28 ชะล้างจิตใจและลดความตรึงเครียด

28 ชะล้างจิตใจและลดความตรึงเครียด

“แม่กำลังคิดถึงน้าของลูกจ๊ะ” จางซิวหยิงพูด

“เธอเป็นอะไรเหรอครับ?” หวังเย้าถาม

แม่ของเขามีพี่น้องอยู่สามคน จางซิวหยิงเป็นพี่สาวคนโต เธอมีน้องสาวชื่อว่า จางซิวเหมย เธอเป็นคนที่ให้ความเอ็นดูหวังเย้ามาก ในตอนที่เขายังเด็กจางซิวหยิงมักจะซื้อของดีดีมาให้เขาเสมอ และมักจะพาเขาไปเที่ยวสวนสาธารณะหรือสวนสัตว์อยู่บ่อยๆ ทุกวันนี้เธอก็ยังโทรมาหาเขาเพื่อตามเกี่ยวการงานและความรักอยู่เสมอ และเธอก็เพิ่งจะโทรมาหาเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

“อาการที่เธอเคยเป็นประจำนั้นแหละ โรคนอนไม่หลับ(insomnia)” จางซิวหยิงพูด

หวังเย้ารู้อยู่แล้วว่าน้าของเขาเป็นโรคนี้ ทุกครั้งที่เธอมีอาการ เธอมักจะกระสับกระส่าย อ่อนแรง และไม่หิว เธอได้ไปหาหมอมาหลายที่และได้รับการรักษาหลายแบบแต่ก็ไม่ช่วยอะไร หมอยาจีนสองคนบอกเธอว่า เธอมีปัญาหาตั้งแต่แรกเกิด มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะรักษา

“แล้วเธอไม่ไปหาหมอเหรอครับ?” หวังเย้าถาม

“เธอไปมาแล้ว แต่ก็ไม่ดีขึ้น เธอไปหาหมอมาหลายที่แล้ว ตอนนี้เธอเลยนอนอยู่บนเตียงที่บ้าน แม่โทรศัพท์คุยกับเธอ แต่เธอแทบจะไม่มีแรงพูด” จางซิวหยิงพูดด้วยความกังวล ถึงยังไงเธอก็เป็นน้องสาว เป็นคนในครอบครัว

บางทีอันเฉินซานอาจจะช่วยได้! หวังเย้าคิด

ทันใดเขาก็คิดถึงภารกิจที่ค้างอยู่เกี่ยวกับสูตรยาที่ได้รางวัลมาจากระบบ

อันเฉินซานบรรเทาความเจ็บปวดทางจิตใจ ประสานพลังฉี ชะล้างจิตใจและลดความตรึงเครียด

จากผลลัพท์ที่น่ามหัศจรรย์ของสุมนไพรแก้พิษ หวังเย้าก็เชื่อว่าอันเฉินซานก็จะต้องมีผลลัพท์ที่ดีมากเช่นกัน

ฉันคงไม่สามารถรอให้สมุนไพรดอกแสงจันทร์โตเต็มที่ได้ ฉันจะต้องเริ่มต้มยาวันพรุ่งนี้เลย

หวังเย้าตัดสินใจในทันที ไม่มีอะไรเทียบกับสุขภาพของคนในครอบครัวของเขาได้ แม้แต่สมุนไพรดอกแสงจันทร์ก็ไม่สามารถเทียบได้เลย

“แม่ครับ แม่อย่ากังวลมากจนเกินไป เเม่ทำอาหารแล้วรึยังครับ? ผมหิวแล้ว” หวังเย้าพยายามเปลี่ยนเรื่อง

“ได้สิ เดี๋ยวแม่จะไปทำอาหารให้กินนะจ๊ะ” จางซิวหยิงพูด

พ่อของหวังเย้ากลับมาหลังจากที่อาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว หวังเย้าทานอาหารเย็นกับพ่อแม่ของเขา พวกเขามีความสุขและสบายใจเมื่ออยู่ด้วยกัน

หลังจากมื้ออาหาร หวังเย้ากลับไปที่ห้องของเขาและอ่านหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรและยาเหมือนทุกวัน ท้องฟ้าโปร่งมีเมฆแค่บางเบาเท่านั้น และดวงจันทร์ได้ส่องแสงลงมาจากบนฟ้า

แสงจันทร์วันนี้ดีมาก ฉันหวังว่ามันจะช่วยให้ต้นสมุนไพรแสงจันทร์โตขึ้นได้อีกสักนิดก็ยังดี หวังเย้าคิด

หวังเย้าเข้านอนหลังจากอ่านหนังสือ เช้าของอีกวัน ด้านนอกอากาศดีและเย็นพอประมาณ หวังเย้าตื่นแต่เช้าเหมือนปกติ เขาทานบะหมี่และอาหารแห้งก่อนจะขึ้นไปบนเนินเขาหนานชาน

ทุกๆครั้งที่เขาได้เห็นสมุนไพรในแปลง มันทำให้เขาอารมณ์ดี เขาเดินเข้าไปในแปลงสมุนไพร ก่อนที่จะรดน้ำแปลงสมุนไพร ต้นไม้รอบๆ และโสมที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยน้ำแร่โบราณ

หลังจากที่รดน้ำเสร็จ เขาจึงได้เดินไปดูต้นสมุนไพรดอกแสงจันทร์ทั้งสิบต้น เขาค่อยๆเด็ดเอาใบของมันออกมาสองใบจากคนละต้น และก็เหมือนกับสมุนไพรแก้พิษ ที่มีของเหลวสีเขียวไหลออกมาจากรอยที่เด็ดใบออกไปและมันก็แห้งอย่างรวดเร็ว

หวังว่าจะมีใบงอกออกมาใหม่นะ หวังเย้าคิด

หลังจากกลับมาที่กระท่อม หวังเย้าได้นำสมุนไพรสำหรับทำอันเฉินซานออกมา ตรวจดูพวกมันอีกครั้ง และเริ่มต้มยา

โสม, ตังกุย, ฝูหลิง, รากชะเอม...

หวังเย้าชั่งน้ำหนักจนแน่ใจและจัดลำดับการใส่สมุนไพรลงไปในหม้อตามสูตรที่บอกเอาไว้ ในเวลาเดียวกันไฟก็ลุกไหม้ได้ดี หม้ออเนกประสงค์เริ่มตุ๋นได้ที่และมีกลิ่นของสมุนไพรลอยออกมาจนเต็มกระท่อม

เมื่อหวังเย้าคาดว่าผลของคุณสมบัติจากสมุนไพรได้ออกมาจนหมดแล้ว เขาจึงใส่ใบของสมุนไพรดอกแสงจันทร์ลงไปในหม้อ พวกมันละลายทันทีและเปลี่ยนของเหลวในหม้อจากสีน้ำตาลกลายเป็นสีส้มสดใส

เมื่อเห็นสีที่เปลี่ยนไป หวังเย้าจึงรีบยกหม้อออกจากเตา เขามองไปที่ยาที่เขาได้ต้มออกมาได้ดี

“เสร็จแล้วเหรอ?”

แต่กลับไม่มีการตอบรับจากระบบ

“ให้ฉันเทยาออกจากหม้อก่อนก็แล้วกัน” หวังเย้าเทยาลงไปในขวดแก้วหลังจากที่มันเย็นลงแล้ว

ฉันไม่แน่ใจว่ามันสำเร็จหรือเปล่า ดังนั้นฉันจะเอาไปให้คุณน้าเลยไม่ได้เพราะอาจมีปัญหาเกิดขึ้นได้ หรือฉันควาจะลองก่อนดี?

เขาเทยาออกมาจากขวดเล็กน้อย แล้วดื่มลงไปพร้อมกับน้ำ เขารู้สึกอุ่นที่ท้องของเขาทันทีที่ยาถูกดูดซึมเข้าไป

ในตอนแรก หวังเย้าไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร หลังจาก 20 นาทีผ่านไป เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเขาเงียบสงบและรู้สึกถึงความสงบ ร่างกายของเขาร้อนเล็กน้อย แต่สมองของเขากลับตื่นตัวดี มันเป็นความรู้สึกที่ดี

มันได้ผล!

แล้วเขาก็รู้ในทันทีว่ายาของเขามันได้ผล

ลองเอาให้ซานเซียนลองด้วยดีกว่า

เขาเทยาลงไปในชามเล็กๆด้านนอกบ้านหมาของซานเซียน และเรียกมันมา

“ดื่มสิ ซานเซียน”

หวังเย้าชี้ไปที่ชาม ซานเซียนมองไปที่ชามและเงยหน้าขึ้นมองหวังเย้า คล้ายกับกำลังถามเขาว่า “เห้ย เจ้านาย นี่มันหมายความว่ายังไง? นายเติมอะไรลงไปในน้ำของฉันใช่ไหม?”

“ดื่มลงไปเถอะน่า” หวังเย้าบอกซ้ำ

ซานเซียนจิบน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วเริ่มส่ายหัวไปมา

“เกิดอะไรขึ้น?” หวังเย้าพยายามสังเกตุอาการของซานเซียน ถึงแม้ว่าซานเซียนจะเข้าใจเขาหรือไม่ก็ตาม ซานเซียนยังดูสบายดี มันเดินไปรอบๆแล้วจึงกลับเข้าไปในบ้านหมาของมัน เขานั่งลงบนพื้นและมองออกไปไกลๆ คล้ายกับกำลังคิดบางอย่างที่ลึกซึ้งและเกี่ยวกับปรัชญา

ไม่มีผลข้างเคียงอะไร! หลังจากสังเกตุซานเซียนมาเกือบชั่วโมง และบวกกับความรู้สึกของเขา หวังเย้าจึงมั่นใจว่ายาไม่มีผลข้างเคียงอะไร

หลังจากทดลองมาสองครั้ง หวังเย้ามั่นใจแล้วว่าอันเฉินซานที่เขาต้มไม่มีปัญหาอะไร เขาจึงเก็บขวดแก้วไว้ในช่องเก็บของ ล็อกประตูและตรงเข้าเมืองไป

“ซานเซียน ดูบ้านด้วยนะ” เขาบอกซานเซียนก่อนจะออกไป แน่มันกลับไม่ไม่ตอบสนองคำพูดของเขา เขาจึงหันไปมองซานเซียนที่กำลังนิ่งมองออกไปไกลเหมือนรูปปั้น

“นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า?” หวังเย้าโบกมือไปตรงหน้าของซานเซียน

โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! ซานเซียนดูไม่มีความสุขที่หวังเย้ามารบกวนมัน

“ดูแลแปลงสมุนไพรให้ฉันด้วยนะ โดยเฉพาะสมุนไพรที่ใช้รากพวกนั้น อย่าใจลอยตลอดเวลาล่ะ เฮ้ นายมองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไงหา?” หวังเย้าพบว่าสุนัขของเขาทำตัวเหมือนมนุษย์มากขึ้นทุกวัน

“ฉันไปล่ะ” หวังเย้าพูด

เขาลงจากเนินเขาและขี่มอเตอร์ไซด์เข้าไปในเมือง

น้าของเขาอยู่ห่างจากที่นี้ประมาณ 20 นาที เมื่อมาถึงในเมือง เขาได้แวะซื้อของก่อนจะตรงไปที่บ้านน้าของเขา

เขาเคาะประตูเมื่อมาถึง หญิงวัยกลางคนเปิดประตูให้กับเขา เธอสูงพอประมาณ และบนหน้าของเธอเหมือนมีสีเหลืองเคลือบเอาไว้พร้อมกับถุงใต้ตา เธอดูง่วงมาก