อยู่ในถังขยะรีไซเคิล ดูเหมือนจะเป็นเศษผ้า

เขาขมวดคิ้ว นึกถึงคำถามของแม่นางเซียนไป๋เมื่อคืนเรื่องที่ทิ้งขยะประเภทผ้า

เจียงเฉียวหยิบมันขึ้นมา พอเปิดดูก็เห็นลวดลายดอกบัวเขียวที่คุ้นตา

นี่มันชุดที่แม่นางเซียนไป๋เปลี่ยนออกหลังจากอาบน้ำเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?

เขาลองรื้อดู โอ้โห มีทั้งเอี๊ยม กางเกงใน และเสื้อซับใน ครบชุดเลย มิน่าล่ะเมื่อคืนตอนตื่นมาเข้าห้องน้ำถึงไม่เห็นกองเสื้อผ้าในตะกร้า ที่แท้เอามาซ่อนไว้ตรงนี้นี่เอง

สรุปว่าเมื่อคืนแม่นางเซียนไป๋ไม่ได้ออกไปชมวิวยามฝนตก แต่แค่ปีนกำแพงออกมาทิ้งชุดพวกนี้สินะ?

เจียงเฉียวไม่เข้าใจ เสื้อผ้าพวกนี้ยังใส่ได้ชัดๆ แถมยังเป็นอาภรณ์เซียน ของดีที่มีชิ้นเดียวในโลก ทำไมถึงต้องเอามาทิ้งข้ามคืนด้วย?

ในเมื่อคิดไม่ออก ก็เลิกคิดมันซะ

วินาทีถัดมา เจียงเฉียวก็หัวเราะหึๆ

ในเมื่อนางทิ้งแล้ว ก็แปลว่าไม่เอาแล้ว ถ้าเขาเก็บกลับไปตอนนี้ อาภรณ์เซียนชุดนี้ก็ต้องตกเป็นของเขาใช่ไหม?

ตามหลักการแล้วไม่มีอะไรผิด แต่สัญชาตญาณบอกเจียงเฉียวว่า ห้ามให้นางรู้เรื่องนี้เด็ดขาด