ตอนที่ 8 - ผมเปียและคำขู่

ตอนที่ 8 - ผมเปียและคำขู่

==================================================

"ฮาเซล! ฮาเซล!" ลูเซี่ยนเพรียกหา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทรมาน เขาเจ็บอยู่เหรอ? ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องหูฝาดไปแน่ๆ แต่แล้วฉันก็ได้ยินชื่อตัวเองอีกครั้ง "ฮาเซล" บางทีนี่อาจจะไม่ใช่แค่เสียงในหัว บางทีเขาอาจจะกำลังเรียกหาฉันจริงๆ ฉันปีนลงจากเตียง สวมเสื้อคลุม แล้วย่องออกจากห้อง

"องค์ชายอยู่ที่ไหน?" ฉันถามทหารยามสองคนที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ตามโถงทางเดิน

"ขออภัยพะย่ะค่ะพระชายา แต่เราบอกไม่ได้ พระองค์ไม่ต้องการให้ใครรบกวน"

รบกวน? แปลว่าฉันไปกวนเขาเหรอ?

แหงล่ะสิ เขากำลังมีความสุขอยู่กับชู้รัก ส่วนฉันก็มัวแต่มาเป็นห่วงเขาจนเป็นบ้าอยู่ฝ่ายเดียว ฉันตัดสินใจเลิกห่วงและเลิกสนใจเขา แล้วเดินกลับไปนอน

ฉันลืมตาตื่นพร้อมอาการหาววอดและกวาดตามองไปรอบห้อง ลูเซี่ยนนั่งอยู่หน้ากระจกและมีสาวใช้คนหนึ่งกำลังหวีผมให้เขา นิ้วเรียวของเธอไล้ไปตามแก้มและลำคอของเขาขณะที่พยายามรวบเส้นผม ฉันดูออกว่าเธอไม่ได้เผลอไปโดน แต่เธอตั้งใจทำต่างหาก ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำนั้น ฉันจึงปีนลงจากเตียง

เมื่อเธอเห็นเงาของฉันในกระจก เธอก็หันกลับมา "อรุณสวัสดิ์เพคะ พระชายา" เธอถอนสายบัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"อรุณสวัสดิ์" ฉันตอบ แม้ใจจริงอยากจะเมินเธอแค่ไหน แต่การทำตัวหยาบคายมันไม่ใช่นิสัยของฉัน "เดี๋ยวฉันดูแลองค์ชายเอง เธอออกไปเถอะ" เธอชำเลืองมองลูเซี่ยน รอให้เขาส่งสัญญาณอนุญาต แต่เขาไม่ขยับเลยสักนิด เธอจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ฉันเดินเข้าไปหาลูเซี่ยนและยืนซ้อนหลังเขา จ้องมองเงาสะท้อนของเขาในกระจก เขาไม่แม้แต่จะหันมามองหรือทักทายฉันเหมือนทุกเช้า เขาเอาแต่จ้องมองหนังสือในมือ ทำไมเขาถึงทำตัวแบบนี้?

"เจ้าจะไม่หวีผมให้ข้าหน่อยเหรอในเมื่อเจ้าไล่สาวใช้ไปแล้ว?" เขาถามทั้งที่ยังคงมองหนังสืออยู่ ฉันนึกอยากจะดึงทึ้งผมเขาให้ยุ่งเหยิงเสียจริง บางทีฉันน่าจะทำนะ เขาทำตัวแย่กับฉันก่อนนี่นา

"ได้สิคะ" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้นุ่มนวลที่สุด ฉันรู้วิธีทำผมและเรื่องอื่นๆ อีกหลายอย่างที่เจ้าหญิงทั่วไปไม่ต้องทำ เพราะความเบื่อหน่ายทำให้ฉันต้องขอให้อิลวากับลิเดียช่วยสอน

ประเด็นคือฉันไม่ได้กะจะจัดทรงผมให้เขาดูดี แต่กะจะเล่นหัวเขาต่างหาก ฉันหยิบแปรงขึ้นมาและเริ่มแปรงผมให้เขา ผมเขานุ่มและหนากว่าผมฉันซะอีก ผู้ชายอะไรผมสวยขนาดนี้? ไม่ใช่เวลามาชื่นชมนะ ได้เวลาแกล้งคนแล้ว ฉันเตือนตัวเอง ฉันถักเปียเล็กเปียน้อยตรงนั้นทีตรงนี้ทีอย่างไม่ใส่ใจว่ามันจะออกมาเป็นยังไง

"เสร็จแล้วค่ะ" ฉันบอก รอคอยปฏิกิริยาของเขาอย่างใจจดใจจ่อ เขาปิดหนังสือแล้วมองเงาตัวเองในกระจก เขาขมวดคิ้วในขณะที่ฉันพยายามกลั้นขำแทบตาย มีเปียหนึ่งอันอยู่ตรงกลางหัว อีกสามอันอยู่ข้างหนึ่ง และอีกสองอันอยู่อีกข้าง ไอ้อันตรงกลางนี่แหละที่ทำให้เขาดูตลกที่สุด ฉันกลั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้วระเบิดหัวเสียงเราะออกมาดังลั่น

ลูเซี่ยนลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและหันกลับมา เขาคว้าแขนฉันและกระชากตัวฉันเข้าไปใกล้

"ไม่ต้องกลัวหรอก ภรรยาข้า ข้าแค่ล้อเล่น เจ้าคิดว่ามีแต่เจ้าหรือไงที่เล่นเป็น?" ฉันผลักเขาออก

"ไม่เห็นตลกเลยค่ะ"

"งั้นไอ้นี่ตลกไหม?" เขาถามพลางชี้ไปที่หัวตัวเอง ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

"เจ้าไม่ควรมาหัวเราะคนอื่นนะในเมื่อผมเจ้าก็สภาพดูไม่ได้เหมือนกัน" เขาพูดพร้อมชี้มาที่หัวฉัน ฉันมองตัวเองในกระจกแล้วต้องอ้าปากค้าง ฉันมัวแต่โกรธและวุ่นวายอยู่กับเขาจนลืมดูตัวเอง ผมฉันยุ่งเหยิงเหมือนรังนกไม่มีผิด ฉันพยายามจะเอามือสางผมให้เรียบ แต่ลูเซี่ยนก็สวมกอดฉันจากด้านหลัง

"ถึงยังงั้น เจ้าก็ยังสวยอยู่ดี" เขากระซิบที่ข้างหู "และข้าชอบเสียงหัวเราะของเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเจ้าหัวเราะ" ฉันอยากจะโอนอ่อนผ่อนตาม ฉันอยากให้เขากอดและฟังคำหวานพวกนั้น แต่ไม่ ฉันจะลืมสิ่งที่เขาทำเมินชาใส่ฉันเมื่อคืนไม่ได้เด็ดขาด ฉันสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเขาและกอดอกมองเขาด้วยสายตาท้าทาย

"เมื่อคืนสนุกไหมคะ?"

"แล้วเจ้าล่ะสนุกไหม?" เขาถามย้อน ยั่วโมโหฉันเข้าไปอีก "ดูเจ้าลำบากใจที่จะนอนเตียงเดียวกับข้าเหลือเกิน ข้าพนันว่าเมื่อคืนเจ้าคงนอนหลับสบายเลยสินะ" สบายงั้นเหรอ? ในขณะที่เขาไปอยู่กับผู้หญิงอื่นเนี่ยนะ?

"ท่านมันใจร้าย" ฉันพูดแล้วเดินปึงปังหนีเข้าห้องส่วนตัวและปิดประตูใส่หน้า คราวนี้เขาตามมาง้อจริงๆ

"ฮาเซล เปิดประตู" เขาพูดพร้อมเคาะประตูเสียงดัง ฉันเมินเฉยและตัดสินใจจะแต่งตัวเองโดยไม่ต้องง้อใคร

"ฮาเซล? ข้าบอกให้เปิดประตู" ใครสนว่าท่านจะสั่งอะไร? ฉันคิดในใจพลางสลัดชุดนอนออก

ฉันมองไปรอบๆ หาอะไรทำฆ่าเวลาที่ไม่ใช่การเปิดประตู ฉันตัดสินใจจะอาบน้ำ จึงเดินเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัว น้ำร้อนถูกเตรียมไว้พร้อมเสมอทุกเช้า ฉันถอดผ้าขนหนูออกแล้วหย่อนตัวลงในอ่างน้ำร้อน จังหวะนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงของแตก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้า ฉันรีบชันเข่าขึ้นมากอดอกเพื่อปกปิดร่างกายทันทีที่ลูเซี่ยนเดินเข้ามา

"ทำอะไรของท่าน? ท่านเดินเข้ามาดื้อๆ แบบนี้ได้ยังไง?"

"ก็เจ้าไม่ยอมออกไปตอนที่ข้าเรียก" เขาพูดเสียงเรียบ

"ท่านอยากจะทำอะไรก็ได้ แล้วทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้?" ฉันสวนกลับ เขาเดินเข้ามาใกล้อ่างอาบน้ำและก้มลงมองฉัน ฉันรู้สึกเปราะบางเหลือเกิน เขาย่อตัวลงและคว้าปอยผมเปียกๆ ของฉันไว้ในมือ ท่าทางของเขาทำให้ฉันกลัว มันแปลกไป เหมือนมีบางอย่างในตัวเขาเปลี่ยนไป

"เพราะเจ้าไม่มีอำนาจที่จะทำแบบนั้นไง" เขาพูด แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็น่ากลัวจนขยาด แต่ฉันจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมา

"ท่านจะทำอะไรคะ? ตบตีฉัน? หรือฆ่าฉัน?" ฉันท้าทาย พยายามกลบเกลื่อนความกลัวด้วยความหยิ่งผยอง

เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนชิด "งั้นถ้าข้าจะเผาเจ้าล่ะ?"