บทที่ 15 ผมมาช่วยพวกคุณแล้ว~

บทที่ 15 ผมมาช่วยพวกคุณแล้ว~

"อ๊าก!!!"

พาวพาวหู ฝางซินจ้งหัวฟ่าน และเซิงจิงซวี ร้องลั่นด้วยความตกใจ หันหลังวิ่งตามไป๋เนี่ยนไปติดๆ

"นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?! ซอมบี้เหรอ?!"

ต้าจ้วงตะโกนด้วยความหวาดกลัว แต่ร่างกายที่ใหญ่โตของเขาไม่ได้มีไว้ประดับ เขายังไม่วิ่งหนีในทันที ข้อมือสะบัดวูบ ขวานดับเพลิงเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ ใบหน้าแดงก่ำ พละกำลังปะทุขึ้น พร้อมคำรามลั่นฟาดขวานลงไป "ตายแล้วก็ตายไปสิวะ นอนลงไปเฉยๆ เดี๋ยวนี้!"

ขวานเฉาะเข้าที่ไหล่ของศพเน่าจนขาดกระจุย แต่แล้วก็ติดคาอยู่ที่กระดูก

ศพเน่าถูกผ่าครึ่งซีก ร่างกายซีกหนึ่งห้อยต่องแต่ง ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองต้าจ้วงเขม็ง

"อ๊ากกก!!!"

ต้าจ้วงเองก็ขวัญหนีดีฝ่อ ทิ้งขวานดับเพลิงแล้วกรีดร้องวิ่งหนีไปสมทบกับกลุ่มเพื่อน

"ทุกคนใจเย็นๆ!"

ไน่หวอเหอก็กลัวเช่นกัน แต่เขาก็ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะสมาชิกหน่วยเสินหลัว การเตรียมตัวของเขาเหนือกว่าต้าจ้วงมากนัก

พริบตาถัดมา ไน่หวอเหอก็ดึงกล่องสีดำขนาดครึ่งตัวคนออกมา กล่องนั้นส่องประกายโลหะแวววาว

กล่องดูหนักมาก เส้นเลือดที่หน้าผากของไน่หวอเหอปูดโปน เขาคำรามต่ำในลำคอ

"ตายซะ!"

ด้านหนึ่งของกล่องดำดีดเปิดออก เผยให้เห็นปืนลูกโม่ขนาดมหึมา ลำกล้องกว้างถึง 20 มิลลิเมตร จะเรียกว่าปืนพกก็คงน้อยไป มันเหมือนปืนใหญ่พกพาเสียมากกว่า!

แววตาของไน่หวอเหอฉายแววดุดัน เขายกปืนขึ้นเล็งแล้วลั่นไก แรงดีดมหาศาลทำให้แขนของเขาเหวี่ยงขึ้นสูง

กระสุนพุ่งเจาะกบาล 'ซอมบี้' อย่างจัง ด้วยระยะเผาขนบวกกับกระสุนขนาด 20 มม. นัดเดียวก็ระเบิดหัว 'ซอมบี้' จนเละตุ้มเป๊ะ เศษซากน่าสะอิดสะเอียนกระจายว่อน

เนื่องจากระยะที่ใกล้มาก ไน่หวอเหอจึงหลบไม่พ้น โดนของเหลวสีแดงคล้ำหนืดๆ เย็นเยียบกระเด็นใส่เต็มๆ

"แหวะ!"

ไน่หวอเหอทำท่าจะอาเจียน ส่วน 'ซอมบี้' ตัวนั้นก็ล้มตึงลงกับพื้น แน่นิ่งไป

ไน่หวอเหอถอนหายใจโล่งอกทั้งที่ยังขยักแขยง

"ทุกคน ไม่ต้องห่วง ซอมบี้ตัวนี้ถูก—เชี่ยเอ๊ย!!!"

เสียงปืนเมื่อครู่ดังสนั่นหวั่นไหว พวกที่วิ่งหนีไปได้ยินกันหมด แต่ทำได้แค่เหลียวหลังกลับมามองแวบเดียวโดยไม่หยุดฝีเท้า

เพราะเนินดินรอบๆ เริ่มปูดนูนขึ้น มือเน่าเฟะโผล่ขึ้นมาจากดิน ตามด้วย 'ซอมบี้' ที่ค่อยๆ คลานออกมาทีละตัวๆ

"บัดซบ! นี่มันความยากระดับ E ขั้นต่ำแน่เหรอ?!"

ไน่หวอเหอตื่นตระหนกสุดขีด

ในกล่องดำของเขามีปืนกระบอกนี้กระบอกเดียว ที่เหลือเป็นกระสุนและอาวุธเย็น

แถมยังเป็นของที่เบิกมาใช้ชั่วคราวในดันเจี้ยน จบภารกิจต้องส่งคืนพร้อมรายงานการใช้อาวุธ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ปัญหาหลักคือ แม้ปืนจะแรง แต่กระสุนมีจำกัด

ต่อให้ไน่หวอเหอแม่นราวจับวาง ยิงเข้าหัวทุกนัด แต่พอกระสุนหมด ช่วงเวลาเปลี่ยนกระสุนเขาก็หนีไม่รอดอยู่ดี!

"โธ่เว้ย!"

ไน่หวอเหอสบถพึมพำ รีบเก็บกล่องดำเข้าช่องเก็บของ แล้วคว้าปืนลูกโม่วิ่งหนีสุดชีวิต

แต่โชคร้าย เพราะมัวแต่ 'ใจเย็น' เมื่อครู่ เขาและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นจึงถูกฝูง 'ซอมบี้' ที่โผล่ขึ้นมาตัดเส้นทางหลบหนี

'ซอมบี้' บางส่วนไล่ตามเพื่อนร่วมทีม บางส่วนพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างเงียบเชียบแต่ดุดัน

ไน่หวอเหอเริ่มสิ้นหวัง

ตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนมา แม้จะไม่ได้แสดงออกชัดเจน แต่ลึกๆ เขาก็มีความหยิ่งทระนงอยู่บ้าง

ด้วยความที่มีองค์กรใหญ่หนุนหลัง ทำให้เขาแตกต่างจากผู้เล่นหน้าใหม่อย่างต้าจ้วงอย่างสิ้นเชิง

อย่างน้อย ข้อมูลดันเจี้ยนที่เขารู้และอุปกรณ์ที่พกติดตัวมา ก็เหนือกว่าผู้เล่นคนอื่นแบบเทียบไม่ติด

จนลึกๆ เขาก็แอบดูแคลนไป๋เนี่ยน 'รุ่นเก๋า' คนนั้น... รอดมาได้สิบกว่าดันเจี้ยนด้วยความระมัดระวังแล้วมันยังไง?

ต่อให้สำรวจครบทุกซอกทุกมุม ได้วิชามาบ้าง ก็คงเป็นแค่วิชาพื้นฐานที่ไม่มีอนาคต

แต่ตอนนี้...

เขานึกถึงปฏิกิริยาของไป๋เนี่ยนเมื่อครู่

"เขาเป็นคนแรกที่รู้สึกถึงความผิดปกติ และเป็นคนแรกที่วิ่งหนี ในฐานะรุ่นเก๋า เขาไม่คิดจะสู้เลยสักนิด สิ่งแรกที่คิดคือหนี มิน่าล่ะถึงรอดมาได้"

ไน่หวอเหอวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล ยิ้มขมขื่นในใจ

ในฐานะสมาชิกหน่วยเสินหลัว แม้จะเป็นครั้งแรกที่ลงดันเจี้ยน แต่เขาก็ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว ทางหน่วยมีวิชาควบคุมลมหายใจที่ช่วยรีดเร้นพลังแฝงออกมาใช้ได้ชั่วขณะ

และไม่มีผลกระทบต่อการฝึกวิชาสายอื่นในอนาคต

แต่... หลังใช้แล้วจะหมดแรงอย่างหนัก

ถ้าใช้ตอนนี้ ไน่หวอเหอก็ไม่มั่นใจว่าจะรอดพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ตอนนี้เขายังพอวิ่งไหว แต่ถ้าใช้พลังแฝงจนหมดก๊อกเมื่อไหร่ เขาจะวิ่งไม่ออกแน่!

ศาลเจ้าเทพารักษ์น่าจะช่วยเขาได้ แต่ตอนนี้เขาอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ แรงกายก็ลดลงทุกที

"พวกเขาจะกลับมาช่วยฉันไหม? คงไม่หรอกมั้ง เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แถมยังเป็นแค่คนธรรมดา ฉันจะมาตายที่นี่งั้นเหรอ? ไม่ยอมนะเว้ย อุตส่าห์รู้ข้อมูลตั้งเยอะ..."

สมองของไน่หวอเหอปั่นป่วน ความคิดฟุ้งซ่าน นึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต จู่ๆ ขอบตาก็เริ่มร้อนผ่าว

"ดูเหมือนพวกนายต้องการความช่วยเหลือนนะ!"

ทันใดนั้น เสียงที่เจือความตื่นเต้นเล็กน้อยก็ดังขึ้น

ตามมาด้วยเสียงตะโกนอย่างดีใจของต้าจ้วง "เช้ดดด! ลูกพี่เจ๋งเป้ง มาทางนี้เลยครับ มาทางนี้! ลูกพี่ รีบมาช่วยผมเร็ว!"

"ช่วยฉันก่อน ช่วยฉันก่อน!"

"ลูกพี่ ช่วยด้วย ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว!"

เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมทีมดังระงม

ไน่หวอเหอ: "???"

เขาหันกลับไปมองด้วยความตะลึง พบว่าบนเขาหัวโล้นแห่งนี้มี 'ซอมบี้' ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เพื่อนร่วมทีมกระจัดกระจาย ดูเหมือนกำลังจะจบชีวิตลงที่นี่

แต่ทว่า ในวินาทีวิกฤตนี้เอง ไป๋เนี่ยนที่หนีไปเป็นคนแรก กลับพุ่งออกมาจากศาลเจ้าเทพารักษ์ วิ่งตรงมาทางพวกเขา โดยมี 'ปลาหัวเขียว' พาวพาวหู ที่ดูเอ๋อๆ วิ่งตามมาติดๆ ในอ้อมแขนของไป๋เนี่ยนอุ้มเทวรูปแกะสลักอย่างวิจิตรเอาไว้!

ที่ใดที่เขาผ่านไป เหล่า 'ซอมบี้' ต่างถอยกรูด!

ภายใต้หน้ากากสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของไป๋เนี่ยนเปื้อนรอยยิ้มเจิดจ้า "ผมมาช่วยพวกคุณแล้ว~"

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านบวก)]

[ได้รับแต้มต้นกำเนิด +1 (ด้านบวก)]

[ได้รับ...]

แต้มต้นกำเนิดเด้งขึ้นมารัวๆ บนหน้าจอ ภายใต้ความตายที่คืบคลานเข้ามา การกลับมาของไป๋เนี่ยนเปรียบเสมือนแสงสว่างวาบขึ้นกลางหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง ความเร็วในการผลิตแต้มต้นกำเนิดของทั้งห้าคนนั้นเหลือเชื่อมาก แถมยังเป็นอารมณ์ด้านบวกทั้งหมด!

เพียงชั่วพริบตา แต้มต้นกำเนิดด้านบวกหนึ่งร้อยแต้มที่ไป๋เนี่ยนใช้ไปตอนเข้าดันเจี้ยนก็ได้รับคืนมาจนครบ และยังพุ่งสูงขึ้นไปเรื่อยๆ!

"ทุกคนเป็นคนดีจริงๆ"

ไป๋เนี่ยนมองดูแต้มต้นกำเนิดที่เพิ่มขึ้นบนแผงระบบอย่างมีความสุข อดไม่ได้ที่จะคาดหวัง "ไม่รู้ว่าสุ่มรางวัลด้านบวกครั้งแรกจะได้อะไรนะ การรวบรวมแต้มด้านบวกมันยุ่งยากขนาดนี้ ของรางวัลต้องดีมากแน่ๆ ใช่ไหม?"

'ซอมบี้' พวกนี้ไม่เหมือนในหนังที่เอาแต่คำราม ตรงกันข้าม ปากพวกมันขยับเหมือนกำลังตะโกน แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย

ไม่นาน ไป๋เนี่ยนก็ช่วยพาวพาวหู เซิงจิงซวี และฝางซินจ้งหัวฟ่าน ออกมาจากวงล้อม 'ซอมบี้' ได้สำเร็จ

เทวรูปค่อนข้างหนัก เมื่อเช้าไป๋เนี่ยนกินแค่บะหมี่ถ้วยเดียว แถมยังแบกอิฐมาครึ่งค่อนวัน แรงกายแทบไม่เหลือ ไม่นานภาพตรงหน้าก็เริ่มมืดลงอีกครั้ง เขาไม่มีช่องเก็บของ และไม่ได้พกอาหารติดตัวมาด้วย

สายตาพร่ามัว เสียงหัวใจเต้นดังตุบๆ อยู่ในหู เหมือนเสียงกลองรัวเร็ว

และนอกจากเสียงหัวใจเต้น ไป๋เนี่ยนยังได้ยินเสียงอื่นอีกด้วย