บทที่ 61 : ข้อบกพร่องในความสมบูรณ์แบบ

"ทำไมมันถึงเลือกเส้นทางนี้ แทนที่จะเลือกเส้นทางที่ระยะทางใกล้กว่าล่ะครับ?" หลัวข่ายที่นิ่งเงียบมาตลอด เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เพราะนี่คือเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดครับ" อู๋ฮ่าวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำตอบ หลัวข่ายก็ถามย้ำด้วยความฉงน "เส้นทางที่เหมาะสมที่สุด?"

อู๋ฮ่าวพยักหน้า แล้วชี้ไปที่หน้าจอขนาดใหญ่ "พวกคุณดูสิครับ ฝูงโดรนได้วางแผนเส้นทางการบินไว้ทั้งหมด 6 เส้นทาง ซึ่งมีทั้งเส้นทางที่สั้นที่สุดและยาวที่สุด

แต่เส้นทางที่ฝูงโดรนเลือกใช้นั้น ไม่ใช่เส้นทางที่สั้นที่สุดในบรรดาตัวเลือกพวกนี้ แต่กลับเป็นเส้นทางที่มีความคดเคี้ยวเลี้ยวลดมากมาย

เมื่อเราเทียบกับแผนที่ภูมิประเทศอย่างละเอียดจะเห็นได้ว่า เส้นทางที่สั้นที่สุดสองสายนั้นบินเลียบไปตามหุบเขา ซึ่งดูเหมือนจะดีและสามารถหลบเลี่ยงการตรวจจับของเรดาร์ได้

แต่พวกคุณสังเกตไหมครับว่า ในหุบเขาที่เส้นทางสองสายนี้พาดผ่าน มีโค้งหักศอกที่แคบกว่า 90 องศาอยู่หลายจุดติดต่อกัน หากฝูงโดรนขนาดใหญ่บินผ่านโค้งอันตรายเหล่านี้ ก็มีโอกาสสูงที่จะทำให้โดรนจำนวนมากชนกันหรือตกได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย มันจึงละทิ้งเส้นทางที่ใกล้ที่สุดนี้ไป

ส่วนเส้นทางที่ไกลที่สุดนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยครับว่าระยะทางมันไกลเกินไป"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของอู๋ฮ่าว ทุกคนต่างมองไปที่หน้าจอใหญ่แล้วพยักหน้าเห็นด้วย จริงอยู่ที่เมื่อเทียบกับเส้นทางอื่นๆ แล้ว เส้นทางที่ฝูงโดรนเลือกนั้นดูจะเหมาะสมที่สุด

"เดี๋ยวนะ ทำไมถึงมีโดรนตกเยอะขนาดนี้" ในขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ จู่ๆ หยางเสวี่ยไห่ก็ตะโกนขึ้นมา

ทุกคนหันขวับไปมองตามเสียงทันที และเห็นว่าบนเส้นทางการบินของฝูงโดรนบนหน้าจอ มีจุดสีแดงเพิ่มขึ้นจำนวนมาก ซึ่งแสดงว่ามีโดรนกำลังร่วงหล่น หากจุดเปลี่ยนเป็นสีดำนั่นหมายความว่าโดรนได้ตกกระแทกพื้นและขาดการติดต่อไปแล้ว โดยจุดสีดำคือตำแหน่งสุดท้ายที่ระบบได้รับสัญญาณ

จ้าวหงเจ๋อเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วถามว่า "ภาพถ่ายจากโดรนลาดตระเวนเพดานบินสูงพบอะไรบ้างไหม"

"ชั่วคราวยังไม่พบความผิดปกติอะไรเป็นพิเศษครับ" เจ้าหน้าที่เทคนิครรายงาน

อู๋ฮ่าวมองดูหน้าจอ แล้วสั่งเสียงดัง "ดึงภาพวิดีโอที่บันทึกโดยโดรนติดกล้องส่วนหน้าที่อยู่แถวหน้าของฝูงบินขึ้นมา"

"รายงานครับ โดรนหมายเลข 021 และ 078 อยู่ในตำแหน่งแถวหน้าของฝูงบิน กำลังส่งภาพวิดีโอขึ้นหน้าจอใหญ่ครับ"

ในเวลาเดียวกัน ภาพวิดีโอจากมุมมองของโดรนทั้งสองลำก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีวีขนาดใหญ่

ทุกคนจ้องมองไปที่หน้าจอเขม็ง แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ

จ้าวหงเจ๋อเอ่ยถามขึ้นว่า "จุดสังเกตการณ์ตามเส้นทางพบความผิดปกติอะไรไหม"

"รายงานครับ ฝูงโดรนบินผ่านพื้นที่หุบเขา ซึ่งหลุดออกจากระยะการมองเห็นของจุดสังเกตการณ์ส่วนใหญ่ มีเพียงไม่กี่จุดที่ยังสามารถติดตามสถานะการบินของฝูงโดรนได้ แต่ระยะทางไกลเกินไป จึงยังไม่พบความผิดปกติใดๆ ครับ"

"โดรนที่ตกยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เกินหนึ่งร้อยลำแล้วครับ" เกาเฟยหางจ้องมองข้อมูลบนหน้าจอและรายงานด้วยความร้อนรน

"เสี่ยวอู๋ เป็นไปได้ไหมว่าระบบควบคุมอัตโนมัติของฝูงบินเกิดปัญหาอะไรขึ้น" หยางเสวี่ยไห่หันมาถามเขาด้วยความเป็นห่วง

อู๋ฮ่าวได้ยินดังนั้นก็เริ่มไม่มั่นใจ เขาหันไปมองทางฝั่งหยางฟานและทีมงานที่เฝ้าดูข้อมูลอยู่อีกด้านหนึ่ง

หยางฟานส่ายหัวให้เขาเล็กน้อย เป็นเชิงบอกว่าโปรแกรมควบคุมระบบยังไม่พบความผิดปกติใดๆ

แล้วปัญหามันเกิดจากอะไรล่ะ?

อู๋ฮ่าวจ้องมองภาพวิดีโอในหน้าจอใหญ่และครุ่นคิดอย่างหนัก เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์โดรนตกโดยไร้สาเหตุแบบนี้มาก่อน

"ท่านจ้าว ถ้าไม่ไหวก็สั่งหยุดเถอะครับ เราประสบความสำเร็จมามากแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนี้" หยางเสวี่ยไห่เสนอแนะกับจ้าวหงเจ๋อ

เมื่อได้ยินคำพูดของศาสตราจารย์หยาง ทุกคนต่างก็รวมสายตาไปที่จ้าวหงเจ๋อ

เวลานั้น หลัวข่ายที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "ผมคิดว่าที่ท่านหยางพูดมีเหตุผลนะครับ หยุดไว้ชั่วคราวก่อนดีกว่า รอให้เราเจอปัญหาและแก้ไขแล้วค่อยทำการทดสอบใหม่ ยังไงก็ไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น"

จ้าวหงเจ๋อได้ยินคำพูดของทั้งสองคนก็เริ่มลังเล เขาหันไปถามความเห็นจากอู๋ฮ่าวที่ยังคงยืนครุ่นคิดอยู่ข้างๆ "เสี่ยวอู๋ เธอมีความเห็นว่ายังไง"

เมื่อได้ยินจ้าวหงเจ๋อถาม ทุกคนก็หันมามองที่เขา แต่อู๋ฮ่าวในตอนนี้ยังคงจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

"เสี่ยวอู๋?"

"ห๊ะ?" อู๋ฮ่าวสะดุ้งตื่นจากภวังค์ "มีอะไรเหรอครับ?"

"เธอกำลังคิดอะไรอยู่?" จ้าวหงเจ๋อถาม

อู๋ฮ่าวสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่เขา แล้วยิ้มพลางส่ายหัว "บางที ผมอาจจะรู้สาเหตุแล้วครับ"

จ้าวหงเจ๋อได้ยินดังนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที รีบถามต่อ "โอ้ ปัญหาคืออะไร?"

"ท่านสังเกตเห็นพืชพรรณและต้นไม้ที่หนาทึบในหุบเขาพวกนั้นไหมครับ?" อู๋ฮ่าวถามกลับด้วยรอยยิ้ม

"เธอหมายความว่า?" ดวงตาของจ้าวหงเจ๋อเป็นประกาย ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้

อู๋ฮ่าวพยักหน้าและกล่าวว่า "นี่ไม่ใช่ปัญหาที่โปรแกรมระบบหรือตัวโดรนของเราเลยครับ แต่เป็นเพราะข้อมูลไม่แม่นยำ

ข้อมูลที่เราได้รับ โดยเฉพาะข้อมูลภูมิประเทศ ล้วนอ้างอิงจากการสำรวจและบันทึกภูมิประเทศของเทือกเขา ซึ่งไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกับต้นไม้สูงที่ขึ้นหนาทึบพวกนี้

ดังนั้นผมจึงวิเคราะห์ว่า โดรนที่ตกลงมาพวกนี้น่าจะถูกต้นไม้สูงและพืชพรรณเหล่านี้ขวางทาง จนทำให้เกิดอุบัติเหตุชนและตกลงมาครับ"

"ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะสาเหตุนี้แน่ๆ ข้อมูลภูมิประเทศที่เรามีล้วนมาจากฐานข้อมูลที่สำรวจไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ข้อมูลจากการสำรวจแบบเรียลไทม์

และในช่วงเวลาที่ผ่านมา ในเทือกเขาเหล่านี้อาจจะมีต้นไม้สักต้นที่สูงขึ้นกะทันหัน หรือมีสิ่งก่อสร้างเพิ่มขึ้นมา สายไฟ หรืออาจเกิดดินถล่มและสิ่งกีดขวางอื่นๆ สิ่งเหล่านี้ทำให้ข้อมูลไม่ตรงกับความเป็นจริง จนส่งผลให้โดรนชนและตก"

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของอู๋ฮ่าว หยางเสวี่ยไห่ก็ทำหน้าตื่นเต้นและเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

หลัวข่ายที่ได้ยินคำอธิบายของทั้งสองคน กลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าเทคโนโลยีของเรายังต้องปรับปรุงแก้ไขสินะครับ"

อู๋ฮ่าวเห็นดังนั้นจึงยิ้มปลอบใจ "จริงๆ แล้วมันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่ทุกคนคิดหรอกครับ ในสถานการณ์ปกติเราจะไม่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้

การทดสอบในวันนี้ เป็นเพียงการทดสอบในสภาพแวดล้อมสุดขั้วที่เรากำหนดขึ้นเท่านั้น

การแก้ปัญหานี้ง่ายมากครับ ผมมีสองแนวทางแก้ไขเตรียมไว้แล้ว วิธีแรกคือไม่ต้องไปยุ่งกับตัวโดรนและระบบเทคโนโลยีที่มีอยู่ เพียงแค่นำเข้าข้อมูลการสำรวจภูมิประเทศล่าสุดเข้าไปก็แก้ปัญหานี้ได้แล้ว

วิธีที่สอง คือการอัปเกรดฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ระบบของโดรน เราสามารถติดตั้งเรดาร์ตรวจจับ เซนเซอร์วัดระยะ หรืออุปกรณ์ตรวจจับอื่นๆ เพิ่มเติมบนตัวโดรน

ด้วยวิธีนี้ จะทำให้ฝูงโดรนสามารถตรวจจับข้อมูลสภาพพื้นที่รอบตัวได้แบบเรียลไทม์ในขณะบิน ซึ่งไม่เพียงแต่จะช่วยหลบหลีกสิ่งกีดขวางเหล่านี้ได้ แต่ยังช่วยให้ค้นหา ลาดตระเวน และโจมตีเป้าหมายได้อย่างแม่นยำอีกด้วย"

จ้าวหงเจ๋อพยักหน้าและหัวเราะ "เสี่ยวอู๋พูดถูก มันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่พวกคุณคิดหรอก โดรนของเราขาดเซนเซอร์ส่วนนี้ไปจริงๆ ถึงได้เกิดปัญหาในพื้นที่แปลกถิ่นแบบนี้"

"เมื่อเทียบกับวิธีแรก ผมสนใจแนวทางการปรับปรุงแบบที่สองมากกว่า ถ้าทำแบบนั้น ฝูงโดรนของเราก็จะสามารถปฏิบัติภารกิจในพื้นที่แปลกถิ่นได้ตลอดเวลา ซึ่งจะช่วยขยายขอบเขตสภาพแวดล้อมการใช้งานและระยะการใช้งานของมันได้อย่างมหาศาล แถมยังเพิ่มอานุภาพของมันได้อีกด้วย" หยางเสวี่ยไห่พยักหน้า และมองไปที่อู๋ฮ่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม