ตอนที่ 9 - กองไฟ

ตอนที่ 9 - กองไฟ

==================================================

เอลีนอร์และเพื่อนอีกสามคนหันหลังเดินจากจุดที่พวกเขายืนอยู่เพื่อเข้าไปใกล้กองไฟ

"หล่อนเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" จูลี่ถาม เราอยู่ในยุคสมัยใหม่ที่มีเทคโน—โอ้ ช่างเถอะ เธอคิดในใจ มหาวิทยาลัยยินดีต้อนรับและยึดถือวิธีดั้งเดิมเพื่อควบคุมนักเรียน ในขณะที่นักเรียนบางคนเลือกที่จะแบ่งแยกคนรวยและคนจน

"หลายคนก็เป็นแบบนั้น" เมลานีตอบพร้อมถอนหายใจ "ครั้งแรกที่ฉันเจอเธอ ฉันนึกว่าเธอน่ารักซะอีก"

"แต่เธอแค่ปากหวานก้นเปรี้ยว" จูลี่ตอบ และเมลานีก็พยักหน้า เธอเคยเจอคนประเภทนี้มาแล้ว และยากที่จะแยกแยะว่าเจตนาของคนพวกนั้นจริงหรือปลอม

"ถึงเอลีนอร์จะมาจากครอบครัวร่ำรวย แต่เธอก็เข้ามหาวิทยาลัยปีเดียวกับฉันและคอนเนอร์" เมลานีอธิบาย พวกเขาเริ่มเดินอีกครั้ง มุ่งหน้าไปใกล้กองไฟพลางหาที่นั่งอีกฝั่งเพื่อหลีกเลี่ยงกลุ่มของเอลีนอร์ "เธอหมกมุ่นกับชนชั้นไฮโซและอยากเข้ากลุ่มโอลิเวียมาตั้งนานแล้ว"

"ฉันว่าตอนนี้ฉันปะติดปะต่อเรื่องได้ดีขึ้นแล้วล่ะ" จูลี่ตอบ

จูลี่จำได้ว่าเอลีนอร์เปลี่ยนน้ำเสียงยังไงตอนรู้ว่าโอลิเวียคุยกับเธอ หล่อนพยายามตีสนิทเพราะอยากรู้ว่าเธอสนิทกับโอลิเวียได้ยังไง ทั้งที่ความจริง เอลีนอร์เข้าใจผิดไปเอง

"ฉันไม่คิดว่าหล่อนจะมายุ่งกับฉันอีกหลังจากรู้ว่าฉันก็เป็นพวกชนชั้นล่างเหมือนกัน" จูลี่พูด แต่เมื่อเมลานีและคอนเนอร์มองมาที่เธอ เธอก็ถามว่า "มีอะไรเหรอ?"

"จูลี่" เมลานีเริ่ม เสียงของเธอเบาลงแม้รอบข้างจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยที่กลบเสียงสนทนา "คนที่ตกเป็นเป้าหมายมักจะเป็นคนที่มาจากครอบครัวยากจน ถึงแม้เราจะสอบติดเข้ามาที่นี่ด้วยคะแนนสูง แต่มันก็ไม่ได้รับประกันความปลอดภัยจากพวกขี้แกล้ง ทางที่ปลอดภัยที่สุดคืออยู่ให้ห่างจากพวกนั้นไว้"

"ดูเหมือนจูลี่จะป๊อปปูลาร์กว่านะ" คอนเนอร์ออกความเห็นพร้อมเลิกคิ้ว

"ฉันไม่คิดว่าเป็นในทางที่ดีหรอก" จูลี่พึมพำขณะนั่งลงใต้ต้นไม้ใกล้กองไฟ ความอบอุ่นเล็กน้อยจากกองไฟทำให้รู้สึกดี และเธอก็ถูมือไปมา

"เดี๋ยวฉันไปหาอะไรกินกับดื่มมาให้นะ" คอนเนอร์บอก แล้วเดินแยกออกไป

นั่งอยู่ตรงนี้ตอนนี้รู้สึกเหมือนฝัน เพราะเมื่อสองเดือนก่อน จูลี่ไม่เคยจินตนาการว่าจะมาอยู่ในที่ที่ต่างไปจากเดิมในเวลานี้

เหมือนที่เมลานีบอก มีนักเรียนกระจายตัวอยู่รอบป่าจริงๆ จูลี่สังเกตเห็นนักเรียนบางคนดื่มเหล้าหรือสูบบุหรี่ ส่วนใหญ่มีกลุ่มของตัวเองและหัวเราะพูดคุยกัน ขณะมองไปรอบๆ เธอเห็นโอลิเวียและแม็กซิมัส ยืนอยู่ไม่ไกลจากที่เธอนั่ง

จูลี่โน้มตัวไปหาเมลานีแล้วถาม "เรื่องกลุ่มห้าคนดังคือยังไงนะ?"

เมลานีที่กำลังมองไปรอบๆ หันกลับมาหาจูลี่เมื่อได้ยินคำถาม เธอพูดว่า

"พวกเขาเป็นกลุ่มคนดังของมหาวิทยาลัยนี้ มีสมาชิกทั้งหมดห้าคนซึ่งอยู่ปีสุดท้ายกันหมด บางคนชอบแหกกฎและมีเรื่องบ่อยๆ มักจะเห็นพวกเขาเข้าออกห้องอาจารย์ใหญ่พร้อมกับอาจารย์บอร์เรลล์ นักเรียนหลายคนระวังตัวแจกับพวกเขา แต่ในขณะเดียวกันก็อยากรู้อยากเห็นอยากเข้าใกล้ ถือว่าเป็นพวกหัวกะทิในหมู่หัวกะทิของที่นี่ที่ไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่น"

คอนเนอร์รีบกลับมาพร้อมมันฝรั่งทอดหนึ่งห่อและเครื่องดื่มเย็นสามกระป๋องในมือ เขานั่งลงข้างพวกเธอ

เมลานีเล่าต่อ "เธอเจอโอลิเวีย ทรอสนีย์ไปแล้ว เธออาจจะเป็นคนเดียวที่ดูเข้าถึงง่ายในกลุ่มนอกเหนือไปจากอีกคน อาจเพราะเธอช่วยงานในห้องพยาบาล ถัดมาคือ แม็กซิมัส มารูดัส"

แม็กซิมัสกำลังยิ้มกว้างกับสิ่งที่ผู้หญิงอีกคนพูด ซึ่งยืนอยู่กับพวกเขา "ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ข้างแม็กซิมัสคือใคร?"

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีดำยาวเหนือเข่าและมัดผมบลอนด์เป็นหางม้าสูง มีโชคเกอร์สีดำรอบคอ "นั่นวิคตอเรีย เอลเลียต (Victoria Elliot) ส่วนผู้ชายอีกคนที่นั่งบนขอนไม้ผมสีขิง เขาชื่อ ไซมอน วอลเลซ (Simon Wallace)"

จูลี่มองผู้ชายที่ดูแต่งตัวเรียบร้อยกว่าคนอื่นในกลุ่ม เขาใส่เชิ้ตทับเสื้อยืดคอกลม

"คนสุดท้ายที่ครบกลุ่มคือ โรมัน มอลเทนอร์" เมลานีกระซิบ

สายตาของจูลี่ขยับจากชายหนุ่มผมสีขิงไปหยุดที่คนคนนั้นที่เธอเจอหลายครั้งตั้งแต่เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยเวเทอริส "เขาคือโรมันเหรอ? คนที่ถูกระบุในกฎข้อที่ยี่สิบเก้าน่ะนะ?" จูลี่ถามเสียงหลง

"เขาแหละ" เมลานียืนยันพลางโยนมันฝรั่งทอดเข้าปาก

"เขาเป็นหัวหน้ากลุ่มและมีเรื่องบ่อยสุด ตามมาด้วยแม็กซิมัส ฉันว่าฉันเลิกนับครั้งที่พวกเขาโดนกักบริเวณไปตั้งแต่ปีแรกที่ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว" คอนเนอร์เสริมความคิดเห็นในการซุบซิบเล็กๆ ของพวกเขา

จูลี่รู้ว่าเขาอยู่กลุ่มเดียวกันเพราะเห็นเขาอยู่กับโอลิเวีย แต่ไม่รู้ว่าเป็นคนเดียวกันกับที่เธอถูกเตือนให้ระวัง

โรมันสวมแจ็คเก็ตหนังตัวเก่ง และกางเกงยีนส์ขาดเข่า

บรรยากาศรอบตัวเขาดูเย็นชา ซึ่งสามารถดึงดูดให้คนหันกลับมามองซ้ำได้ ขาข้างหนึ่งเหยียดยาวไปข้างหน้า ส่วนอีกข้างวางอยู่ใกล้ขอนไม้ มือขวาวางบนพื้นไม้ขณะที่ศีรษะเอียงเล็กน้อยขณะฟังเพื่อนคนหนึ่งพูด

เมลานีพูดต่อ "ส่วนที่น่าแปลกใจคือถึงพวกเขาบางคนในกลุ่มจะก่อเรื่อง แต่พวกเขาก็เรียนเก่ง ในขณะที่พวกเราส่วนใหญ่สอบตก"

มิน่าเขาถึงไม่เดือดร้อนที่โดดเรียน จูลี่คิดในใจ

ขณะที่จูลี่ เมลานี และคอนเนอร์เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น ห่างออกไปในจุดที่กลุ่มคนดังอยู่ สายตาของไซมอนไปสะดุดกับนักเรียนใหม่

"นั่นใช่เด็กคนนั้นหรือเปล่า?" ไซมอนถามพลางจ้องมองจูลี่

"เด็กคนไหน?" โอลิเวียถาม สายตาเลื่อนไปตามที่ไซมอนมอง ไม่มีใครในกลุ่มพูดถึงเด็กใหม่ที่ตอนนี้ใช้ห้องพักที่เคยเป็นห้องของโรมัน เพราะพวกเขารู้ว่ามันไม่ต่างอะไรกับการเป่าลมใส่ถ่านไฟที่กำลังครุกรุ่นในใจของโรมัน "ต้นสัปดาห์นี้เธอเพิ่งเจ็บตัว เหมือนเป็นอาหารเดินได้สำหรับบางคนเลย"

"ต้องใช้เวลาหน่อยกว่าเด็กใหม่จะชินกับกฎ" ผู้หญิงชื่อวิคตอเรียที่ยืนพิงต้นไม้ออกความเห็น

"ไปก่อเรื่องมาเหรอ?" แม็กซิมัสถามอย่างสนใจ

โรมันไม่ได้มองตามไปดูจูลี่เพราะเขาสังเกตเห็นเธอตั้งแต่ก่อนเพื่อนๆ จะเห็น เมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากเห็นเธอเดินใกล้ประตูตึกบลู เขาก็จากมาอย่างขบขัน แม้เขาจะดูไม่สนใจอะไร แต่หูก็ยังฟังคำพูดของเพื่อนขณะเคี้ยวหมากฝรั่ง

"เราลองชวนเธอมาแจมกับเราไหม?" แม็กซิมัสเสนอ โน้มตัวไปข้างหน้า "นายคิดว่าไง โรม?"

"อยากทำอะไรก็ทำ" โรมันตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ

จูลี่ยิ้มกับสิ่งที่เมลานีพูดถึงคอนเนอร์ขณะสนุกกับช่วงเวลารอบกองไฟในป่า จู่ๆ ก็มีใครบางคนพร้อมเงาทะมึนเข้ามาขัดจังหวะ

เธอหันไปทางซ้ายและเห็นขายาวคู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นแม็กซิมัส เขามาทำอะไรที่นี่? จูลี่ถามตัวเอง

แม็กซิมัสส่งยิ้มกว้างให้ทั้งสามคนก่อนจะนั่งลงบนส้นเท้ากะทันหัน "สวัสดีตอนเย็น คุยอะไรกันอยู่เหรอ?" เขาถามจูลี่

เมลานีและคอนเนอร์ดูตกใจพอๆ กับจูลี่ เพราะแม็กซิมัสเดินมาหาและนั่งลงตรงหน้าจูลี่

จูลี่ตอบ "พวก-พวกเรากำลังคุยเรื่องตอนที่เมลานีกับคอนเนอร์อยู่โรงเรียนมัธยมน่ะ"

"แล้วมันเกี่ยวกับอะไรล่ะ?" แม็กซิมัสถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลอกไปมาระหว่างเธอกับเพื่อนๆ ราวกับรอฟังต่อไม่ไหว

เมลานีกระแอมและพูดว่า "เป็นตอนที่คอนเนอร์ทำหมึกหกใส่ข้อสอบแล้วมันซึมเปื้อนกระดาษคำตอบน่ะ"

"น่าตื่นเต้นจัง" แม็กซิมัสตอบรับก่อนที่ดวงตาสีอำพันจะจ้องมาที่จูลี่ "ฉันมาเพื่อชวนพวกเธอไปแจมกับฉันและเพื่อนๆ"

ตาของคอนเนอร์เบิกกว้างเมื่อได้ยิน "พ-เพื่อนๆ ของนายเหรอ?" เขาถามด้วยความประหลาดใจ

"อื้ม" แม็กซิมัสตอบรับ รอยยิ้มเริ่มทำให้จูลี่รู้สึกไม่สบายใจเพราะมันกว้างเกินไป ครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นยิ้มแบบนี้คือในหนังที่ตัวเอกเป็นฆาตกร "ฉันมั่นใจว่าพวกรุ่นพี่อย่างเรายินดีจะเลี้ยงเครื่องดื่มและคุยกันทำความรู้จักพวกเธอนะ"

"พวกเราไม่อยากรบกวนเวลาพวกพี่หรอกค่ะ" จูลี่พูดเพราะไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นความคิดที่ดี โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มของพวกเขาเป็นคนดัง เธอสงสัยว่ามันจะเป็นผลดีกับนักเรียนบางคนที่อยากเข้าใกล้หรือไม่ เธอยิ้มให้เขา แต่แม็กซิมัสไม่ยอมลุกไปไหน

"นั่นคือคำปฏิเสธเหรอ?" เขาถามตรงๆ รอยยิ้มบนหน้าจางลงขณะเล่นกับเข็มกลัดในปาก

จูลี่รู้สึกใจหล่นไปที่ตาตุ่มกับน้ำเสียงเย็นชาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ "ฉันไม่คิดว่าฉันใช้คำว่า 'ไม่' ในประโยคนะคะ" เธอพูดกับเขาขณะรู้สึกถึงสายตาคนรอบข้างที่มองมา

"เยี่ยม งั้นเดี๋ยวเจอกันตรงโน้น" แม็กซิมัสพูดก่อนลุกขึ้นและเดินกลับไปหากลุ่ม

"ทำไมเธอทำแบบนั้น?!" เมลานีกระซิบ

"อะไร?" จูลี่ถาม ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้พยายามปฏิเสธอย่างสุภาพที่สุดแล้ว แต่คำพูดสุภาพของเธอดันให้ผลตรงกันข้าม

"เธอห้ามปฏิเสธรุ่นพี่นะ จูลี่" เมลานีรีบอธิบาย "พวกเขาน่ากลัวและชวนประสาทเสียแบบนี้แหละ พวกเราแค่ออเออตามน้ำแล้วหวังว่าจะไม่ต้องเจอกันอีก"

"แล้วมันเคยได้ผลไหม?" จูลี่ถามเสียงเบา ลุกขึ้นและเริ่มเดินตามไปช้าๆ

"รุ่นพี่ไม่ค่อยเรียกพวกเราปีหนึ่งไปร่วมวงหรอก ไม่บ่อยนะ" เมลานีตอบ แต่คอนเนอร์กลับคิดต่าง เขาพูดว่า

"ฉันว่าเจ๋งดีออกที่พวกเขาเชิญเรา อา... ความสะใจที่ได้เห็นเอลีนอร์อิจฉาตาร้อน นึกภาพออกไหม?" คอนเนอร์หัวเราะ

เมื่อจูลี่และเพื่อนเดินไปถึงจุดที่ห้ารุ่นพี่ยืนอยู่ เธอดันแว่นขึ้นสันจมูก ลึกๆ ในหัว เธอได้ยินเสียงกลองรัวดัง โดยเฉพาะกับกองไฟ มันให้ความรู้สึกเหมือนพวกเขากำลังจะถูกบูชายัญ ไม่ตอนนี้ก็ทีหลัง

สายตาของเธอสบกับโอลิเวีย และหญิงสาวก็ยิ้ม "ดีใจที่เห็นเธอมางานรอบกองไฟนะ จูเลียน เมลานี" เธอพยักหน้าให้

เมลานียิ้มอย่างประหม่า "คอนเนอร์ ลี ครับ" คอนเนอร์แนะนำตัว

"ยินดีที่ได้รู้จักคอนเนอร์ เธอคือนักเรียนศิลปะสินะ" ใครบางคนที่นั่งบนขอนไม้พูดขึ้น คือคนที่ชื่อไซมอน

"ใช่ครับ ผมเอง" คอนเนอร์ดูพอใจที่คนในกลุ่มรู้จักเขา และเขาไม่ใช่รุ่นน้องไร้ตัวตน

โอลิเวียพูดขึ้น "ขอแนะนำคนอื่นให้รู้จัก นี่วิคตอเรีย ไซมอน โรมัน และแม็กซิมัสที่พวกเธอเจอแล้ว"

ผู้หญิงอีกคนดูไม่เป็นมิตร ไม่คิดจะทักทายแต่จ้องมองพวกเขา ส่วนรุ่นพี่ชื่อไซมอนยิ้มให้ เมื่อสายตาเธอไปหยุดที่โรมัน เขาเอียงคอมองเธอ

"นั่งลงสิ" โอลิเวียบอก จูลี่นั่งลงข้างเธอ ส่วนคนอื่นทำตาม ทิ้งขอนไม้มานั่งร่วมวง พื้นหญ้านุ่มทำให้การนั่งง่ายขึ้น

จูลี่ฟังบทสนทนาระหว่างโอลิเวียและคอนเนอร์เงียบๆ ถือกระป๋องโซดาที่ถูกส่งมาให้ เมลานีดูเหมือนถูกแช่แข็งเมื่ออยู่ต่อหน้ารุ่นพี่ และในระหว่างนั้น จูลี่สัมผัสได้ถึงสายตาของโรมันจากฝั่งตรงข้าม แต่เธอพยายามจับจ้องไปที่สองสาวที่คุยกันใกล้ๆ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนกลายเป็นหนูทดลองภายใต้การสังเกตการณ์ของนักวิทยาศาสตร์ชื่อโรมัน เขาจะนั่งตรงไหนก็ได้ แต่ดูเหมือนเขาจงใจเลือกที่นั่งตรงข้ามเธอพอดี

มือของเธอกอดตัวเองอีกครั้ง รู้สึกถึงลมเย็นพัดผ่าน

"แล้ว จูลี่ เธอคิดว่าเวเทอริสเป็นยังไงบ้าง?" ไซมอนที่นั่งข้างโรมันถาม เขาดูเป็นมิตรพร้อมรอยยิ้มสุภาพเมื่อเทียบกับคนหน้าบึ้งทางซ้ายมือ

"ก็โอเคค่ะ ฉันยังเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างอยู่" จูลี่ตอบโดยไม่พูดถึงเรื่องเจ้าหัวเม่น จดหมาย หรือการกักบริเวณที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง "ฉันชอบอาหารที่นี่" ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ได้

"ฉันมั่นใจว่านักเรียนทุกคนซาบซึ้งกับอาหารที่มหาวิทยาลัยจัดให้" แม็กซิมัสหัวเราะ และจูลี่สังเกตเห็นสายตาที่โอลิเวียมอบใเพื่อนของเธอ เธอสงสัยว่ามันเกี่ยวกับอะไร

"ปฏิเสธไม่ได้เลย ที่นี่อาหารคุณภาพจริงๆ" คอนเนอร์เห็นด้วย

"แน่นอน เราเน้นอาหารคุณภาพเสมอ" แม็กซิมัสเน้นคำว่าคุณภาพ

"ได้ยินเรื่องพ่อแม่ของเธอ เสียใจด้วยนะ อุบัติเหตุเหรอ?" ไซมอนถาม โน้มตัวมาข้างหน้า

จูลี่ดูอึดอัดเล็กน้อยกับคำถาม เธอพยักหน้า "ค่ะ อุบัติเหตุ ไม่คาดฝัน" เธอพยายามไม่นึกถึงมัน สิ่งที่เธอฝังไปพร้อมกับโลงศพที่ปิดลง

"ทำไมไม่เลือกที่อื่นล่ะ? ที่อื่นมีอิสระกว่าเยอะแม้ที่นี่จะมีชื่อเสียงก็เถอะ" แม็กซิมัสถาม และดูเหมือนมันจะกลายเป็นช่วงถาม-ตอบกับเธอ

"ฉันเดาว่าฉันอยากได้เวลาส่วนตัวและเริ่มต้นใหม่ ที่นี่ดูเหมาะสุด" เธอหวังว่าคำถามจะจบลง

แม็กซิมัสเริ่ม "ต้องเคย-"

"ได้ยินว่าเธอมีปัญหาเรื่องโทรศัพท์ ซ่อมหรือยัง?" โรมันถามขึ้นมาดื้อๆ ขณะเคี้ยวหมากฝรั่ง จูลี่สบตาเขา เขากำลังประชด... แม็กซิมัสต้องบอกเขาแน่ๆ เพราะเธอถามเรื่องเครือข่าย

"คงซ่อม ตอนกลับบ้าน..." จูลี่ตอบ

"อืม เธอควรระวังเรื่องกฎนะ" เขาเตือน น้ำเสียงแตกต่างจากคนอื่นที่เธอได้ยินเย็นนี้ "เธอไม่รู้หรอกว่าข้อไหนจะพาเธอซวย"

จูลี่พยักหน้าให้เขาและกระแอม หันหนีจากเขาเพื่อถามว่า "พวกพี่เข้าเรียนพร้อมกันเหรอคะ?" พยายามเปลี่ยนเรื่อง

"ฉันคงไม่บอกว่าพร้อมกัน แต่อาจจะห่างกันไม่กี่วัน ตั้งแต่ปีหนึ่ง" โอลิเวียตอบเสียงสุภาพ เธอหยิบขวดเหล้าขึ้นมาจิบ "เอาหน่อยไหม?" เธอเสนอ

"ไม่ค่ะ ขอบคุณ" จูลี่ตอบ

"ดูเหมือนเธอจะเป็นเด็กดีที่น่าเบื่อตามสูตร เป๊ะ ชอบรักษาภาพลักษณ์ จิบเดียวน่าจะตายมั้ง" เสียงจากสาวอีกคนในกลุ่ม วิคตอเรีย พูดแทรก บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที สายตาทั้งกลุ่มจับจ้องที่เด็กสาวทั้งสอง

"ฉันไม่ชอบรสชาติมัน และมันก็ไม่ได้รับประกันว่าทุกคนที่ดื่มจะสนุก บางคนเมาแล้วเศร้า" จูลี่ตอบพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทั้งเมลานีและคอนเนอร์ดูตื่นตัวราวกับนั่งบนเข็มหมุด ขณะที่คนอื่นๆ จ้องมอง

"พูดถูก เธอดูเหมือนพวกเมาแล้วเศร้าจริงๆ" วิคตอเรียวิจารณ์

"ฉันไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยการดื่มมันหรอก" จูลี่ยิ้มตอบวิคตอเรียที่จ้องกลับ

"ไม่ต้องใส่ใจคำพูดของทอรีหรอก จูเลียน" ไซมอนพูด ดึงความสนใจเธอไป และชั่วขณะหนึ่ง เธอมองไปที่โรมัน ซึ่งกำลังจ้องมองวิคตอเรีย

เมื่อมีแค่เธอที่ไม่ดื่มในขณะที่แม้แต่เพื่อนเธอก็จิบ จูลี่พบว่าตัวเองเป็นแกะดำ "ในเมื่อมีหลายคน ทำไมเราไม่หาเกมเล่นให้งานรอบกองไฟคึกคักหน่อยล่ะ?" เธอเสนอ

"เอาด้วย!" แม็กซิมัสเห็นด้วยคนแรก

"ได้สิ" ไซมอนว่า

"คนอื่นล่ะ?" โอลิเวียถาม หันไปรอบๆ เพื่อรับคำตอบ

"ถ้ามันดีกว่าคำถามน่าเบื่อที่เธอถาม ก็เอาสิ" โรมันพูดแทรก

"เล่นเกมอะไรกัน?" เมลานีถาม จูลี่ขอบคุณสำหรับคำถาม เธอไม่อยากโดนรุมถามอีก

"เล่นมันช์ชี่ กัน" แม็กซิมัสเสนอ

"ใครกินเยอะเหรอ?" คอนเนอร์ถามอย่างสงสัย

ไซมอนอธิบาย "มันคือเกมที่ทุกคนกินด้วยกันทีละคน ต้องมีสมาธิและห้ามแตะตัวกัน กฎง่ายๆ คือระวัง" ฟังดูไม่รู้เรื่องเลย! จูลี่คิด ดูจากหน้าตา เมลานีก็งงพอๆ กัน แต่ก็พยักหน้าเหมือนแกะที่กำลังจะถูกเชือด

แต่ลึกๆ จูลี่ดีใจที่จะได้เล่นเกมที่เบี่ยงเบนความสนใจจากการถูกเหน็บแนมหรือซักถาม เธอมาที่นี่เพื่อสนุก และบางคนก็ดูนิสัยดี

"เอาล่ะ ถึงเวลาสลับที่" แม็กซิมัสพูดพลางปรบมืออย่างตื่นเต้น "เมลานีที่รัก มานั่งระหว่างฉันกับไซมอน จูเลียนนั่งข้างไซมอน"

ก่อนจูลี่จะทันท้วงว่าที่เดิมก็ดีอยู่แล้ว ที่ว่างก็ถูกจัดเตรียม และเธอกัดกระพุ้งแก้มก่อนคลานไปนั่งระหว่างสองหนุ่ม หลังจากถูกตราหน้าว่าน่าเบื่อ เธอไม่อยากพิสูจน์ว่าเป็นจริง

"ทอรีนั่งข้างฉัน คอนเนอร์ระหว่างสาวๆ ฉันว่าเราได้ลำดับที่สมบูรณ์แบบแล้ว" แม็กซิมัสประกาศ และค้นบางอย่างในกระเป๋าก่อนหยิบกล่องแท่งช็อกโกแลตออกมา

เดี๋ยวนะ...

สมองจูลี่เริ่มแล่นเร็ว และเธอก็รู้แล้วว่าพวกเขากำลังจะเล่นเกมอะไร