33 ยาหนึ่งโดส เปลี่ยนความคิด

33 ยาหนึ่งโดส เปลี่ยนความคิด

“เราลืมๆมันไปได้ไหม? ฉันชอนกับมันแล้ว” ซวีเจียหุ้ยพูด

“ฉันจะกลับไปในอีกสามวัน” เทียนหยวนถูพูดอย่างดื้อดึง เขารักภรรยาของเขามา เขาจึงต้องลองดูในเมื่อมันมีโอกาสที่จะรักษาภรรยาของเขาให้หายจากโรคได้

...

บนเนินเขาหนานชาน ข้างกระท่อม

“เย้า เธอบอกว่าความจริงกับป้ามา ว่าเธอรักษาได้จริงๆใช่ไหม?” จางซิวเหมยกังวลเกี่ยวกับหลานชายของเธอ เธอรู้สึกผิดที่ดึงหวังเย้าเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพราะเทียนหยวนถูเขาไม่ใช่คนธรรมดา เธอต้องรับผิดชอบถ้าเกิดเขาไม่พอใจหวังเย้าขึ้นมา

“เธอสามารถหายได้แต่มันราคาแพงมาก เรามาดูกันว่าเขาจะยอมจ่ายเงินหรือไม่” หวังเย้ามีความมั่นใจถึง 80% ในตอนนี้

“ทำไมมันถึงได้แพงขนาดนี้?”

“ขอโทษครับ ผมบอกคุณน้าไม่ได้จริงๆ แล้วอีกอย่าง คุณน้าอย่าบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ยองผมนะครับ มันจะทำให้พวกเขาเป็นกังวลได้” หวังเย้าบอกกับน้าของเขา

“ได้สิ” จางซิวหยิงถอนหายใจ ยังไงเธอก็ยังกังวลอยู่ดี

ในวันนี้ จางซิวเหมยได้พักอยู่ที่บ้านของหวังเย้า เธอและเเม่ของหวังเย้าไม่ได้เจอกันมานาน สองพี่น้องจึงพูดคุยกันไม่รู้จบ

หวังเย้าได้อ่านหนังสือของเขาก่อนที่จะเข้านอนหลังจากกินข้าวเย็นเรียบร้อยแล้ว

เช้าวันใหม่ หวังเย้าตื่นเเต่เช้าและขึ้นไปบนเนินเขาหลังจากกินข้าวเช้าอย่างง่ายๆ หลังจากทำงานทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาจึงเข้าไปในเมืองด้วยมอเตอร์ไซด์ของเขาเพื่อซื้อต้นกล้าของต้นชา เพื่อที่จะนำไปปลูกไว้บนเนินเขา แต่ว่ามันกลับไม่มีของเพราะมันยังไม่ใช่ถึงฤดูของมัน เขาจึงออกไปนอกเมืองแต่ก็ไม่ได้อะไร เขาถามชาวบ้านแถวนั้นจึงได้รู้ว่ามีสวนชาอยูาใกล้นี้ เขาจึงขี่มอเตอร์ไซด์ไปที่สวนแลัได้ซื้อต้นกล้าของชามาเพียง 30 ต้น เขาไม่รู้วิธีการปลูกชา เขาจึงได้สอบถามจากคนขาย

เมื่อซื้อต้นชาได้แล้ว เขาจึงกลับไปที่เนินเขาเพื่อหาสถานที่สำหรับปลูกต้นชา และเขาก็ได้รดน้ำในบริเวณนั้นด้วยน้ำที่ผสมกับน้ำแร่โบราณที่เตรียมเอาไว้แล้วลงไป

“อีกไม่นาน ฉันก็จะมีชาเป็นของตัวเอง” หวังเย้าพูดเมื่อมองไปที่ต้นชาที่เขาได้ปลูกเอาไว้

“ใช่แล้ว ถ้ามีไม้ผลหลายๆต้นปลูกไว้ข้างๆต้นชาคงจะดี!”

บนเนินเขาที่มีลมเย็นพัดผ่าน ชายหนุ่มได้ทำงานเขาอยู่ในแปลงด้วยความสุข

วันต่อมา หวังเย้าได้เด็ดเอาใบที่แก่ที่สุดของสมุนไพรดอกแสงจันทร์มาสองใบ เพื่อนำมาต้มอันเฉินซาน จากประสบการณ์ในครั้งก่อน ทำให้ครั้งนี้เขามีความมั่นใจมากขึ้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะต้องระมัดระวังไม่ประมาทเด็ดขาด ทุกขั้นตอนจะต้องทำด้วยความระวัง เริ่มจากชั่งน้ำหนัก ล้างทำความสะอาด และต้ม ในที่สุดเขาก็ผ่อนคลายได้เมื่อเห็นน้ำซุปสีส้มสดใส

“มันจะต้องสำเร็จ!”

ในเช้าของวันที่สาม เทียนหยวนถูได้มาตามนัด ในครั้งนี้เขามาคนเดียวและหวังเย้าก็ได้เตรียมอันเฉินซานเอาไว้แล้ว เขาได้ใส่มันเอาไว้ในขวดกระเบื้องสีขาวทรงสูงที่ซื้อมาจากในเมืองโดยเฉพาะ

“ผมต้องจ่ายเงินยังไง?” เทียนหยวนถูถามเมื่อเขาได้รับยาที่ยังอุ่นอยู่มา

“จ่ายเป็นเงินสดตรงนี้เลย” หวังเย้าพูด

มันไม่ใช่กฎที่เขาตั้งขึ้น แต่เป็นของระบบต่างหาก เขาได้ถามก่อนหน้านี้และมันบอกเขาว่า ควรจะต้องจ่ายเต็มจำนวนด้วยเงินสด

“ถ้าเกิดว่ามันไม่ได้ผลล่ะ?” เทียนหยวนถูถาม เขามีเงิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมจ่ายออกไปง่ายๆ ตรงกันข้าม ในฐานะของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เขาให้ความสำคัญกับความคุ้มค่าที่เขาจะได้รับเมื่อต้องจ่ายออกไป

“ผมอยู่ที่นี่ และบ้านของผมก็อยู่ที่นี่ คุณมาหาผมได้ทุกเวลา แต่ถ้าหากคุณสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็นละก็...” เรื่องพวกนี้ควรจะทำความเข้าใจกันตั้งแต่เนิ่นๆ แม้ว่าตอนนี้หวังเย้าจะยังไม่มีอะไรมาใช้ป้องกันเอาไว้ แต่เขาจะหามาถ้าจำเป็น

“เข้าใจแล้ว”

เทียนหยวนถูไม่เสียเวลาอีกต่อไป และโอนเงินของเขาด้วยโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็จากไป

เมื่อมองไปที่ข้อความในโทรศัพท์ของเขา หวังเย้าคิดว่ามันไม่ใช่ความจริงเรื่องที่มีเงิน 260,000 หยวนอยู่ในบันชีของเขา

“คนมีเงินแตกต่างจากเรามาก!” เขาเงยหน้ามองไปที่รถแรงค์โรเวอร์ของเทียนหยวนถู

“มันน่าประหลาดใจที่ฉันได้รับโบนัสจากการขายยาสมุนไพร”

ตอนนี้ภารกิจของเขาก็สำเร็จแล้ว หวังเย้าก็ได้ยินเสียงติ้งของระบบ เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเมื่อเทียนหยวนถูจากไปแล้ว เขาพบว่าเขาได้รับโบนัสสองคะแนนจากการที่เขายาออกไปหนึ่งโดส

สิบไมล์ออกไป ในพื้นที่ที่แพงที่สุดของเขตเหลียนชาน มีวิลล่าที่มีหญิงสาวที่นุ่มนวลและสวยงามอยู่ด้านใน เธอถือขวดกระเบื้องสีขาวทรงสูงเอาไว้ เธอดื่มมันลงไปเล็กน้อยในตอนที่สามีของเธอได้ยืนอยู่ข้างๆ เขาคือเทียนหยวนถูที่รีบกลับมาจากกระท่อมของหวังเย้า

“เธอรู้สึกยังไงบ้าง?” เทียนถามอย่างอ่อนโยน

“มันไม่ใช่ยาวิเศษนะ มันคงไม่ออกฤทธิ์เร็วขนาดนั้นหรอก” ซวีเจียหุ้ยยิ้ม

“แต่ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายของฉันสบายและอบอุ่น”

ความอบอุ่นได้โอบล้อมครึ่งหนึ่งของร่างกายเธอภายในสิบนาที ความรู้สึกเหนื่อยล้าและไม่สบายตัวได้หายไป

“มันได้ผล!” ซวีเจียหุ้ยผงกหัว

“ดีแล้วที่มันได้ผล ขวดนี้ควรจะกินให้หมดในสามวัน และต้องอุ่นทุกครั้งที่มันเย็น”

“ฉันรู้แล้ว ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันกินยาสักหน่อย” ซวีเจียหุ้ยยิ้ม

คืนนั้น ซวีเจียหุ้ยนอนหลับสบายโดยไม่ต้องพึ่งยานอนหลับเลย เธอตื่นขึ้นมาครั้งเดียวในกลางดึกเท่านั้น สำหรับเธอมันเป็นความสุขที่หาได้ยาก สิ่งที่เธอต้องการในปีนี้มีเพียงการได้นอนหลับพักผ่อนอย่างดี

วันต่อมา เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีความเจ็บปวดเมื่อตื่นนอน เธอล้างหน้าและเธอดูเหมือนจะดีขึ้นกว่าเมื่อวานจากการนอนที่เพียงพอเมื่อคืน

“ยามันได้ผล!”

เมื่อมองเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวของภรรยา เทียนหยวนถูก็รู้สึกยินดียิ่งกว่าเธอซะอีก

“ผมจะไปหาเขา!”

“ใครเหรอคะ?” ซวีเจียหุ้ยถาม

“หวังเย้า”

“ทำไมคะ?”

“จะได้ขอยามาอีกโดสยังไงล่ะ”

“ยังมียาเหลืออยู่เลย รอให้ฉันดื่มหมดก่อนดีไหม?” ซวีเจียหุ้ยพูด

“ใช่ ใช่ ใช่ คุณพูดถูก ผมแค่ตื่นเต้นมากไปหน่อย มันน่าตกใจมากที่มีอาจารย์ชั้นสูงอยู่บนโลกใบนี้ เราควรจะไปพบอาจารย์ของเขา!”

“อาจารย์ของเขามีตัวตนอยู่จริงๆเหรอคะ?” ซวีเจียหุ้ยถามสามีของเธอ

“เธอหมายความว่ายังไง?” เทียนหยวนถูสับสน

“เขตเหลียนชานไม่ได้กว้างมากมายอะไร ก่อนหน้านี้เราก็ได้ตามหาหมอดังๆมาหมดแล้ว แต่กลับไม่เคยพบหมอที่มีความสามารถขนาดนี้มาก่อนเลย ด้วยยาเพียงหนึ่งโดสแถมยังดื่มไม่หมดเลย แต่ผลของมันกลับทำให้โรคร้ายที่อยู่กับฉันมากว่าสิบปีหายทันที เขาจะต้องเป็นหมอที่มีความสามารถและยอดเยี่ยมมาก!”

“เธอหมายถึง...?”

“สมุนไพรในแปลงของเขาต่างก็อยู่ในสภาพที่ดีมาก ทั้งๆที่ตอนนี้เป็นเดือนตุลาคม แต่ใบของมันกลับยังเขียวอยู่เลย” ซวีเจียหุ้ยพูดจบ

บนเนินเขาหนานชาน เธอไม่ได้พูดอะไรออกไปแต่เธอก็ตั้งใจเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ เธอมองไปที่แปลงสมุนไพรอย่างละเอียดและชายหนุ่มที่สนทนาได้อย่างไม่ธรรมดา