บทที่ 279 - 'สาวน้อยในเรือนกระจก' (ตอนสั้น แถมฟรี)

บทที่ 279 - 'สาวน้อยในเรือนกระจก' และความปรารถนาของราชาเพลงร็อก

ตอนนั้นซ่งเต้าหันไปหาเฉินถิ่ง "พี่เฉิน ผมรู้สึกว่าเมื่อกี้พี่อิจฉาอาจารย์ลวี่นะ?"

เฉินถิ่งหัวเราะลั่น "ดวงนารีอุปถัมภ์ของพี่ลวี่นาย ผู้ชายคนไหนไม่อิจฉาบ้าง?"

ลวี่เหว่ยที่กำลังคิดเพลินๆ เงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ

"ว่าไรผมนะ?"

ฉินหล่างบอก "ชมแกน่ะ!"

วงแตกฮากันอีกรอบ

ซ่งเต้ากล่าว "ในเมื่อพี่เฉินอิจฉาขนาดนั้น งั้นผมแต่งเพลง 'สาวน้อยในเรือนกระจก' ให้พี่แล้วกัน"

พูดจบไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มหน้าเขียนยิกๆ

เพลงนี้เนื้อไม่เยอะ ไม่ถึงสิบนาทีซ่งเต้าก็เขียนเสร็จ

ยื่นให้เฉินถิ่ง

เฉินถิ่งรับมา ดูไปสองแวบ ตาเป็นประกายทันที

"เฮ้ย ต้องน้องชายฉัน เพลงนี้โดน! เขียนดีนี่หว่า!"

อิ่นหงหิ้วกีตาร์มาสองตัวแล้ว

หน้าแดงๆ เพราะฤทธิ์เหล้ายิ้มแป้น "มาๆๆ อย่าดีแต่พูด ร้องเลย!"

"ร้องก็ร้อง" เฉินถิ่งรับกีตาร์มา ยกแก้วเบียร์ที่เหลือครึ่งแก้วกระดกโฮกเดียวหมด

บ่นพึมพำ "เพลงนี้ ต้องได้อารมณ์นี้ ว่าไหมอาจารย์ซ่ง?"

ซ่งเต้า "พี่ร้องตามสบาย ผมคอรัสให้"

"ฮี่ๆ ให้องค์รัชทายาทคอรัสให้..." เฉินถิ่งหัวเราะชอบใจ มองสมุดโน้ต มือซ้ายกดคอร์ด มือขวาสับลงไป

[ฉันเดินผ่านข้างกายเธอเพียงลำพัง ไม่มีถ้อยคำใดจะเอื้อนเอ่ยกับเธอ]

เสียงแหบเสน่ห์ ที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่เฉิน พอมีแอลกอฮอล์ในเลือด ยิ่งบาดลึก

ต้องบอกว่าพี่เฉินเวอร์ชันเมา ร้องเพลงนี้ได้อารมณ์กว่าเดิม

[ฉันไม่กล้าเงยหน้ามอง... โอ้... ใบหน้าของเธอ]

[เธอถามฉันว่าจะมุ่งหน้าไปแห่งหนใด ฉันชี้ไปทางทิศแห่งท้องทะเล]

[ความประหลาดใจของเธอเหมือนมอบ... โอ้... คำชมให้ฉัน]

แม้จะร้องครั้งแรก แต่นักร้องร็อกมืออาชีพอย่างพี่เฉิน ร้องเพลงแนวนี้ สบายมาก

ฟีลลิ่งมาเต็ม

ซ่งเต้าดีดกีตาร์คลอไปข้างๆ พร้อมกับร้องประสานเสียงเบาๆ

จบท่อนฮุกรอบแรก คนในโต๊ะแทบจะร้องตามได้หมดแล้ว

ทำนองและเนื้อร้องเพลงนี้ ให้ความรู้สึกเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความสุนทรีย์ทางกวี

กระตุ้นความรู้สึกคนฟังได้ง่ายมาก

รวมถึงลวี่เหว่ย รู้สึกเหมือนสร่างเมา

ตาเบิกโพลง

รู้สึกว่าซ่งเต้าหมอนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว

ถ้าไม่เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อเด็ดขาดว่า เพลงร็อกที่ฟังแล้วรู้เลยว่าต้องขึ้นหิ้งคลาสสิก จะถือกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้

"ฉันจะกลับไปยังที่เก่า ฉันจะเดินบนเส้นทางสายเดิม ฉันรู้ดีว่าฉันขาดเธอไม่ได้! โอ้... สาวน้อย!"

พี่เฉินยิ่งร้องยิ่งอิน คนบนโต๊ะอาหารก็เหมือนกัน

แม้แต่คนที่ถือมือถือถ่ายวิดีโอ รวมถึงเหยียนอวี้ ยังอดฮัมตามเบาๆ ไม่ได้

กลุ่มนี้มืออาชีพทั้งนั้น พอมีกีตาร์สองตัวคลอ เสียงประสานของทุกคนผสมกับเสียงแหบเสน่ห์ของเฉินถิ่ง สร้างบรรยากาศสุดยอดขึ้นมา

เหตุผลหลักคือคนในงานวันนี้เทพเกินไป

นับหัวได้เลย ต่อให้เป็นเหยียนอวี้ที่ไม่ค่อยร้องเพลง ก็จบสายตรงดนตรีมา

พูดง่ายๆ ฉากนี้ คอนเสิร์ตบัตรหลายหมื่นยังหาดูไม่ได้!

ซ่งเต้าร้องจบ คนถ่ายคลิปยังไม่ทันกดหยุด ลวี่เหว่ยก็ตะโกนลั่น "เพลงนี้แม่งโคตรเจ๋ง! อาจารย์ซ่ง ผมขอเข้าเฟยหยางด้วย เป็นสมาชิกบ้านพักคนชราเฟยหยาง อาจารย์ซ่งช่วยดันผมหน่อย!"

ทุกคนหัวเราะครื้นเครง

แล้วค่อยทยอยปิดวิดีโอ

ลวี่เหว่ยยังย้ำ "ผมพูดจริงนะ กลับไปจะให้คนดูแลสตูดิโอไปติดต่อประธานกัวกับประธานชิง"

ยุคนี้ เข้าเฟยหยางคือติดปีก

กลายเป็นเรื่องที่รู้กันทั่ว

เซี่ยหงขำ "ประโยคเมื่อกี้ของเธอ พวกฉันอัดไว้หมดแล้วนะ ปล่อยออกไปกลัวไหม?"

ความจริงพี่แดงแค่ล้อเล่น

ทุกคนรู้กาลเทศะ คลิปซ่งเต้าร้องเพลงแต่งเพลงมีเยอะแยะ

อย่างคราวก่อนที่บ้านโจวเชี่ยน ร้อง "อย่างน้อยก็ยังมีเธอ" ปล่อยออกไปเมื่อไหร่ ดังเมื่อนั้น

แต่ตอนนั้นคนถ่ายคือเหยียนอวี้ ไม่เคยคิดจะปล่อย

อาจจะมีสักวันที่ซ่งเต้าสร้างหนังจากเรื่องราวของแม่บุญธรรมจริงๆ ถึงจะตัดต่อปล่อยออกมาโปรโมต

ตอนนี้ไม่มีทางปล่อย

แต่ที่ทุกคนคิดไม่ถึง คือดวงตาลวี่เหว่ยเป็นประกายขึ้นมา พูดว่า "เอ๊ะ พวกคุณว่า ถ้าคลิปนี้ปล่อยออกไปแบบไม่ตัดต่อเลย ผมจะขึ้นหน้าหนึ่งได้ไหม?"

[จบแล้ว]