18 สมุนไพรมากมาย สร้างหนึ่งสูตรการปรุงยา

18 สมุนไพรมากมาย สร้างหนึ่งสูตรการปรุงยา

‘ภารกิจ 1 : สร้างยาสมุนไพรต่างกัน 5 อย่างภายในเวลา 5 วัน

รางวัล : รายการของสมุนไพรเวทมนต์

บทลงโทษ : ลดแต้มคุณสมบัติ 1 แต้ม

ภารกิจ 2 : ปรุงยาอันเฉินซานสำเร็จภายในเวลา 1 เดือน

รางวัล : สูตรการปรุงยา 1 สูตร

บทลงโทษ : ไม่สามารถใช้น้ำแร่โบราณได้ 1 เดือน’

สองภารกิจ!

“ระบบ มีความต้องการเจาะจงอะไรในการสร้างยาสมุนไพรต่างกัน 5 อย่างไหม?” หวังเย้าถาม

‘ไม่’

“ฉันสามารถใช่สูตรยาจากที่อื่นได้ไหม?” หวังเย้าถาม

‘ได้’

“โอเค นั้นมันดีมาก!” หวังเย้าโล่งใจ

ถ้าเกิดเขาถูกขอให้สร้างยาสมุนไพรที่ไม่เคยปรากฎในประวัติศาสตร์มาก่อนละก็ เขาค้องทำภารกิจนี้ไม่สำเร็จแน่ๆ คงทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น ขนาดภารกิจล่าสุดของเขายังสำเร็จด้วยความบังเอิญล้วนๆ

เขารีบนำหนังสือที่เขาเคยสั่งซื้อออนไลน์ออกมา เพื่อหาสูตรยาง่ายๆที่มีผลในการรักษาเล็กน้อย มันเป็นเวลาสามทุ่มแล้วกว่าเขาจะทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

คืนนี้ฉันควรจะเข้านอนเร็วๆ พรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ยุ่งมาก หวังเย้าคิดเมื่อมองไปที่ภารกิจทั้งสองของเขา

เช้าของอีกวัน เขาขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อรดน้ำสมุนไพรที่กำลังเติบโตเป็นอย่างดี เขายังได้หาพื้นที่เพื่อปลูกเมล็ดของสมุนไพรดอกแสงจันทร์ที่เขาได้รับเป็นรางวัลภารกิจจากคืนก่อน

เขาโรยเมล็ดลงบนหลุ่มอย่างระมัดระวังและรดด้วยน้ำแร่โบราณ แล้วเขาจึงเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อสมุนไพรสำหรับปรุงยา ในระหว่างทางเข้าเมือง เขาก็ได้เจอกับหวังหมิงเป่า

“เฮ้พี่ชาย นายกำลังจะไปที่ไหน?” หวังหมิงเป่าถาม

“ไปซื้อของที่กลางเมืองน่ะ” หวังเย้าตอบ

“ขึ้นมา” หวังหมิงเป่าพูดแล้วเคลื่อนรถของเขา

“ไม่จำเป็นหรอก ฉันขี่มอเตอร์ไซด์ไปเองสะดวกกว่า” หวังเย้าพูด

“หยุดพูดแล้วขึ้นมาบนรถได้แล้ว ฉันจะไปกลางเมืองเหมือนกัน ฉันจะไปส่งนายเอง”

“ก็ได้ รอเดี๋ยวนะ” หลังจากขี่มอเตอร์ไซด์กลับไปเก็บไว้ เขาก็ขึ้นไปนั่งบนรถของหวังหมิงเป่าและเข้าเมืองไปด้วยกัน

“นายจะไปทำอะไรในเมืองเหรอ?” หวังเย้าถาม หวังหมิงเป่าได้เช่าออฟฟิสไว้กลางเมืองสำหรับทำธุรกิจตกแต่งภายในของเขา ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์กำลังมาแรงในตอนนี้แล้วหวังหมิงเป่าก็เป็นคนที่กว้างขวางและมองเห็นความจริงข้อนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อของเขา ทำให้ธุรกิจของเขาได้รับความนิยมมาก เขาสามารถหาเงินจำนวนมากได้ในไม่กี่ปีมานี้

“ฉันสนใจโฆษณาขายอาคารในทาวน์ทูทอรี่น่ะ ฉันต้องการจะซื้อมันหลังจากที่ติดต่อซื้อขายกับเจ้าของที่ได้” หวังหมิงเป่าพูด

“ธุรกิจนายกำลังไปได้สวยเลยนะ” หวังเย้าพูดด้วยรอยยิ้ม

“แค่โชคดีน่ะ” หวังหมิงเป่ายิ้มตอบ

หลังจากที่พวกเขามาถึงในเมือง พวกเขาได้ไปที่ร้านขายสมุนไพร หวังเย้านำรายการซื้อของที่เขาจดเอาไว้ออกมาดูและไปซื้อของที่เขาต้องการ ส่วนหวังหมิงเป่าได้แยกตัวไปที่อื่น แล้วพวกเขาทั้งสองจะเจอกันอีกทีตอนกินมื้อกลางวันก่อนที่จะกลับไปที่หมู่บ้าน

“นี่ หนุ่มน้อย เธอซื้อสมุนไพรพวกนี้ไปทำอะไรเหรอ?” พนักงานในร้านมองดูรายการที่ได้รับมาจากหวังเย้าและรู้สึกประหลาดใจ มันมีรายการสมุนไพรหลายชนิดอยู่ในนั้น แต่ปริมาณที่ต้องการในแต่ละอย่างกลับไม่มาก

“ผมกำลังเรียนเกี่ยวกับการต้มยาสมุนไพรกับหมอจีนที่มีประสบการณ์อยู่น่ะครับ” หวังเย้าพูดด้วยรอยยิ้ม

“อ้อ แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้สมุนไพรจริงๆในการเรียนนี่นา” พนักงานในร้านพูด

“ผมจำเป็นต้องใช้สมุนไพรจริงน่ะครับ” หวังเย้าพูด

“ตกลง งั้นเธอรอสักครู่นะ” พนักงานพูด

โสม, ตังกุย, โป่งรากสน, รากชะเอม, ขิงแห้ง, ฉางจู๊, ฉ่ายหู—สมุนไพรกว่า 20 ชนิดถูกชั่งและวางเอาไว้ พนักงานร้านห่อพวกมันเอาไว้ในห่อใหญ่และเขียนชื่อติดเอาไว้ในแต่ละอัน

“หนุ่มน้อย เธอสามารถนำสมุนไพรพวกนี้ไปต้มยาได้ แต่อย่าได้ดื่มมันล่ะ!” พนักงานร้านเตือนหวังเย้าด้วยความหวังดี ว่าเขาอาจจะป่วยได้ถ้าเกิดดื่มยาสมุนไพรที่เขาต้มลงไป ดีที่ว่าสมุนไพรส่วนใหญ่ที่หวังเย้าซื้อไปนั้นมันช่วยเพิ่มพลังให้ร่างกาย หวังเย้าคงจะไม่ตายถ้าลองดื่มมันลงไป ถ้าเขาดื่มมันเขาจะได้รับพลังหยางมากเกินไปและเกิดความไม่สมดุลของหยินและหยาง ซึ่งมันจะทำให้เขาท้องเสียอย่างรุนแรงได้

“ได้ครับ ขอบคุณ” หวังเย้าขอบคุณพนักงานร้าน

เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน หวังหมิงเป่าได้ขับรถมาหา เขาและหวังเย้าทานอาหารกลางวันด้วยกันที่ร้านอาหารไม่ไกลจากร้านขายสมุนไพร ความจริงหวังเย้าต้องการที่จะกลับไปกินข้าวที่บ้าน แต่หวังหมิงเป่ายืนกรานที่จะเลี้ยงข้าวหวังเย้าให้ได้ พวกเขาจึงได้ไปหาร้านอาหารดีดีกินกัน

เมื่อพวกเขานั่งลงในร้านอาหาร พวกเขาได้สั่งอาหารบางจานมาและเริ่มคุยกัน พวกเขาได้พูดถึงหวังเจ๋อเซี่ยวที่ป่วยหนักอยู่ในโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน

“ฉันเพิ่งไปเจอแม่ของเจ๋อเซี่ยวมา เธอบอกฉันว่าเขาอาการดีขึ้นมากแล้ว และกำลังจะได้ออกจากโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้” หวังหมิงเป่าพูด

“จริงเหรอ? นั้นมันดีมากเลย!” หวังเย้าพูด

“ฉันได้ยินมาว่าหมอที่โรงพยาบาลได้รักษาเขาและอาการป่วยของเขาได้กลายเป็นเคสตัวอย่างด้วย” หวังหมิงเป่าพูด

“อะไรนะ?” หวังเย้าประหลาดใจ

เขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการรักษาพยาบาล เขารู้แค่ว่าหวังเจ๋อเซี่ยวถูกช่วยชีวิตเอาไว้ด้วยสมุนไพรแก้พิษต่างหาก พูดให้ถูกก็คือมันเป็นเพราะเวทมนต์ที่อยู่ในตัวสมุนไพรแก้พิษที่ช่วยเขาเอาไว้ การรักษาของโรงพยาบาลมีแต่จะทำให้อาการของหวังเจ๋อเซี่ยวแย่ลง แม้ว่าจะไม่มีหมอมาบอก ทำไมพวกเขาจะมองไม่ออกว่าอาการของเขามันแย่ขนาดไหนได้ยังไง

“ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าหมอพวกนั้นจะสามารถรักษาเจ๋อเซี่ยวได้” หวังหมิงเป่าพูด

“ฮาฮา” หวังเย้าหัวเราะ เขากลัวว่าตอนนี้หมอพวกนั้นก็ยังวินิจฉัยไม่ได้ว่าพิษที่เจ๋อเซี่ยวได้รับคือพิษชนิดไหน ได้แต่ปล่อยเขาให้เป็นไปตามยะถากรรม

“เอาน่า อย่างน้อยเขาก็ดีขึ้นแล้วนี่” หวังเย้าพูด

“นั้นสินะ” หวังหมิงเป่าพูด

อาหารมาถึงโต๊ะในตอนที่พวกเขากำลังคุยกัน

“แล้วโฆษณาขายอสังหาริมทรัพย์ที่นายสนใจเป็นยังไงบ้าง? หวังเย้าถาม

“เกือบจะเรียบร้อยแล้วล่ะ ฉันได้นัดตกลงเซ็นสัญญาและจ่ายเงินพร้อมกันไปเลย”หวังหมิงเป่าพูด

“แล้วนายจะย้ายมาอยู่ในเมืองเลยเหรอ?” หวังเย้าถาม

“ไม่ย้ายหรอก ความจริงแล้ว สำหรับฉัน ฉันชอบที่จะอยู่ที่หมู่บ้านที่ที่มีคนในครอบครัวและเพื่อนของฉันอยู่ที่นั้นมากกว่า มันง่ายที่จะได้เจอเพื่อนที่อยู่ในหมู่บ้านแล้วไปเที่ยวด้วยกันมากกว่าอยู่ในเมืองน่ะ” หวังหมิงเป่าพูด

“อืม แต่คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่กลับอยากย้ายไปหยู่ในกันเมืองกันทั้งนั้น” หวังเย้าพูด

“ไม่แน่อีกไม่กี่ปี คนที่อยู่ในเมืองอาจจะอยากย้ายกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ” หวังหมิงเป่าพูด

พวกเขาทั้งสองเดินทางกลับมาที่หมู่บ้านหลังจากทานมื้อกลางวันเสร็จ หลังจากที่หวังเย้ากลับมาถึงบ้าน เขาได้นำสมุนไพรที่เขาซื้อมาจากในเมืองทั้งหมดมารวมกันแล้วเดินขึ้นไปบนเนินเขา

“ฉันพร้อมแล้ว!” เขาพูดกับตัวเอง

หลังเตรียมทุกอย่างแล้ว หวังเย้าได้เริ่มหยิบและแบ่งสมุนไพร เขาได้เริ่มจากสูตรปรุงยาง่ายๆเช่น ซุปโคชิบะ เอบิสุ ที่ค่อนข้างง่ายและมีผลข้างเคียงของยาในระดับต่ำ

ขั้นตอนที่ 1 : หยิบสมุนไพร

ขั้นตอนที่ 2 : ล้างสมุนไพร

ขั้นตอนที่ 3 : ต้มสมุนไพร

เมื่อกำลังต้มสมุนไพร ในหม้อเริ่มมีกลิ่นหอมลอยออกมาเมื่อใกล้ต้มเสร็จ หวังเย้าได้นำตะกอนออกจากหม้อและซุปโคชิบะ เอบิสุหนึ่งถ้วยก็เป็นอันเสร็จ

แปลก ทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น? หรือฉันต้องดื่มมันก่อน? หวังเย้าคิด

เมื่อยาที่ต้มเอาไว้เย็นลงเล็กน้อย หวังเย้าจึงได้ดื่มมันลงไป แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น? ระบบ มีปัญหาตรงไหนกัน?” หวังเย้าถาม

‘มีความผิดพลาดในระหว่างขั้นตอน’ ระบบตอบ

“ผิดพลาด? มันผิดพลาดตรงไหน?” หวังเย้าถาม

แต่ครั้งนี้ไม่มีการตอบกลับของระบบ

หวังเย้าจำเป็นต้องเริ่มทุกอย่างใหม่หมดอีกครั้ง ในครั้งนี้ เขาได้ทำแต่ละขั้นตอนให้มั่นใจว่าครบถ้วนถูกต้องและคิดเกี่ยวสิ่งที่เขาอาจจะทำพลาดไป ในที่สุดเขาก็ได้ต้มยาออกมาอีกหนึ่งถ้วย แต่มันกลับล้มเหลวอีกครั้ง

“ทำไมมันถึงได้ล้มเหลวอีกแล้ว? ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกัน?” หวังเย้าพึมพัม

สูตรปรุงยาสูตรนี้มีมากว่าพันปี มันไม่มีทางผิดแน่ หรือจะเกี่ยวกับสมุนไพรที่ฉันซื้อมากัน?

หวังเย้ายังคงคิดไม่ออกมาเขาพลาดตรงไหน

ให้ฉันลองอีกครั้ง!

ครั้งนี้เขาระมัดระวังมากขึ้นกว่าเดิม เขาหาข้อมูลของสมุนไพรแต่ละชนิดในมือถือ แล้วนำรูปในอินเตอร์เนตมาเทียบกับสมุนไพรที่เขามีอยู่ และชั่งน้ำหนักให้แม่นยำ ก่อนที่จะตรวจสอบทุกอย่างให้มั่นใจอีกครั้ง ครั้งนี้เขาทำสำเร็จและกำลังเดาว่าเขาผิดพลาดตรงจุดไหน

“ระบบ ในทั้งสองครั้งที่ฉันล้มเหลว เป็นเพราะฉันคำนวนเวลาไม่ถูกต้องใช่ไหม?” หวังเย้าถาม

‘ใช่’ ระบบตอบกลับหลังจากผ่านไปสักพัก