ตอนที่ 4 ลูกยิงเพอร์เฟกต์!

ตอนที่ 4 ลูกยิงเพอร์เฟกต์!

จังหวะต่อเนื่อง ทีมเหลืองเตะสกัดบอลออกข้าง เป็นลูกทุ่มของทีมแดง

กองหลังทีมแดงทุ่มไกลให้กองกลาง

บอลถูกลำเลียงขึ้นมาหน้ากรอบเขตโทษ แต่แนวรับทีมเหลืองยืนกันแน่น เจาะยากมาก

บอลมาถึงเท้าเกรรา เขาเงยหน้ามองหาช่อง แล้วสายตาก็เป็นประกาย

เขาเห็นหลินหรานขยับตัว!

หลินหรานวิ่งฉีกไปทางซ้ายล่อให้เฟอร์นันโดตาม แล้วหักหลบวิ่งย้อนกลับทางขวาทันที!

ไอ้ยักษ์เฟอร์นันโดที่ตัวใหญ่เทอะทะ กลับตัวไม่ทัน โดนทิ้งห่างไปหนึ่งช่วงตัว

เห็นแบบนั้น เกรราไม่รอช้า ดีดบอลไซด์ก้อยทะลุช่องทันที!

บอลพุ่งผ่านช่องว่างระหว่างกองหลังสองคนของทีมเหลือง ตรงดิ่งไปหาหลินหรานที่สลัดตัวประกบหลุด

แต่ทว่า... ด้วยความที่บอลมาแรงและจ่ายเผื่อวิ่ง

น้ำหนักบอลจึงลึกไปหน่อย มันพุ่งวาบไปทางเส้นหลัง

"โธ่เอ๊ย! เสียดายของ บอลแรงขนาดนั้น ตามไม่ทันหรอก"

"แต่เบอร์ 11 จ่ายสวยนะ เสียดายกะน้ำหนักผิดไปนิดเดียว"

ทีมงานสต๊าฟโค้ชข้างสนามบ่นอุบด้วยความเสียดาย

ฟลอเรสก็พยักหน้าเห็นด้วย กำลังจะหันไปคุยกับโมยา แต่จู่ๆ ก็มีเสียงฮือฮาดังลั่น:

"เฮ้ย! พระเจ้า! ไอ้หมอนั่นมันวิ่งไปทันด้วย!"

"ตาฝาดรึเปล่า? เมื่อกี้มันเร็วยังกับลมกรด!"

"เสียดายบอลมันห่างตัวไป ไม่มีมุมยิงแล้ว"

ฟลอเรสหันขวับกลับไปมองสนาม ภาพที่เห็นคือหลินหรานสปีดเต็มตีน ไล่กวดลูกฟุตบอลที่กำลังจะออกเส้นหลัง

ความเร็วระดับนี้มันนรกแตกชัดๆ!

หลินหรานตามไปทัน แต่หยุดบอลไม่อยู่ ทำได้แค่แตะประคองไว้

บอลยังไหลไปทางเส้นหลัง แต่มุมมันปิดตายแล้ว

ฟลอเรสส่ายหน้า "ไอ้หนูจีนนี่เร็วดี แต่เบสิกห่วยแตก จับบอลยังไม่อยู่ ถึงตามทันก็ยิงไม่ได้หรอก มุมไม่มีแล้ว"

"สวยงาม! สุดยอด!"

จู่ๆ โมยาก็ตะโกนลั่น

"หือ? อะไรวะ?" ฟลอเรสงงเป็นไก่ตาแตก

ลูกฟุตบอลที่ควรจะกลิ้งออกเส้นหลัง ตอนนี้มันเข้าไปนอนสงบนิ่งอยู่ก้นตาข่ายทีมเหลืองเรียบร้อย!

วินาทีนั้น ทั้งสนามเงียบกริบ ราวกับถูกหยุดเวลา

ก่อนที่เสียงเชียร์จะกระหึ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"เชี่ยยย! ยิงมุมศูนย์องศา! โคตรสวย!"

"นี่มันลูกยิงระดับ ฟาน บาสเท่น ชัดๆ!"

"ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เห็นลูกยิงระดับโลกในการคัดตัววันนี้!"

ฟลอเรสถึงบางอ้อ ไอ้เด็กจีนที่เขาเมินดันทำเรื่องเหลือเชื่อ ยิงมุมแคบระดับศูนย์องศาเข้าไปได้

เป็นไปได้ไง? เบสิกกากขนาดนั้น ยิงแบบนี้ได้ยังไง?

ฟลุ๊คแน่ๆ... ต้องฟลุ๊คชัวร์ๆ คนเรามันมีจังหวะผีเข้ากันได้ แต่มันคงไม่เกิดขึ้นบ่อยๆ หรอก ต้องดูต่อไป

ในสนาม หลินหรานยืนอึ้งอยู่ริมเส้นหลัง เขายังอินกับความรู้สึกเมื่อครู่อยู่

เมื่อกี้เขาใช้สปีดนรกวิ่งกวดบอล แต่จับบอลพลาด เลยต้องวิ่งตามต่อจนเกือบสุดเส้น

กองหลังทีมเหลืองพุ่งเข้ามาปิดทาง เขาไม่มีเวลาแต่งบอลแล้ว

เสี้ยววินาทีนั้น สมองสั่งการ! สกิล "การยิงระดับเพอร์เฟกต์" ทำงาน!

ตาเหลือบมองประตู สมองคำนวณองศา น้ำหนัก ทิศทางลม ท่าทางการวางเท้า ทุกอย่างประมวลผลเสร็จสรรพในเสี้ยววิ

ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณ ง้างเท้าขวาแล้วหวดตูม!

"ปัง!"

เสียงเท้ากระทบบอลหนักแน่น ลูกฟุตบอลพุ่งเป็นจรวด ไซด์โค้งอ้อมเสา ผ่านมือนายทวารที่ยืนตะลึง เสียบสามเหลี่ยมเสาไกลอย่างงดงาม

หลินหรานขนลุกซู่ นี่สินะพลังของระบบ!

ขอแค่มีจังหวะง้างไก ในระยะทำการ มันคือประตู!

นี่มันอาวุธมหาประลัยชัดๆ

"หลิน! ลูกเมื่อกี้โคตรสวย! นายมันอัจฉริยะ!" เกรรากระโดดกอดคอเพื่อนด้วยความดีใจ

เขาได้แอสซิสต์สวยๆ งานนี้มีลุ้นติดทีมแน่นอน

เพื่อนร่วมทีมแดงกรูเข้ามาดีใจ บรรยากาศในทีมคึกคักขึ้นทันตา

ตัดภาพไปที่ทีมเหลือง หน้าบอกบุญไม่รับกันเป็นแถว โดยเฉพาะเฟอร์นันโดที่โดนหลินหรานฉีกหนีไปยิง มันมองหลินหรานตาขวาง แววตาเต็มไปด้วยไฟแค้น