32 รอแขกด้วยชาหนึ่งถ้วย

32 รอแขกด้วยชาหนึ่งถ้วย

หวังเย้าเกือบจะสาปแช่งออกไปในตอนนั้น เขาเกือบจะบอกน้าของเขาไปว่าเขาอยากยกเลิก แต่ระบบกลับให้ภารกิจกับเขาในทันที มันน่าหงุดหงิดจริงๆ!

“ตกลง น้าจะพูดกับเธอ”

“ตกลงครับ!”

ในวันต่อมา หวังเย้าได้ไปทำงานบนเนินเขาเมื่อเขาได้รับสายที่น่าตกใจจากน้าของเขา เธอบอกหวังเย้าว่าทั้งคู่ต้องการที่จะพบหวังเย้า เขาไม่สามารถยกเลิกได้เพราะเขาได้รับภารกิจมา และเขาก็ได้รับปากไปก่อนหน้านี้แล้วว่าจะพบ มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ว่าตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่เขตเหลียนชานและพวกเขาก็มีเวลาว่างพอดี พวกเขาจึงได้ทำการนัดเวลาในตอนกลางวันที่เนินเขาหนานชาน

เขาได้พรวนดินในแปลงอีกรอบจนเสร็จ ก่อนที่จะรีบนำโต๊ะหินมาวางไว้ด้านนอกแปลง

ในตอนกลางวัน ได้มีรถแรงค์โรเวอร์ที่เขียวเข้มขับเข้ามาในหมู่บ้านหวังเจีย มันได้ขับไปตามถนนบนเขาและตรงไปที่เนินเขาหนานชาน มันจอดห่างแค่ 10ไมล์เท่านั้นจากแปลงของหวังเย้า คนสามคนลงมาเมื่อรถจอดสนิทแล้ว ชายหนึ่งคนและหญิงสองคน หนึ่งในนั้นคือน้าของเขาเอง และอีกสองคนคือคนที่ต้องการยารักษา

ผู้ชายดูมีอายุอยู่ในช่วง 40 และเขามีรูปร่างสันทัด ในหน้าของเขาเป็นสี่เหลี่ยมและมีขนคิ้วที่หนา เขาดูหล่อพอสมควร ผู้หญิงดูบอบบางและอ่อนโยน เธองดงาม มีสง่าตามแบบผู้หญิงในเจียงหนาน ถึงอย่างนั้น เธอกลับมีสุขภาพที่แย่และมีรอยคล้ำรอบดวงตาของเธอ หน้าของเธอขาวซีด และเธอหายใจถี่เมื่อต้องเดินนานๆ

“คุณน้า!” หวังเย้ายิ้มและเดินไปหาพวกเขา

“แปลงสมุนไพรที่นี่มันดูดีมาก มาให้น้าแนะนำเธอ นี่คือผู้อำนวยการเทียนและคุณนายซวี” จางซิวเหมยแนะนำทั้งสองให้หวังเย้ารู้จัก “นี่คือหวังเย้า หลานชายของฉันค่ะ”

“สวัสดีครับ”

“ไม่จำเป็นต้องเรียกเราว่าผู้อำนวยการหรือคุณนายหรอกครับ ผมชื่อ เทียนหยวนถู และนี่คือภรรยาของผม ซวีเจียหุ้ย” ชายคนนี้พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เชิญนั่งครับ” หวังเย้าวางกาน้ำชาไว้บนโต๊ะไม้เล็กๆ

“เชิญดื่มชาครับ” หวังเย้าเสริฟชาให้พวกเขา

“ขอบคุณ” เทียนหยวนถูขอบคุณเขาและจิบชาลงไป เขาคิดว่าน้ำชามีรสชาติหวานและมีกลิ่นหอม เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความพอใจ

“ชาดี!”

“ขอบคุณครับ” หวังเย้ายิ้ม

มันไม่ใช่ชาเขียวทั่วๆไป ในเมื่อเขาผสมน้ำแร่โบราณลงไปด้วย เพราะแบบนั้นมันเลยต่างออกไปเล็กน้อย

ซวีเจียหุ้ยดื่มมันลงไปและรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

“มันเป็นชาที่ดีจริงๆ”

“หนุ่มน้อย นี่มันคือชาแบบไหนกัน?” เทียนหยวนถูถามด้วยความสงสัย ในฐานะของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เขาได้เดินทางไปหลายประเทศและดื่มชามาหลายแบบ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ดื่มชาที่มีรสชาติโดดเด่นแบบนี้

“มันก็แค่ชาธรรมดาครับ แต่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงจะแบ่งให้คุณสักหน่อย”

“น่าเสียดายจริงๆ” เทียนหยวนถูพูดด้วยความเสียดาย

“ผมจะเอาให้คุณฟรีในอนาคตนะครับ” หวังเย้าพูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อฟังที่เทียนหยวนถูพูด หวังเย้าก็คิดว่ามันคงจะดีถ้าเขาปลูกต้นชาเอาไว้บนเนินเขาหนานชานแห่งนี้ เมื่อรดด้วยน้ำแร่โบราณใบชาจะต้องมีผลดีกับร่างกายอย่างแน่นอนหรืออาจจะดีกว่านั้นก็ได้

“เอาล่ะ เรามาที่นี่เพื่อคุยเรื่องธุกิจกัน”

“ได้ครับ เริ่มกันเลย”

“คุณช่วยพาพวกเราไปหาอาจารย์ของคุณได้ไหมครับ?” เทียนหยวนถูถาม

“ต้องขอโทษด้วย อาจารย์ของผมไม่ต้องการพบคนภายนอกครับ” หวังเย้าปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม

“แล้วภารยาของผมจะรักษาหายไหมครับ?”

“โรคที่เธอเป็นอยู่มันเป็นยังไงครับ?” แม้ว่าเขาจะได้ฟังมาจากน้าของเขาแล้ว แต่เขาก็ต้องการยืนยันด้วยตัวเองอีกครั้ง

“เธอมีอาการวุ่นวายใจและนอนไม่พอ เธอไม่สามารถนอนหลับสนิทได้ แม้ว่าเธอนอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าขนาดไหนก็ตาม แล้วเธอยังมีอาการเห็นภาพหลอนอีกด้วย” เทียนหยวนถูกุมมือภรรยาของเขาเอาไว้ด้วยความกังวล

“มันสามารถรักษาให้หายได้ แต่ว่าตัวยามันแพงมาก” ในเมื่ออาการของเธอคล้ายกับน้าของเขา หวังเย้าก็คิดว่าอันเฉินซานควรจะใช้ได้

“เท่าไหร่?”

“260,000 หยวนสำหรับยาหนึ่งโดส”

“อะไรนะ?!” แม้ว่าพวกเขาจะคิดเอาไว้ก่อนแล้ว แต่ก็ยังต้องตกใจเมื่อได้รู้ราคา เทียนหยวนถูได้เดินทางไปทั่วประเทศ แต่การได้ยินว่ามียาราคาถึง 260,000 หยวนนั้นถือเป็นเรื่องใหม่สำหรับเขา

หวังเย้าไม่ได้พูดอะไร เขาแค่รอการตัดสินใจจากทั้งคู่ ราคามันสูงมากแม้แต่เขาก็ยังตกใจ แต่ถึงอย่างไร เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกบังคับโดยระบบ

“ยามันได้ผลจริงๆใช่ไหม?!” เทียนหยวนถูถามเมื่อมองไปที่หวังเย้าที่ยังเงียบอยู่

“คุณสามารถลองมันได้” ด้วยความสัตย์จริง หวังเย้าไม่สามารถรับประกันผลลัพท์ว่ามันจะได้ผลสำหรับซวีเจียหุ้ยไหม เขาไม่ใช่หมอ เขาจึงใช้วิธีรักษาโดยดูจากอาการของคนไข้เป็นหลัก เขาคิดว่าอาการของเธอสามารถใช่อันเฉินซานเพื่อรักษาให้หายได้

“เราจะได้รับยาตอนไหน?”

“สามวันครับ”

“ตกลง” เทียนหยวนถูฟังและผงกหัว

พวกเขาพูดคุยกันอีกสักพักก่อนที่ทั้งสองคนจะจากไป น้าของหวังเย้ายังอยู่ที่บ้านต่อเพราะเธอยังมีเรื่องที่อยากจะพูดกับหลานชายของเธอ เธอตั้งใจจะค้างคืนที่บ้านเพราะเธอไม่ได้เจอพี่สาวของเธอมาสักพักแล้ว สองพี่น้องจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก่อนที่เธอจะกลับเขตเหลียนชานในวันพรุ่งนี้

“หยวนถู คุณเชื่อคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นไหม?”

ในขณะนั้น สองสามีภรรยาได้พูดคุยกันระหว่างที่ขับรถออกจากหมู่บ้าน ซวีเจียหุ้ยไม่เชื่อเขา เธอมีอาการป่วยมาแปดปีแล้วและได้รับความทรมานจากโรคนี้ในทุกๆฤดูกาลไม่ขาด เธอนอนหลับหนึ่งครั้งในสามวัน ในตอนที่อาการแย่มากๆ เธอจะรู้สึกไม่สบายตัวและเห็นภาพหลอน เธอต้องกินยานอนหลับแบบพิเศษเท่านั้นถึงจะสามารถหลับได้ แต่การกินยามากๆมันทำให้เกิดผลเสียกับร่างกายของเธออย่างเห็นได้ชัด

ในปีนั้น ร่างกายของเธอแย่ลงเรื่อยๆตามจำนวนของยานอนหลับที่เธอกินลงไป หมอจีนชื่อดังคนหนึ่งเคยบอกเอาไว้ว่า เธอจะอยู่ได้อีกแค่สิบปีเท่านั้นถ้าเธอยังทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ อาการของโรคทำให้เธอแย่ลงและทำให้ตายลงอย่างช้าๆ

“ผมอยากจะลองมันแม้ว่ามันจะมีโอกาศแค่ 1% ก็ตาม” เทียนหยวนถูพูด

“แต่มันแพงมากนะคะ!”

“มันไม่แพงเลย ผมยอมจ่ายสองล้าน แม้แต่ยี่สิบล้านผมก็จ่ายได้ถ้ามันช่วยรักษาคุณให้หายได้ แค่ 260,000 หยวนมันไม่มีความหมายอะไรเลย” เทียนหยวนถูพูดด้วยรอยยิ้ม

ความสำเร็จครึ่งหนึ่งในชีวิตของเขาเกิดจากการที่มีภรรยาคอยอยู่เคียงข้าง ในตอนแรกเขาไม่มีความสามารถทางด้านธุรกิจเลย จึงทำให้เขาล้มเหลวและหมดความมั่นใจ ในเวลานั้น มีเพียงภรรยาของเขาที่คอยให้กำลังใจและสนับสนุนเขา เธอไม่เคยทอดทิ้งเขาหรือหมดหวังในตัวเขาเลย

ตอนนี้ เขาได้พบกับหมอผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงเรื่องยาสมุนไพรได้มอบความหวังในการรักษาภรรยาของเขา ภรรยาของเขาอาจจะหายป่วยภายในปีนี้ก็ได้! เขาจึงมาพบอาจารย์และลูกศิษย์ของเขา ชายหนุ่มที่เขาเจอ ให้ความรู้สึกที่ต่างไปจากหมอคนอื่นที่เขาเคยเจอมา แม้แต่บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มคนนี้ก็ดูไม่ต่างไปจากผู้เชี่ยวชาญเลย