24 ทางเดินเขานั้นขรุขระ ร้องขอยานั้นยากเย็น

24 ทางเดินเขานั้นขรุขระ ร้องขอยานั้นยากเย็น

ในตอนนี้ หวังเย้ากำลังวุ่นวายกับการรดน้ำสมุนไพรในแปลง ด้วยความช่วยเหลือจากน้ำแร่โบราณ

ทำให้สมุนไพรเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะสมุนไพรทั่วไปเช่น ซินเจียว, ชาเชิน, ฟางเฟิง และโก๋วฉี มันเป็นเพียงเวลาแค่หนึ่งเดือน แต่พวกมันกลับโตเท่าๆกับสมุนไพรที่ปลูกที่อื่นหนึ่งปี

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง! ซานเซียนอยู่ดีดีก็เห่าขึ้นมา

“ครับ ใครมาครับ” หวังเย้าเงยหน้าและมองดู เขาเห็นว่ามีคนสองคนเดินมาที่บ้านของเขา เป็นชายหนึ่งคนและหญิงสาวอีกหนึ่งคน

เขาไม่ได้สนใจอะไร แต่เขาเพิ่งจะได้รู้ว่าพวกเขามาหาเขาในตอนที่เห็นพวกเขาเดินเข้ามาใกล้แล้ว หญิงสาวดูอายุราวๆ23-24ปี เธอมีหน้าตางดงามและผิวขาว เธอมีรูปร่างที่สวยงาม ส่วนชายที่เดินตามมามีอายุราว 40 เขาไม่ได้โดดเด่นอะไรแต่กลับมีดวงตาที่เจิดจาเฉลียวฉลาด

ชายวัยกลางคนมีชื่อว่า เหอฉีเชิง ถอนหายใจออกมาเมื่อพวกเขาเดินมาถึงแปลงสมุนไพร

“มีอะไรเหรอคะคุณลุงเหอ?” หญิงสาวถาม

“สมุนไพรเติบโตได้ดี” เขาชี้ไปที่สมุนไพรที่กำลังเติบโตอยู่ในแปลง

“พวกมันเป็นยาสมุนไพรใช่ไหมคะ?”

“ครับ ซินเจียว, ชาเชิน, ฟางเฟิง และโก๋วฉี เอ๊ะ นั้นคืออะไร?” ชายกลางคนมองไปที่ต้นสมุนไพรดอกแสงจันทร์ที่กำลังมีใบใหม่งอกออกมา และพบว่าเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย เขาตัดสินใจเดินเข้าไปดูใกล้ๆแต่ก็ถูกชายหนุ่มขวางเอาไว้

“สวัสดี คุณมีเรื่องอะไรเหรอครับ?” หวังเย้าถาม

“คุณคือหวังเย้าใช่ไหมคะ?” หญิงสาวมองไปที่ชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง เขาแต่งตัวธรรมดาแต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับดูพิเศษ เขาดูคล้ายกับฤษีที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาที่ห่างใกล้ในตำนาน

“ใช่ ผมเอง” หวังเย้าตอบ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ กั๋วซือหรง”

“สวัสดี” หวังเย้าไม่รู้ว่าสาวสวยแปลกหน้าคนนี้มาหาเขาทำไม

“ฉันมาที่นี่เพื่อขอร้องคุณค่ะ”

“ขอร้อง? ขอร้องเรื่องอะไร?” เขาไม่เคยเจอหญิงสาวคนนี้มาก่อน แต่เธอกลับมาขอร้องเขา

“น้องชายของฉันต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลังจากถูกพิษที่ไม่รู้จัก หลายวันก่อนหน้านั้นได้มีคนไข้ที่มีอาการคล้ายกับเขา และฉันก็ได้ยินมาว่าเขาสามารถฟื้นตัวขึ้นมาได้เพราะเขาได้กินยาสมุนไพรที่คุณเป็นคนทำขึ้นมา ดังนั้นคุณช่วยทำใบสั่งยาให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันขอร้อง?”

“พิษ? ใบสั่งยา?” หวังเย้าเข้าใจทุกอย่างตั้งแต่ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ

มันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะทำยาแก้พิษ สิ่งที่ต้องใช้มีเพียงแค่ใบสมุนไพรแก้พิษหนึ่งใบและน้ำแร่โบราณอีกหนึ่งถ้วยเท่านั้น แต่เขาก็ต้องคิดถึงปัญหาที่จะเกิดตามมาจากการใช้สมุนไพรเวทมนต์ เพราะมันไม่ใช่สมุนไพรที่อยู่ในสารระบบของสมุนไพรจีน

ในโรงพยาบาล แน่นอนว่าจะต้องมีคนที่มีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรอยู่ ถ้าเกิดพวกเขาพบเกี่ยวกับสมุนไพรแก้พิษขึ้นมาแล้วเขาอธิบายได้ยังไง? การอ้างหมอยาจีนอาวุโสสามารถใช้หลอกคนทั่วไปได้ แต่กับหมอที่ฉลาดมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ในสายตาของหวังเย้า หญิงสาวคนนี้ก็ดูเป็นคนที่ฉลาด

“ขอโทษ” หวังเย้าส่ายหัวหลังจากที่คิดอยู่พักหนึ่ง

“อะไรนะ?” กั๋วซือหรงขมวดคิ้วหลังจากนั้น “ราคาของใบสั่งยาคุณสามารถบอกมาได้เลย”

“มันไม่เกี่ยวกับเงินหรอก”

“แล้วมันเรื่องอะไร?”

“อาจารย์ของผมเขาไม่ชอบให้มีคนไปรบกวนเขา” เขาเคยใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างมาก่อนแล้ว และเขาก็ตัดสินใจเอามันมาใช้อีกครั้ง

“ถูกรบกวน?”

“ใช่ โรคที่แม้แต่หมอในโรงพยาบาลไม่สามารถรักษาได้ แต่ยาสมุนไพรกลับสามารถทำได้ คุณลองคิดดูถ้าคุณเป็นหมอคุณจะทำยังไง? คุณจะไม่พยายามเพื่อที่จะเอาสูตรยามาเหรอให้ได้เหรอ?” หวังเย้าพูดอย่างตรงไปตรงมา

กั๋วซือหรงจึงเงียบไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนเพราะเธอไม่ได้มีความคิดที่ร้ายกาจแบบนั้น ถึงอย่างนั้นก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าคนอื่นจะมีจิตใจที่ดีเหมือนกับเธอทุกคน เงินและความร่ำรวยสามารถชักจูงให้ผู้คนทำเรื่องไม่ดีได้อย่างง่ายดาย

“อาจารย์ของผมท่านแก่มากแล้วและท่านไม่ต้องการที่จะถูกรบกวน ส่วนผม ก็พอใจที่จะปลูกสมุนไพรอยู่เงียบๆแบบนี้”

“ฉันสามารถรับปากได้ว่าคุณและอาจารย์ของคุณจะไม่มีทางถูกคนอื่นมาวุ่นวายแน่นอน” กั๋วซือหรงพูดหลังจากที่คิดดีแล้ว

“แล้วคุณจะเอาอะไรมารับประกัน?” หวังเย้าไม่ใช่คนซื้อบื้อและเขาไม่มีทางที่จะเชื่อเพียงคำพูดของคนคนหนึ่งได้

กั๋วซื้อหรงฝืนยิ้มออกมา เธอไม่คิดว่าเธอจะเจอผู้ชายที่หัวแข็งแบบนี้ ไม่มีทางที่คนอื่นจะกล้าโต้เถียงกับเธอแบบนี้ได้ เธอแค่ปรายตามองไปที่พวกเขาแล้วพวกเขาก็จะรีบทำงานที่เธอมอบหมายให้เสร็จอย่างรวดเร็ว

“แล้วฉันจะแสดงว่าคำสัญญาของฉันเรื่องจริงได้ยังไง?”

“ผมไม่รู้” หวังเย้าแสยะยิ้มจนเห็นฟันสีขาวที่เรียงตัวอยู่ “ถ้างั้นเขียนเป็นสัญญาลายลักษณ์อักษรดีไหม?”

กั๋วซือหรงจึงได้ร่างข้อสัญญาแปลกๆขึ้นมา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเขียนมาก่อนในชีวิต แล้วมอบมันให้กับหวังเย้า หวังเย้ารับมาและอ่านมันก่อนที่จะผงกหัวและเก็บมันไว้

“ก่อนเย็นนี้ ผมจะเอายาไปส่งให้คุณ”

“เย็นนี้? เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ?” กั๋วซือหรงถาม

“ไม่ ผมต้องใช้เวลาในการทำมัน”

“ตกลง แล้วฉันจะต้องไปรับคุณที่ไหน?”

“ไม่ต้อง ผมรู้ว่าจะไปโรงพยาบาลในเมืองยังไง”

“ตกลง ฉันหวังว่าคุณจะรักษาสัญญา!” กั๋วซือหรงพูด

“แน่นอน”

“เอาล่ะ ฉันจะไม่รบกวนคุณแล้ว” เมื่อทิ้งเบอร์ติดต่อเอาไว้เสร็จเธอก็จากไป

“ทางเดินเขามันขรุขระ ดังนั้นเดินระวังนะครับ!” หวังเย้าบอกตามหลังเธอ

“เดี๋ยวก่อน เพื่อน ฉันมีคำถามอยากจะถามเธอ” ชายกลางคนที่เงียบมาตลอดอยู่ๆก็พูดขึ้นมา

“อะไรครับ?”

“นั้นคือสมุนไพรอะไร?” เขาชี้ไปที่สมุนไพรดอกแสงจันทร์ในแปลงที่อยู่ใหล้กับพวกเขา

“ขอโทษด้วย อาจารย์ของผมท่านไม่อนุญาตให้พูด” หวังเย้าพูดหลังจากคิดแล้ว

“ไม่เป็นไร ขอบคุณ” เหอฉีเชิงไม่ได้ถามอะไรอีก เขาและกั๋วซือหรงหมุนตัวและเดินลงจากเขาไป

“จะต้องมีอะไรซ่อนเอาไว้ภายใต้คำพูดของชายหนุ่มคนนั้นแน่” เหอฉีเชิงพูดในตอนที่กำลังเดินลงจากเขา

“ใช่ เขาระวังตัวมาก” กั๋วซือหรงพูด

“มีสมุนไพรอยู่สองต้นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่ในแปลง”

“อะไรนะ? ลุงเหอไม่เคยเห็นมันมาก่อนจริงเหรอคะ?” กั๋วซือหรงพูดด้วยความประหลาดใจ

“ครับ มีสมุนไพรอยู่เป็นร้อยเป็นพันบนโลกใบนี้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ผมจะไม่รู้จักพวกมันทั้งหมด แต่ว่าการเติบโตของสมุนไพรในแปลงกลับทำให้ผมประหลาดใจมากกว่า นี้ก็ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่สมุนไพรพวกนั้นกลับยังเขียวชะอุ่มราวกับอยู่ในฤดูร้อน มันแปลกมากที่จะมีผู้เชี่ยวชาญที่มีความสามารถที่สุดยอดขนาดนี้อยู่ด้วย เขาดูเหมือนจะมีพลังความสามารถสูงกว่าผู้ปลูกสมุนไพรคนอื่นอยู่มาก”