บทที่ 10 พี่น้องกันตลอดไป

หลิวเจียมมองเย่เฟิงด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง เขารู้ดีว่าครั้งนี้เย่เฟิงยอมรับเคราะห์แทนตน การวิดพื้นสี่ร้อยครั้งรวดเดียวอาจเล่นเอาคนทั่วไปปางตายได้เลยทีเดียว

"รับทราบ!" เย่เฟิงถอยหลังออกมาสองสามก้าว ก่อนจะโน้มตัวลงกับพื้นและเริ่มวิดพื้นทันที

เหล่ารปภ. คนอื่นเห็นสภาพของเย่เฟิงต่างพากันทำหน้าแหยงๆ พร้อมส่งสายตาให้กันเป็นนัยว่า "เจ้าหมอนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ กล้าไปกระตุกหนวดเสืออย่างหัวหน้าถัง คราวนี้จบเห่แน่ วิดพื้นสี่ร้อยทีคงเหลือแค่ครึ่งชีวิต"

ถังต้งกวาดสายตามองพวกเขา "ไม่ต้องมาขยิบตาทำหน้าทะเล้นใส่กัน! เรื่องงานเมื่อวาน..."

ถังต้งเริ่มสรุปผลการทำงานของเมื่อวาน แต่เขารู้สึกว่าสีหน้าลูกน้องวันนี้ดูตื่นตระหนกเกินเหตุ เมื่อสั่งงานเสร็จ เขากำลังจะสั่งเลิกแถว "เลิก..."

"รายงาน!" เสียงหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลัง

ถังต้งหันขวับไปมอง ปรากฏว่าเป็นเย่เฟิงที่บัดนี้ลุกขึ้นมายืนตรงตระหง่านราวกับต้นสนอันแข็งแกร่ง

"ว่ามา!" ถังต้งขมวดคิ้วถามด้วยความรำคาญ ในใจคิดว่าเจ้าหมอนี่คงทนไม่ไหวแล้วสินะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเย่เฟิงจะวิดพื้นสี่ร้อยครั้งเสร็จในเวลาสั้นขนาดนี้ ขนาดตัวเขาเองยังทำไม่ได้เลย

เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สี่ห้านาทีเท่านั้น เย่เฟิงคงเป็นพวกท่าดีทีเหลว ถังต้งอดรู้สึกผิดหวังในใจไม่ได้

"ผมทำเสร็จแล้วครับ!" เย่เฟิงตอบเสียงฉะฉาน

"อะไรนะ? นายบอกว่าทำเสร็จแล้ว?" ถังต้งทำหน้าไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อครู่เย่เฟิงอยู่ด้านหลัง เขาจึงไม่เห็นตอนที่เย่เฟิงวิดพื้น

"ใช่ครับ! ผมทำเสร็จแล้ว ถ้าไม่เชื่อถามพวกเพื่อนๆ ดูก็ได้ พวกเขาเห็นกับตา" เย่เฟิงตอบยิ้มๆ การวิดพื้นสี่ร้อยครั้งสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร สมัยก่อนนี่เป็นแค่ของว่างเรียกน้ำย่อยก่อนอาหารมื้อหลักเท่านั้น

ถังต้งหันไปมองลูกน้องคนอื่นๆ ด้วยความสงสัย "เขาทำเสร็จจริงเหรอ?"

ไม่ต้องรอคำตอบ เพียงแค่มองแววตาของคนพวกนั้น ถังต้งก็รู้คำตอบทันที มิน่าล่ะเมื่อกี้พวกนี้ถึงทำหน้าตาตื่นกันขนาดนั้น สี่ห้านาทีวิดพื้นต่อเนื่องสี่ร้อยครั้ง เฉลี่ยแล้วนาทีละแปดสิบครั้ง

เท่าที่ถังต้งรู้ ความเร็วระดับนี้มีแต่สมาชิกหน่วยรบพิเศษในสังกัดเก่าของเขาเท่านั้นที่ทำได้ "หรือว่าเจ้าหมอนี่จะเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษที่ปลดประจำการมา? คราวนี้เก็บของดีได้แล้วสิ!" ความรู้สึกตื่นเต้นผุดขึ้นในใจเขาเงียบๆ

แต่ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย "อืม! ทุกคนยังไม่รู้จักนาย แนะนำตัวหน่อยสิ"

เย่เฟิงก้าวออกมาข้างหน้าสองก้าว กวาดสายตามองทุกคนแล้วพูดเรียบๆ "ผมชื่อเย่เฟิง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!"

"เอาล่ะ เลิกแถว!" ถังต้งปรบมือสั่งเลิกแถวหลังจากเย่เฟิงพูดจบ

หลิวเจียเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสำนึกผิด "พี่ชาย ขอโทษทีนะที่ทำให้ต้องมารับโทษแทน"

"พูดอะไรอย่างนั้น คนกันเองอย่าคิดมากน่า" เย่เฟิงยิ้มตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ถามจริง นายเคยฝึกวิชามาหรือเปล่า? วิดพื้นตั้งสี่ร้อยที! พระเจ้านี่มันบ้าไปแล้ว ให้เวลาฉันชั่วโมงนึงยังไม่รู้จะทำเสร็จไหม แต่นายล่อไปไม่กี่นาที สงสัยจริงๆ ว่านายเป็นปีศาจหรือเปล่า ดูสายตาพวกนั้นสิ งานนี้นายดังทั่วบริษัทแน่" หลิวเจียกอดคอเย่เฟิงกระซิบถาม

เย่เฟิงยิ้มไม่ตอบ "เรื่องเล็กน้อยน่า" ทั้งสองทำท่าจะเดินออกจากห้องรปภ.

"เย่เฟิง นายอยู่ก่อน!" จู่ๆ เสียงถังต้งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

หลิวเจียหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ แล้วยิ้มประจบ "หัวหน้าถัง พวกเราต้องไปเดินตรวจตรานะครับ คือว่า..."

"ไม่ต้องพูดมาก นายไปเดินตรวจ ส่วนเย่เฟิงอยู่ต่อ!" น้ำเสียงเฉียบขาดชนิดที่ห้ามต่อรอง

"ก็ได้ครับ" หลิวเจียส่งสายตาให้เย่เฟิงประมาณว่า 'โชคดีนะเพื่อน' ก่อนจะคลายมือที่กอดคอแล้วเดินคอตกออกไป

เย่เฟิงรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย การช่วยหลิวเจียครั้งนี้ถือว่าไม่เสียเปล่า หมอนี่ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง

พอในห้องรปภ. เหลือกันแค่สองคน จู่ๆ ถังต้งก็ยิ้มออกมา "มา นั่งสิ!"

เย่เฟิงเริ่มงง เมื่อกี้ยังทำหน้ายักษ์อยู่เลย ไหงเปลี่ยนอารมณ์เร็วนัก ปรับตัวแทบไม่ทัน แต่เขาก็ยังนั่งลงบนโซฟาอย่างสง่าผ่าเผย

"เย่เฟิง เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยนะ เจ้าพวกนี้มันขี้เกียจสันหลังยาว ฉันเลยต้องเข้มงวดหน่อย ทำให้นายต้องมารับกรรมไปด้วย พี่ขอโทษน้องชายตรงนี้เลยนะ" ถังต้งอธิบาย

"หัวหน้าถัง อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ เป็นผมเองที่ทำผิดกฎ หัวหน้าทำถูกแล้วครับ ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก" เย่เฟิงเข้าใจการกระทำของถังต้งดี ไม่มีกฎระเบียบก็ปกครองคนไม่ได้ ถ้าเขาเป็นถังต้ง ก็คงไม่ปล่อยให้ผ่านไปง่ายๆ เหมือนกัน

"นายพูดแบบนี้ฉันก็สบายใจ" ถังต้งพยักหน้าอย่างพอใจ เย่เฟิงช่างรู้ความและเข้าใจหัวอกเขา "จริงสิ เย่เฟิง นายเป็นทหารปลดประจำการหรือเปล่า?"

"เปล่าครับ" เย่เฟิงส่ายหน้า

ถังต้งขมวดคิ้ว "งั้นนายเคยฝึกมาก่อน? วิดพื้นสี่ร้อยครั้งอาจดูไม่เยอะ แต่ทำให้เสร็จในเวลาไม่กี่นาที คนธรรมดาทำไม่ได้หรอกนะ"

"อ้อ ครับ เมื่อก่อนผมวิดพื้นบ่อยน่ะครับ" เย่เฟิงตอบเลี่ยงๆ พร้อมรอยยิ้ม

"ก็นั่นน่ะสิ! ถ้าไม่เคยฝึกมาจะทำได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไง ขนาดฉันยังทำไม่ได้เลย" ถังต้งหัวเราะร่า ในใจรู้สึกพอใจมาก

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "งานรปภ. อย่างพวกเรา แค่ร่างกายแข็งแรงอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีฝีมือด้วย ไม่ถึงกับต้องไปจับโจรระดับชาติหรอก แต่อย่างน้อยก็ต้องจัดการพวกขโมยขโจรทั่วไปได้ ฝีมือฉันก็พอตัวอยู่ วันหลังว่างๆ เรามาประลองแลกเปลี่ยนวิชากันหน่อย"

เย่เฟิงขำในใจ ประลองอะไรกัน อยากจะสอนมวยเขาก็บอกมาตรงๆ เถอะ อ้อมค้อมอยู่ได้ ด้วยฝีมือระดับเขา เขาต่างหากที่ควรจะเป็นคนสอนถังต้ง แต่ปากก็ตอบไปว่า "ได้ครับ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนหัวหน้าถังชี้แนะด้วย"

"เกรงใจกันเกินไปแล้ว ฉันถูกชะตากับนายมาก ตั้งใจทำงานล่ะ!" ถังต้งตบไหล่เย่เฟิง แสดงท่าทีว่ายอมรับเย่เฟิงเป็นพวกเดียวกันแล้ว

เย่เฟิงเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีแล้ว จึงลุกขึ้นยืนยิ้มๆ "หัวหน้าถังครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน หลิวเจียคนเดียวคงยุ่งแย่"

"ได้ ไปเถอะ! มีอะไรก็มาหาฉันได้ ถึงฉันอาจจะช่วยไม่ได้ทุกเรื่อง แต่สองหัวดีกว่าหัวเดียว จริงไหม" ถังต้งพูดอย่างเป็นกันเอง

"วันข้างหน้าคงต้องรบกวนหัวหน้าอีกเยอะเลยครับ ผมขอตัวก่อน" เย่เฟิงหันหลังเดินออกจากประตู

ถังต้งมองตามแผ่นหลังของเย่เฟิงแล้วยิ้มมุมปาก "ไอ้หนุ่มนี่ใช้ได้ แววดีมีอนาคต!"

เย่เฟิงเดินออกจากห้องรปภ. ตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน พอออกจากลิฟต์ หลิวเจียก็วิ่งถลาเข้ามา คว้าไหล่เย่เฟิงแล้วจับจ้องสำรวจร่างกายเขาอย่างละเอียดถี่ยิบ สายตาคมกริบราวกับจะมองทะลุเสื้อผ้าเข้าไปข้างใน

เย่เฟิงรู้สึกว่าสายตาของหลิวเจียดูเหมือนพวก "ไม้ป่าเดียวกัน" ในบาร์ต่างประเทศชอบกล ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที รีบปัดมือหลิวเจียออกแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "รสนิยมฉันปกตินะเว้ย นายอย่าคิดอะไรพิสดารเชียวนะ!"

หลิวเจียหน้าเปลี่ยนสี พูดอย่างเอือมระอา "ไอ้บ้า! เมื่อวานยังดูเป็นคนเคร่งขรึมอยู่เลย วันนี้มาเล่นมุกแบบนี้ซะงั้น ฉันลูกผู้ชายตัวจริงเว้ย ชอบแต่ผู้หญิง ไม่สนผู้ชายหรอก!"

"ก็เมื่อกี้เห็นนายมองฉันแบบนั้น ใครจะไปรู้ นึกว่าเป็นพวกเดียวกันซะอีก" เย่เฟิงถอนหายใจแซวกลับ

"ฉันเป็นห่วงนายต่างหาก! เห็นอวัยวะยังอยู่ครบ 32 ก็โล่งอกแล้ว ตกลงหัวหน้าถังไม่ได้เล่นงานนายใช่ไหม?"

"เล่นงาน? เล่นงานเรื่องอะไร?" เย่เฟิงทำหน้างง ไม่เข้าใจความหมายที่หลิวเจียสื่อ

หลิวเจียมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าปลอดคนก็กระซิบเสียงเบา "นายไม่รู้อะไร หัวหน้าถังไม่ใช่คนธรรมดา ครั้งก่อนมีเพื่อนร่วมงานไปเถียงเขา โดนหักแขนไปข้างหนึ่งเลยนะ วันนี้นายทำเขาเสียหน้าต่อหน้าคนเยอะแยะ เขาต้องหาเรื่องเล่นงานลับหลังแน่ๆ"

"หัวหน้าถังไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นมั้ง?" เย่เฟิงนึกถึงท่าทีของถังต้งเมื่อครู่ ประกอบกับคำพูดของหลิวเจีย ในใจก็เริ่มแปะป้ายให้ถังต้งว่าเป็นพวก "หน้าเนื้อใจเสือ"

"ไม่น่ากลัว? พระเจ้าช่วย นายนี่ยังอ่อนหัดนัก ยุทธภพมันโหดร้ายนะเพื่อน!" หลิวเจียทำหน้าเหมือนผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน

"หลบไปเลย เอ็งนี่พูดมากจริง!"

"ไม่เชื่อคนแก่ เดี๋ยวจะแย่เอานะ!"

"ตื่นตูมไปได้!"

...

ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันจนเวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังมื้อเที่ยงไม่นาน เย่เฟิงก็ถูกถังต้งเรียกพบอีกครั้ง

"หัวหน้าถัง เรียกผมเหรอครับ?" เย่เฟิงถามทันทีที่ก้าวเข้าประตู

ถังต้งขยี้บุหรี่ในมือดับลง แล้วชี้ไปที่โซฟา "นั่งสิ!"

พอเย่เฟิงนั่งลง ถังต้งก็เอ่ยขึ้น "เย่เฟิง ที่เรียกมาคราวนี้มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ คือว่าเมียของเพื่อนร่วมงานที่เฝ้าล็อบบี้กำลังจะคลอดลูก เขาเลยลางานไปเฝ้าไข้หนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้ที่ล็อบบี้เลยเหลือคนเดียว ฉันคิดดูแล้ว ตัดสินใจว่าจะย้ายนายไปประจำที่ล็อบบี้แทน!"

เย่เฟิงใจหายวาบ การเป็นรปภ. หน้าล็อบบี้นั้นลำบากแค่ไหน หลิวเจียเพิ่งสาธยายให้ฟังตั้งแต่วันแรก จู่ๆ ถังต้งก็สั่งย้ายเขาไปที่นั่น หรือว่าหมอนี่จะเล่นงานเขาจริงๆ? ปากพาซวยของหลิวเจียจะแม่นขนาดนี้เชียวหรือ?