บทที่ 12 แกเรียกใครว่าหมาเฝ้าบ้าน 2

เสี่ยวหลิวลืมตาขึ้น ก็พบว่าฝ่ามือที่ง้างเตรียมจะตบหน้าเธอนั้นหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ ข้อมือของชายคนนั้นถูกมือใหญ่แข็งแกร่งข้างหนึ่งจับเอาไว้แน่น เมื่อมองไปที่แถบแขนเสื้อที่คุ้นตา เสี่ยวหลิวก็จำได้ทันทีว่าเป็นชุด รปภ. และเมื่อมองไล่ขึ้นไปที่ใบหน้า ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มที่มาสัมภาษณ์งานเมื่อวานนี้

ถูกต้อง คนที่จับข้อมือชายคนนั้นไว้ก็คือเย่เฟิง เย่เฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติตั้งแต่ตอนที่เสี่ยวหลิววิ่งออกมาแล้ว แต่เห็นว่าเสี่ยวหลิวรับมืออยู่จึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง ทว่าเหตุการณ์กลับตาลปัตร ผู้ชายคนนี้กลับลงไม้ลงมือกับผู้หญิง

เรื่องนี้ทำให้เย่เฟิงหงุดหงิดไม่น้อย เขาเพิ่งย้ายมาประจำการที่ล็อบบี้ได้ไม่นาน เจ้าหมอนี่ก็เข้ามาป่วน เหมือนจงใจจะตบหน้าเขาชัดๆ พอเห็นอีกฝ่ายง้างมือจะตบ เขาจึงพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือหมอนั่นไว้ได้ทันท่วงที

ชายหนุ่มที่ถูกจับข้อมือสะดุ้งโหยง หันขวับมามอง พอเห็นว่าเป็นแค่ รปภ. ก็ถลึงตาใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว กัดฟันกรอดแล้วตะคอกใส่ "ฉันจะตบใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของแก ไสหัวไปซะ ไอ้หมาเฝ้าบ้าน!"

"แกเรียกใครว่าหมาเฝ้าบ้าน?" เย่เฟิงถามยิ้มๆ

"ก็เรียกแกไง!" ชายคนนั้นตอบสวนทันควัน ก่อนจะรู้ตัวว่าเพิ่งโดนหลอกด่า หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายระคนโกรธ ตะโกนลั่น "ไอ้สารเลว! แกกล้าเล่นลิ้นกับฉันเหรอ อย่าหาว่าไม่เกรงใจนะ!"

เย่เฟิงหลุดขำ คนอวดเบ่งเขาเจอมาเยอะ แต่ยังไม่เคยเจอใครอวดดีได้ขนาดนี้ ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาแค่นหัวเราะเย็นชา "ไม่เกรงใจเหรอ? ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะไม่เกรงใจฉันยังไง"

พูดจบเขาก็เพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ ชายหนุ่มรู้สึกราวกับข้อมือถูกคีมเหล็กบีบอัด เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงกระดูก

"ปล่อยนะเว้ย! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่หมอนี่ยังปากเก่ง ไม่ร้องสักแอะ หันมาขู่เย่เฟิงแทน

"ใครสนว่าแกเป็นใคร!"

"ฉันชื่อฟางชิงหยวน พ่อฉันคือฟางหมิง ถ้าแกไม่ปล่อย เชื่อไหมฉันโทรสายเดียว แกได้ไปนอนในคุกแน่!" ฟางชิงหยวนขู่ฟ่อ

"อย่าว่าแต่พ่อแกชื่อฟางหมิงเลย ต่อให้พ่อแกชื่อหลี่กัง* ในถิ่นของฉัน แกก็ต้องทำตัวให้มันดีๆ หน่อย!" เย่เฟิงหัวเราะเยาะ "พ่อกูชื่อหลี่กัง" เป็นวลีเด็ดที่เย่เฟิงเพิ่งเห็นในเน็ตเมื่อคืน วันนี้เลยได้งัดเอามาใช้ซะเลย

เดิมทีเย่เฟิงกะจะแค่สั่งสอนเล็กน้อย แต่พอหมอนี่เอาชื่อพ่อมาขู่ ความหมั่นไส้ก็พุ่งปรี๊ด เขาออกแรงกระชากข้อมือฟางชิงหยวนวูบเดียว ร่างของฟางชิงหยวนก็ลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นอย่างจัง

เสียงดังโครมครามเรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้าง ไม่นานคนก็เริ่มมุงดู แต่พอได้ยินชื่อฟางชิงหยวนกับฟางหมิง ทุกคนก็รีบถอยกรูดหนีไปไกล เรื่องสนุกใครๆ ก็อยากดู แต่ชีวิตสำคัญกว่า

ฟางชิงหยวนถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้น รู้สึกเสียหน้าอย่างแรง เขาลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเย่เฟิง "ไอ้บ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ! แกต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำลงไปวันนี้!"

"ฉันจะต้องชดใช้อะไรหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ถ้าแกยังกล้าโผล่หัวมาที่นี่อีก..." ใบหน้าของเย่เฟิงฉายแววอำมหิต หักนิ้วดังกรอบแกรบ "ฉันจะหักขาแกซะ!"

รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเย่เฟิงทำให้ฟางชิงหยวนขนลุกซู่ รีบวิ่งแจ้นหนีออกไปทางประตูโดยไม่คิดชีวิต

เย่เฟิงมองตามหลังฟางชิงหยวนไป เบ้ปากอย่างดูแคลน "ตัวอะไรวะนั่น?"

เสี่ยวหลิวเห็นฟางชิงหยวนหนีไปแล้ว ก็หันมาขอบคุณเย่เฟิงด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากนะคะ!"

"คนกันเอง ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องปกติครับ ไม่ต้องเกรงใจ!" เย่เฟิงโบกมือปฏิเสธ เขาคิดว่าเป็นหน้าที่ของตัวเองอยู่แล้ว และก็ไม่ได้ลำบากอะไร

"ยังไงก็ต้องขอบคุณค่ะ!"

"จริงสิ คุณไปหาหมอหน่อยไหม? หน้าบวมเป่งเลยนะนั่น" ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลาของเสี่ยวหลิว ตอนนี้แก้มข้างหนึ่งบวมปูดเหมือนซาลาเปา

เสี่ยวหลิวจับแก้มที่บวมเป่งของตัวเอง ส่ายหน้าเบาๆ "รอเลิกงานค่อยไปค่ะ อีกเดี๋ยวก็เลิกแล้ว"

"งั้นผมไปตรวจตราต่อนะ" เย่เฟิงพูดจบก็เดินกลับไปหาอู๋จวินกับหลิวเหว่ย แต่ก็ต้องแปลกใจที่เห็นสีหน้าซีดเผือดของทั้งสองคน

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?"

"เฮ้อ คราวนี้งานเข้าจังๆ แล้วน้องชาย!" อู๋จวินถอนหายใจ สีหน้าไม่สู้ดี

"งานเข้า? หมายถึงไอ้หนุ่มเมื่อกี้น่ะเหรอ?" เย่เฟิงยิ้มขำ ไม่ยี่หระ

อู๋จวินทำหน้าเซ็ง "ยังจะมาขำอีก รู้ไหมว่าคนเมื่อกี้เป็นใคร? ฟางชิงหยวน ลูกชายฟางหมิง ประธานหอการค้าเมืองหยางเฉิงเชียวนะ! ต่อไปนายต้องระวังตัวให้ดีล่ะ"

"นึกว่าเรื่องอะไร แค่นี้เองเหรอ?" เย่เฟิงหัวเราะร่า "วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก!"

"ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี พี่อู๋เขาพูดถูกนะ" หลิวเหว่ยช่วยเตือนอีกแรง

ไม่ว่าทั้งสองจะเตือนยังไง เย่เฟิงก็ยังทำท่าทองไม่รู้ร้อน ทำเอาอู๋จวินกับหลิวเหว่ยจนปัญญา ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ทันใดนั้นวิทยุสื่อสารที่เอวของทั้งสามก็ดังขึ้น

"เย่เฟิง เย่เฟิง นี่ถังต้ง รีบมาที่ห้อง รปภ. ด่วน!"

"รับทราบครับหัวหน้า เดี๋ยวไปครับ" เย่เฟิงตอบรับ ก่อนจะร่ำลาเพื่อนร่วมงานทั้งสองแล้วเดินไปยังห้อง รปภ.

ข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นในล็อบบี้แพร่กระจายไปทั่วบริษัทอย่างรวดเร็ว แม้แต่จ้าวกว้านหลานที่ทำงานอยู่ในห้องประธานกรรมการยังได้ยินข่าว

พอได้ยินว่าฟางชิงหยวนมาหาเรื่องแต่โดน รปภ. ไล่ตะเพิดออกไป แถมยังเสียท่าอีกต่างหาก จ้าวกว้านหลานก็รู้สึกสะใจไม่น้อย ฟางชิงหยวนตามตอแยเธอมานาน จนเธอต้องให้ลูกน้องคอยกันท่าให้

นึกว่าจะสงบสุขไปได้สักพัก ที่ไหนได้วันนี้ดันมาเกิดเรื่อง แต่ด้วยความเกรงใจฟางหมิงพ่อของเขา เธอจึงทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากทนรำคาญ พอรู้ว่าฟางชิงหยวนโดนสั่งสอน เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

"เสี่ยวเชี่ยน!"

"ค่ะบอส มีอะไรให้รับใช้คะ?"

"ได้ยินว่าเมื่อกี้มี รปภ. มีเรื่องกับฟางชิงหยวน แถมยังจัดการหมอนั่นซะน่วมเลยเหรอ?"

"ใช่ค่ะ บอสไม่เห็นสภาพตอนฟางชิงหยวนหนีหางจุกตูด น่าสมเพชสุดๆ สะใจจริงๆ! แต่ รปภ. คนนั้นคงซวยแน่ๆ" โอวเสี่ยวเชี่ยนเล่าอย่างออกรส

"เล่าซะเหมือนเห็นกับตาเลยนะ! แล้วเขาชื่ออะไรล่ะ?" จ้าวกว้านหลานถาม

เสี่ยวเชี่ยนส่ายหน้า "ไม่ทราบค่ะ ได้ยินว่าเป็นเด็กใหม่"

"เด็กใหม่เหรอ? งั้นไปตามตัวมาให้ฉันเจอหน่อย" จ้าวกว้านหลานเริ่มสนใจ อยากรู้ว่า รปภ. คนนี้กล้าบ้าบิ่นหรือมีดีอะไร ถึงกล้าสั่งสอนฟางชิงหยวน เธออยากเห็นหน้าค่าตาเขาเสียจริง

"ได้ค่ะบอส" เสี่ยวเชี่ยนรับคำแล้วเดินออกไป ในใจก็นึกสงสัย "วันนี้บอสเป็นอะไรนะ จู่ๆ ก็อยากเจอ รปภ. หรือเป็นเพราะเขาจัดการฟางชิงหยวน?"

...

พอมาถึงห้อง รปภ. เย่เฟิงถึงได้รู้ว่าไม่ได้มีแค่ถังต้งที่เรียกหา แต่เป็นท่านประธานจ้าวต่างหากที่ต้องการพบ เขาอดสงสัยไม่ได้ "บอสสาวสวยคนนั้นอยากเจอผมทำไมนะ?"

"เย่เฟิง มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบไปสิ เดี๋ยวบอสจะรอนาน!" ถังต้งเร่ง เขาเองก็งงที่จู่ๆ บอสเรียกพบเย่เฟิง ทั้งที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่สองวัน ใครจะไปรู้จักเร็วขนาดนั้น

หรือจะเป็นเพราะเรื่องที่ล็อบบี้ แล้วบอสไม่พอใจ? ด้วยความเป็นห่วง ถังต้งจึงตัดสินใจจะหน้าด้านตามเย่เฟิงไปพบท่านประธานด้วย เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยรับหน้า เพราะยังไงเรื่องนี้เย่เฟิงก็ไม่ได้ทำผิด

เมื่อมาถึงหน้าห้องประธานกรรมการ ก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนยืนรออยู่แล้ว ถังต้งยิ้มทักทาย "เลขาโอว ผมพาเย่เฟิงมาแล้วครับ!"

"เข้าไปได้เลยค่ะ บอสรออยู่" เสี่ยวเชี่ยนมองเย่เฟิงแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ ผลักประตูเปิด พลางคิดในใจ 'นี่น่ะเหรอ รปภ. ที่กล้าสั่งสอนฟางชิงหยวน ก็ดูธรรมดาๆ นี่นา ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบอสถึงอยากเจอ'

ขณะที่เย่เฟิงเดินเข้าไป ถังต้งก็ทำท่าจะตามเข้าไปด้วย แต่เสี่ยวเชี่ยนยกมือขวางไว้ "บอสต้องการพบแค่เย่เฟิงค่ะ หัวหน้าถังมีธุระอะไรค่อยมาใหม่นะคะ"

ถังต้งพยักหน้าอย่างจำยอม แล้วเดินคอตกกลับไปอย่างกังวลใจ