บทที่ 2 เมื่อข้าฟื้นฟูตบะ ข้าจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้เจ้า

บทที่ 2 เมื่อข้าฟื้นฟูตบะ ข้าจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้เจ้า

หญิงสาวฟาดฝ่ามือออกไป พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของอัสนีบาตสวรรค์ อานุภาพช่างน่าตื่นตะลึงเหลือประมาณ

เจียงเฉียวยกมือขึ้นป้องตามสัญชาตญาณ แทบจะในทันที เขาพลันรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง แขนขาชาหนึบจนเกือบจะล้มฟุบลงกับพื้น ส่วนโทรศัพท์มือถือในมือนั้นเล่า ก็มีควันขาวลอยกรุ่นออกมา

เทพธิดาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ตบะจะสูญสิ้น แต่ขอบเขตพลังยังคงอยู่ ตามหลักเหตุผลแล้ว นางน่าจะอัญเชิญสายฟ้าสวรรค์ผ่าเจ้าหมอนี่ให้กลายเป็นผุยผง จนร่างแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีได้นี่นา ไฉนจึงมีเพียงแค่เสียงเล่า?

หรือว่ากฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้ได้สูญสลายไปหมดสิ้นแล้ว?

ครู่ต่อมา เจียงเฉียวก็เริ่มฟื้นตัวจากอาการชาไปทั้งร่าง เขาเงยหน้ามองเทพธิดาน้อยตรงหน้า สลับกับมองโทรศัพท์ในมือที่ยังมีควันลอยโขมง แล้วก็ต้องอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก

แม่เทพธิดาน้อยที่ดูบอบบางผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นจอมยุทธ์หรือนี่! ตบทีเดียวโทรศัพท์เขาพังยับ แถมยังมีกระแสไฟช็อตแปล๊บๆ นั่นอีก ในมือเธอก็ไม่ได้ถือเครื่องช็อตไฟฟ้าสักหน่อย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

เขารู้สึกว้าวุ่นใจท่ามกลางลมฝน

อุตส่าห์หวังดีเตือนให้คนกลับบ้านแท้ๆ ผลคือต้องมาเสียโทรศัพท์ไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

แต่ว่า... นี่มันจงใจทำลายทรัพย์สินผู้อื่นชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

"บอกมา! ใครส่งเจ้ามา?! ตระกูลโบราณฮวงกู่? ราชวงศ์เฟยเซียน? หรือถ้ำมังกรก้นบึ้ง? หรือจะเป็นพวกดินแดนต้องห้ามอย่าง แดนศักดิ์สิทธิ์ซูคง? สุสานเทพ? หรือยมโลก? พวกเจ้าอยากให้สำนักและตระกูลถูกล้างโคตรหรืออย่างไร?" เทพธิดาตวาดเสียงแหลม ใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

เจียงเฉียวเกาหัวแกรกๆ ยัยนี่พูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย? อ่านนิยายมากไปหรือเปล่า?

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของมนุษย์ปุถุชนตรงหน้า เทพธิดาก็ไพล่มือไว้ด้านหลัง พึมพำเสียงเบา

"นั่นสินะ ไม่มีใครกล้าล่วงเกินจักรพรรดิอมตะ ต่อให้ตอนนี้ 'เปิ่นจั้ว'* จะไร้ซึ่งตบะ และผลมรรคซุกซ่อน แต่ข้าก็ยังไร้เทียมทานในโลกหล้า!" (*เปิ่นจั้ว = คำเรียกตนเองของผู้ยิ่งใหญ่/เจ้าสำนัก)

เมื่อได้ฟังประโยคที่ดูเบียวสุดกู่นั้น ใบหน้าของเจียงเฉียวก็กระตุกยิกๆ

"แม่คุณคนสวย ถึงตอนนี้คุณจะแกล้งบ้า แต่ต่อให้เป็นจักรพรรดิอมตะ หรือจะเป็น 'จางซานจอมนอกกฎหมาย' คุณก็ต้องชดใช้ค่าโทรศัพท์ผมมาซะดีๆ"

เมื่อกี้เขาลองกดดูหลายรอบแล้ว แต่โทรศัพท์ไม่ตอบสนองเลยสักนิด เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมาใช้ได้ไม่กี่วันก็มาด่วนจากไปเสียแล้ว ราคาตั้งหลายพันหยวน เขาเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน

เทพธิดามองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นางประกาศศักดินาไปแล้วแท้ๆ มนุษย์ปุถุชนผู้นี้ไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้บังอาจลบหลู่จักรพรรดิอมตะเช่นนี้? ไม่กลัวโดนจับจุดโคมสวรรค์เผาวิญาณหรือไร?

นางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เจียงเฉียวถอยกรูดไปหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าสู้ยัยผู้หญิงจอมเพ้อเจ้อคนนี้ไม่ได้แน่

"อะแฮ่ม คุยกันดีๆ นะครับ อย่าใช้ความรุนแรง เรื่องค่าเสียหายเราค่อยคุยกันทีหลังก็ได้ ว่าแต่ ฝนตกหนักขนาดนี้ คุณจะไม่กางร่มจริงๆ เหรอ?"

เทพธิดาน้อยปรายตามองเขาแวบหนึ่ง การปล่อยให้กายเปียกปอนท่ามกลางสายฝน อาจช่วยให้นางเข้าใจกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้ดียิ่งขึ้น

นางยังคงจ้องมองรูปปั้นหินเบื้องหน้า ผ่านร้อนผ่านหนาวตากแดดตากฝนมาเนิ่นนาน 'หินเทพธิดา' ก้อนนี้แทบไม่เหลือเค้าเดิม มีเพียงโครงร่างเลือนรางเท่านั้น ที่ฐานด้านล่างมีจารึกที่มาของหินเทพธิดาอยู่ แต่นางกลับอ่านตัวอักษรของโลกนี้ไม่ออก

"เปิ่นจั้วขอถาม ที่นี่คือที่ใด?"

หลังจากยอมรับสำเนียงการพูดแปลกๆ ของนางได้แล้ว เจียงเฉียวก็รู้สึกว่าเสียงอันไพเราะราวกับหลุดมาจากห้วงฝันของนางนั้นน่าฟังอย่างบอกไม่ถูก

"อวี้โจว"

เขาเมินคำเรียกตัวเองแปลกๆ ของนาง แล้วเพิ่งจะฉุกคิดได้ "ไม่ใช่สิ นี่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วยังวิ่งขึ้นมาบนเขาเนี่ยนะ?"

สีหน้าของหญิงสาวซับซ้อนขึ้น นางชูนิ้วชี้ขึ้นไปบนฟ้า "ข้าเพิ่งตกลงมาจากที่นั่น"

สถานที่ฝ่าด่านเคราะห์กรรมของนางอยู่บนจุดสูงสุดของสรวงสวรรค์ชัดๆ ส่วนเหตุผลที่นางมาโผล่ที่นี่ นางเองก็ยังไม่รู้

เจียงเฉียวแหงนหน้ามองเมฆดำทะมึนที่มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เขาอ้าปากค้างแต่ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร เขาคิดว่าไม่เธอก็บ้า หรือไม่ก็เขาเองที่บ้า เพราะเขากลับรู้สึกเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของนางขึ้นมาตะหงิดๆ

เพราะท่าทางของนางดูไม่เหมือนคนโกหกเลยจริงๆ

เขาพลันนึกถึงร่างที่เห็นเมื่อครู่ ร่างที่ถูกสายฟ้านับไม่ถ้วนฟาดใส่ ท่ามึนตราประทับแปลกๆ ฝ่ามือที่มีกระแสไฟฟ้า และผู้หญิงท่าทางหลุดโลกคนนี้...

เจียงเฉียวตัวสั่นสะท้าน หนังศีรษะชาวาบ หรือว่า...

"คุณเป็นใคร? บ้านอยู่ที่ไหน?"

"ดาวจื่อเวย, ไป๋เยว่หลิง บำเพ็ญเพียรมาเก้าพันแปดร้อยปี ผู้คนเรียกขานเปิ่นจั้วว่า จักรพรรดิไป๋"

ขณะที่เอื้อนเอ่ย ไป๋เยว่หลิงแผ่กลิ่นอายความเย่อหยิ่งประหลาดออกมา จักรพรรดิอมตะผู้มีพรสวรรค์หาใดเปรียบ หนึ่งเดียวในยุคสมัย จะเป็นใครอื่นได้นอกจากนาง?

เจียงเฉียวสูดลมหายใจเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

อ่านนิยายมากไปจริงๆ ด้วย พอเขาลองยอมรับการตั้งค่าตัวละครว่าเธอคือจักรพรรดิอมตะ เรื่องเวอร์วังก่อนหน้านี้ก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

คุณพระคุณเจ้า เธอเป็นเทพธิดาจริงๆ หรือเนี่ย?

มันจะบังเอิญขนาดนั้นเชียวเหรอ?

"ฉันคือเย่ฟาน ข้ามเส้นทางดวงดาวโบราณ สยบความวุ่นวายมืด สถาปนาศาลสวรรค์ ได้รับการเคารพทั่วเอกภพ ผู้คนเรียกขานข้าว่า จักรพรรดิสวรรค์!"

เจียงเฉียวถือร่มยืนหยัด ความรู้สึกฮึกเหิมพลุ่งพล่านในอก ถ้าเธอจะเล่นบทบาทสมมติ เขาก็เล่นด้วยได้เหมือนกัน

ไป๋เยว่หลิงจ้องเขาเขม็ง นึกว่าเมื่อครู่นางจะมองพลาดไป แต่พอเพ่งพินิจอย่างละเอียด นางก็ส่ายหน้าเบาๆ ดวงวิญญาณของเขาหม่นหมองและอ่อนแอ เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนจริงๆ อายุขัยก็เพิ่งจะยี่สิบปี คำกล่าวอ้างว่าเป็นจักรพรรดิสวรรค์อะไรนั่น เป็นเพียงคำโกหกพกลมสำหรับนาง

จากการสนทนาเพียงไม่กี่ประโยค ไป๋เยว่หลิงก็รู้แล้วว่านางไม่ได้อยู่บนดาวจื่อเวยอีกต่อไป อย่างน้อยดาวจื่อเวยก็ไม่มีสถานที่ที่เรียกว่าอวี้โจว ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ไร้ซึ่งพลังวิญญาณโดยสิ้นเชิง กฎเกณฑ์สวรรค์ก็ไม่ปรากฏ สิ่งเดียวที่นางพึ่งพาได้คือร่างกายระดับจักรพรรดิอมตะที่บรรลุธรรมแล้วเท่านั้น

และเจ้ามนุษย์ปุถุชนไร้มารยาทผู้นี้ น่าจะช่วยให้นางเข้าใจโลกใบนี้ได้อย่างรวดเร็ว

"เมื่อครู่เจ้าบอกว่าบ้านอยู่ไม่ไกลจากที่นี่?"

เจียงเฉียวพยักหน้า

"ดีมาก นำทางเปิ่นจั้วไป"

เจียงเฉียวชะงักกึก เมื่อกี้ที่เขาตกลงจะพาเธอไปหลบฝนที่ร้านนั่นเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายออกคำสั่งเองนั่นมันอีกเรื่องหนึ่งเลย และน้ำเสียงสั่งการด้วยความเย็นชาที่ห้ามปฏิเสธนั่น ก็ทำให้เขาอึดอัดใจเล็กน้อย

ประเด็นหลักคือ เขาสู้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เกิดเธอคิดมิดีมิร้ายจะปลุกปล้ำขืนใจเขาขึ้นมาจะทำยังไง?

"ทำไม? เจ้าไม่เต็มใจรึ? เมื่อใดที่เปิ่นจั้วฟื้นฟูตบะ ข้าจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้แก่เจ้า"

เจียงเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"คุณกำลังจะบอกว่า คุณคือจักรพรรดิอมตะจื่อเวยจุติลงมายังโลกมนุษย์ ตอนนี้สูญเสียอิทธิฤทธิ์ ต้องการให้ผมช่วยพาไปบำเพ็ญเพียรชั่วคราว และเมื่อคุณฟื้นพลังได้แล้ว คุณจะมอบชีวิตอมตะให้ผม อะไรทำนองนี้ใช่ไหม?"

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้" ไป๋เยว่หลิงพยักหน้าอันงดงามของนาง

เขาพลันกระจ่างแจ้งทันที รู้สึกทะแม่งๆ มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ที่แท้ปัญหาก็อยู่ตรงนี้นี่เอง หางจิ้งจอกโผล่ออกมาแล้วสินะ

แก๊งต้มตุ๋นรูปแบบใหม่ใช่ไหมเนี่ย? ถ้าส่งเป็นข้อความมา แอปพลิเคชันป้องกันการฉ้อโกงแห่งชาติต้องแจ้งเตือนว่าเป็นสแปมแน่นอน เธอเลยต้องงัดวิธีหลอกลวงแบบออฟไลน์ดั้งเดิมที่สุดมาใช้สินะ

แม่สาวน้อยคนนี้หน้าตาก็สะสวย ทำไมถึงเดินเข้าสู่ทางสายมิจฉาชีพได้นะ?

คงจะซุ่มดูลาดเลามานาน เห็นว่ากิจการร้านเขาดีทุกวัน ก็เลยอาศัยจังหวะพายุฝนเล่นละครตบตาชุดใหญ่ เป้าหมายคงไม่พ้นหลอกเอาเงินจากเขาแน่ๆ

ส่วนที่ทำพังโทรศัพท์ ก็ชัดเจนว่าเพื่อตัดช่องทางไม่ให้เขาโทรแจ้งตำรวจ

เกือบไปแล้ว เกือบหลงเชื่อเข้าให้แล้ว

แต่ว่า... เขาซ้อนแผนได้นี่นา หลอกล่อให้เธอไปที่บ้านก่อน แล้วค่อยหาจังหวะแจ้งตำรวจ ดีไม่ดีอาจทลายแก๊งต้มตุ๋นได้ สร้างผลงานชิ้นโบแดง ได้รับรางวัล "พลเมืองดีเด่น" จากกรมตำรวจ แล้วกิจการก็จะรุ่งเรืองสืบไป

เมื่อเข้าใจจุดประสงค์หลักแล้ว เจียงเฉียวก็มองเธอด้วยรอยยิ้มที่สดใสยิ่งขึ้น

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา บ้านผมอยู่ข้างหน้านี่เอง เชิญตามมาได้เลยครับแม่นางเทพธิดา"