บทที่ 20 คำสัญญา

หยางอิ๋งรู้สึกตัวเบาหวิว พบว่าตนเองถูกเย่เฟิงรวบเอวหนีบไว้ใต้รักแร้ ขณะกำลังครุ่นคิดหาวิธีดิ้นหลุด คาดไม่ถึงว่าชายชื่อเย่เฟิงคนนี้จะถือโอกาสตีก้นงอนงามของเธอถึงสองที พื้นที่สงวนของเธอไม่เคยมีชายใดได้แตะต้องมาก่อน บัดนี้กลับถูกเย่เฟิงช่วงชิงสัมผัสแรกไปเสียแล้ว

หยางอิ๋งโกรธจนหน้ามืด คว้าขาเย่เฟิงไว้แน่นแล้วบิดเอวอย่างแรง...

เย่เฟิงเพิ่งจะตีก้นหยางอิ๋งไปสองที กำลังนึกชมในใจว่าก้นของแม่สาวน้ำแข็งนี่สัมผัสดีไม่หยอก จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ขา เสียหลักล้มกลิ้งไม่เป็นท่า โลกหมุนคว้างไปหมด

เย่เฟิงกอดเอวหยางอิ๋งไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ทั้งสองกลิ้งคลุกฝุ่นไปด้วยกัน หยางอิ๋งพลิกตัวกลับมาคร่อมร่างเย่เฟิง เมื่อสัมผัสได้ถึงมือของเขาที่ยังวางอยู่บนเอวเธอ ความโกรธก็พุ่งถึงขีดสุด เธอกำหมัดแน่นแล้วชกใส่หน้าเย่เฟิง พร้อมด่ากราด "ไอ้สารเลว ไปตายซะ!"

ตอนนั้นหยางอิ๋งอยากฆ่าเย่เฟิงให้ตายคามือ ไอ้หมอนี่แต๊ะอั๋งก้นเธอไม่พอ ยังไม่ยอมปล่อย แถมยังคิดจะลวนลามต่ออีก เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนไหว

เย่เฟิงเห็นหมัดพุ่งเข้ามาใกล้ จึงรีบปล่อยมือจากเอวหยางอิ๋ง แล้วคว้าหมัดของเธอไว้แน่น ตวาดกลับ "นังตัวแสบ ยังไม่หยุดอีกเหรอ? ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เกรงใจนะ!"

หยางอิ๋งไม่สนใจคำพูดของเย่เฟิง จ้องมองมือเขาที่กำหมัดเธอไว้เขม็ง ด่าสวน "ไอ้ชั่ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

"ไม่ปล่อย! ขืนปล่อยเธอก็ทำร้ายฉันอีกสิ! คราวนี้มือเธอโดนฉันจับไว้แล้ว ดูซิจะทำยังไง?" เย่เฟิงพูดอย่างเป็นต่อ ท่าทางของทั้งสองตอนนี้ดูเหมือนผู้หญิงอยู่บนผู้ชายอยู่ล่าง ดูล่อแหลมชอบกล

แม้ผู้หญิงคนนี้จะดูเข้าถึงยากไปหน่อย แต่ก็สวยใช่เล่น โดยเฉพาะเอวบางร่างน้อยที่น่าทะนุถนอมนี้ เรียกได้ว่าเป็นของดีทีเดียว ใบหน้าของเธอก็งดงามไม่แพ้ดาราในทีวีเลย เย่เฟิงคิดในใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฟิงแปลกใจคือ มือของหยางอิ๋งกลับสากกระด้างเล็กน้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ขณะที่เย่เฟิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน หยางอิ๋งก็กัดฟันกระแทกหน้าผากลงมาอย่างแรง "ปึ้ก!" หน้าผากของหยางอิ๋งโขกเข้ากับใบหน้าของเย่เฟิงเต็มรัก

"โอ๊ย!" เย่เฟิงร้องลั่น รู้สึกเจ็บจี๊ดที่จมูก รีบเอามือกุมจมูกแล้วนวดคลึงไปมา ปากก็บ่นอุบ "ยัยบ้า เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย?"

"แกยังกล้าด่าฉันอีกเหรอ!" หยางอิ๋งตาขวาง กำหมัดน้อยๆ ทุบใส่หน้าเย่เฟิงอีกครั้ง เย่เฟิงรีบรับหมัดเธอไว้ แต่ทันใดนั้นก็เห็นหน้าผากของหยางอิ๋งพุ่งเข้ามาอีก

มุกเดิมอีกแล้วเหรอ? เย่เฟิงแค่นหัวเราะในใจ คราวนี้จะสอนบทเรียนให้จำ เย่เฟิงเอียงหัวหลบวูบ

หน้าผากของหยางอิ๋งกระแทกพื้นดัง 'โป๊ก' ฝุ่นคลุ้งกระจาย แรงกระแทกทำให้หยางอิ๋งมึนงงไปชั่วขณะ เย่เฟิงอาศัยจังหวะนี้พลิกตัวกลับมาคร่อมร่างหยางอิ๋งไว้ ยิ้มอย่างผู้ชนะ "ไม่รู้เหรอว่ามุกเดิมใช้กับฉันไม่ได้ผล? เอาล่ะ มาคิดบัญชีกันหน่อยดีกว่า!"

"ปล่อยฉันนะ!" หยางอิ๋งถูกเย่เฟิงกดไว้ใต้ร่าง รู้สึกอับอายขายขี้หน้า เธอไม่เคยถูกใครกดไว้แบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะในท่าทางที่ล่อแหลมสุดๆ แบบนี้

"ปล่อยเหรอ? ฝันไปเถอะ! ขอคิดก่อนว่าจะลงโทษเธอยังไงดี?" เย่เฟิงยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์ทำเอาหยางอิ๋งเริ่มกลัว

"จะทำอะไร?" หยางอิ๋งถามเสียงสั่น

"ทำอะไรน่ะเหรอ? เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ?" เย่เฟิงยิ้มร้ายเมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของหยางอิ๋ง

ทั้งสองดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่ายังมีสาวน้อยอีกคนอยู่ในครัวห่างออกไปไม่กี่เมตร

"เย่เฟิง เบาเสียงทีวีหน่อยได้ไหม หนวกหูจะตายอยู่แล้ว!"

"ครืด!" หยางหลินเลื่อนประตูครัวเปิดออก บ่นกระปอดกระแปด

แต่วินาทีถัดมา หยางหลินก็ต้องตะลึงงัน เมื่อเห็นภาพเย่เฟิงกำลังคร่อมทับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น มือทั้งสี่กุมกันแน่น แต่เนื่องจากผมหน้าม้าปิดบังใบหน้าผู้หญิงคนนั้นไว้ หยางหลินจึงมองไม่เห็นหน้า "นะ... นี่พวกคุณ! ทำอะไรกันน่ะ?"

เย่เฟิงเห็นหยางหลินโผล่มาก็สะดุ้ง ได้สติรีบผละออกจากร่างหยางอิ๋ง หัวเราะแห้งๆ "ฮะๆ! ฮะๆ! พวกเรา... แค่เล่นกันเฉยๆ น่ะ!"

จังหวะนั้นเอง หยางอิ๋งที่นอนอยู่กับพื้นก็กวาดขาเตะตัดขาเย่เฟิงที่กำลังเผลอจนล้มคว่ำ ชนโต๊ะรับแขกข้างโซฟาแตกกระจายเสียงดังสนั่น เธอเงื้อเท้าจะเตะซ้ำ ปากก็ด่ากราด "ไอ้ลามก วันนี้ถ้าไม่ได้ลากคอแกเข้าคุก ฉันไม่ขอชื่อหยางอิ๋ง!"

เย่เฟิงเตรียมตัวไว้อยู่แล้ว ใช้มือยันพื้นดีดตัวหลบลูกเตะของหยางอิ๋งได้อย่างหวุดหวิด แล้วกระโดดข้ามไปหลบหลังโซฟา ชี้หน้าหยางอิ๋ง "นังตัวแสบ ยังไม่เลิกอีกเหรอ?"

ตอนนี้ในหัวหยางอิ๋งมีแต่ความคิดจะอัดเย่เฟิงให้น่วม ไม่อย่างนั้นเธอคงยอมรับไม่ได้ที่ถูกเขาเอาเปรียบฟรีๆ

"ว้าย! พี่คะ มาได้ยังไง?" หยางหลินร้องอุทานมาจากด้านหลัง

หยางอิ๋งได้ยินเสียงหยางหลินก็ชะงัก หันขวับไปมองน้องสาวด้วยความงุนงง "อ้าว เสี่ยวหลิน มาอยู่นี่ได้ไง?"

"หนูอยู่ที่นี่มาตลอดแหละค่ะ พี่มาหาหนูเหรอ?" หยางหลินวิ่งเข้าไปกอดแขนหยางอิ๋ง อ้อนเสียงหวาน

ใบหน้าของหยางอิ๋งปรากฏรอยยิ้มจางๆ ราวกับแสงแดดที่สาดส่องผ่านเมฆครึ้มในวันฝนพรำ เย่เฟิงเผลอมองจนตาค้าง นี่ใช่แม่สาวน้ำแข็งที่เข้าถึงยากเมื่อกี้จริงหรือ? ใช่แม่เสือสาวที่เอะอะก็ลงไม้ลงมือคนนั้นแน่หรือ? เธอก็ยิ้มเป็นเหมือนกันแฮะ

สองพี่น้องไม่ได้สนใจสีหน้าของเย่เฟิงเลย รอยยิ้มบนหน้าหยางอิ๋งเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว กลับมาปั้นหน้ายักษ์อีกครั้ง "ยัยเด็กบ้า ยังจะมาพูดดีอีก พอรู้ข่าวว่าเธอหนีออกจากบ้าน พี่ก็รีบบึ่งรถกลับมาจากจินหลิงเลยนะ! ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก"

หยางหลินรู้นิสัยพี่สาวดี แม้ปากจะร้ายแต่ใจก็เป็นห่วงเธอมาก จึงออดอ้อน "ฮิๆ พี่คะ หนูผิดไปแล้ว! ต่อไปไม่กล้าทำอีกแล้วค่ะ อย่าโกรธเลยนะ โกรธแล้วแก่เร็วน้า"

"เหลวไหล! เอาล่ะ ในเมื่อเจอตัวแล้วก็กลับบ้านกับพี่เดี๋ยวนี้!" หยางอิ๋งจูงมือหยางหลินจะพาเดินออกไป แต่หยางหลินขืนตัวไว้สุดฤทธิ์ "พี่คะ หนูไม่กลับ! หนูไม่อยากกลับ!"

"วันนี้ไม่กลับก็ต้องกลับ!" หยางอิ๋งไม่ฟังเสียงคัดค้าน จะลากตัวน้องสาวกลับไปให้ได้

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เย่เฟิงก็โผล่มาขวางหน้า "หยุดนะ! ฉันอนุญาตให้พาเธอไปแล้วเหรอ? จะไปก็ไปคนเดียว ทิ้งเธอไว้ที่นี่!"

ไม่ใช่ว่าเย่เฟิงอยากจะขวาง แต่เมื่อกี้หยางหลินส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาให้ ประกอบกับเคยรับปากเธอไว้ เย่เฟิงจึงทนดูหยางหลินถูกลากตัวไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้

"หลบไป เรื่องในครอบครัวคนนอกอย่างนายไม่เกี่ยว!" หยางอิ๋งตวาดใส่

เย่เฟิงยิ้มเรียบๆ มองหยางหลินที่ทำหน้าตาน่าสงสาร แล้วหันมองหยางอิ๋งที่หน้าตึงเครียด พูดเสียงนิ่ง "เรื่องในครอบครัวฉันไม่เกี่ยวแน่ แต่น้องสาวเธอตอนนี้เป็นตัวประกันของฉัน ถ้าเธอไม่มีเงินมาไถ่ตัว วันนี้ยังไงเธอก็พาคนไปไม่ได้!"

เย่เฟิงตกกระไดพลอยโจน รู้ดีว่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านมันไม่เหมาะ แต่ไหนๆ ก็ต้องยุ่งแล้ว ข้ออ้างนี้คงฟังดูดีที่สุด

ผิดคาด หยางอิ๋งปล่อยมือหยางหลิน จ้องเย่เฟิงด้วยสายตาเย็นชา ครู่ใหญ่จึงเอ่ยปาก "ได้ อยากได้เงินใช่มั้ย? ได้ ฉันให้!" พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออก

"ลุงหลิว เตรียมเงินสดห้าล้านให้หนูหน่อย เอามาส่งตามที่อยู่นี้ภายในครึ่งชั่วโมง..." เธอแจ้งที่อยู่ของเย่เฟิงเสร็จสรรพ

จากนั้นเธอก็หันมาแสยะยิ้มใส่เย่เฟิง "อีกครึ่งชั่วโมงเงินมาถึง ทีนี้ฉันพาน้องสาวไปได้หรือยัง?"

"เอ่อ..." เย่เฟิงไปต่อไม่ถูก ผู้หญิงคนนี้ใจป้ำชะมัด สั่งเบิกเงินก้อนโตขนาดนี้โดยไม่กระพริบตา งานเข้าแล้วสิ เขาจึงรีบแก้เกม "คุณหนูรองแห่งหยางเฉิงกรุ๊ป มีค่าตัวแค่ห้าล้านเองเหรอ?"

หยางอิ๋งแค่นหัวเราะ "ทำไม น้อยไปเหรอ? งั้นสิบล้านเป็นไง?" ในเมื่อกล้าให้ ก็ต้องมั่นใจว่าเอาคืนได้ เธอจึงกล้าเพิ่มให้อีกเท่าตัวอย่างหน้าตาเฉย

เย่เฟิงเคยเจอคนอวดรวยมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครบ้าบิ่นขนาดนี้ จึงแกล้งโกรธกลบเกลื่อน "อย่ามาตีเช็คเปล่า เงินมาถึงเมื่อไหร่ค่อยพาคนไป ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะได้ก้าวออกจากประตูนี้!" ในใจเย่เฟิงรู้สึกเซ็งเป็ด นี่เขากลายเป็นโจรเรียกค่าไถ่ไปจริงๆ แล้วหรือนี่

หยางอิ๋งรู้ฤทธิ์เดชของเย่เฟิงดี แค่ปฏิกิริยาตอบสนองตอนที่เธอชกก็รู้แล้วว่าฝีมือเหนือกว่าเธอมาก ถ้าคิดจะแย่งตัวหยางหลินไปดื้อๆ คงทำไม่ได้ เธอจึงพยักหน้า "ตกลง!"

เธอปล่อยมือหยางหลิน แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา หลับตาลงนิ่งๆ

หยางหลินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ส่งสายตาขอบคุณให้เย่เฟิง แล้วเดินเข้าไปหาพี่สาวอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พี่คะ ยังไม่ได้ทานข้าวใช่มั้ย? หนูเพิ่งทำกับข้าวเสร็จ ทานด้วยกันหน่อยนะคะ"

"อืม" หยางอิ๋งตอบรับในลำคอเบาๆ โดยไม่ลืมตา หยางหลินจึงหันหลังเดินกลับเข้าครัว พอถึงหน้าประตู เธอก็หันมาขยิบตาเรียกเย่เฟิง "เย่เฟิง มาช่วยฉันหน่อยสิ!"

"อ้อ! ได้!" เย่เฟิงเห็นสัญญาณก็รีบรับคำ เดินตามเข้าครัวไป

พอเข้าครัวปุ๊บ หยางหลินก็รีบปิดประตู กำลังจะอ้าปากพูด เย่เฟิงก็ชิงถามขึ้นก่อน "เธอจะกลับไปกับพี่สาวจริงๆ เหรอ?"

"อือ! ครั้งนี้คงหนีไม่พ้นแล้วล่ะ พี่สาวฉันพูดคำไหนคำนั้น วันนี้ฉันคงไม่รอดแน่" หยางหลินตอบเสียงเศร้า

"แล้วเธอพร้อมจะกลับไปแล้วเหรอ?" เย่เฟิงถามด้วยความเป็นห่วง

หยางหลินส่ายหน้า "ไม่รู้สิ"

"งั้นก็ไม่ต้องกลับ! วางใจเถอะ ตราบใดที่มีฉันอยู่ จะไม่มีใครหน้าไหนพาเธอไปได้ทั้งนั้น!"

หยางหลินผู้แสนซุกซนได้ยินคำพูดของเย่เฟิง น้ำตาก็รื้นขึ้นมาเต็มสองตา "เย่เฟิง ทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้?"