ตอนที่ 3 เกมเดือดพล่าน!

ตอนที่ 3 เกมเดือดพล่าน!

หลินหรานที่ยืนอยู่ในแดนหน้า รู้สึกได้ถึงสายตาอำมหิตที่จ้องมองมา

พอหันไปก็เจอเฟอร์นันโด คู่กรณีเมื่อครู่ ยืนตระหง่านอยู่ในทีมสีเหลืองฝั่งตรงข้าม สายตานั้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

พอมันเห็นหลินหรานมองมา มันก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วทำท่าปาดคอข่มขวัญ

หลินหรานยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ ไม่คิดจะตอบโต้

ส่วนเกรราที่อยู่ข้างๆ กระซิบเตือนด้วยความห่วงใย "ระวังเฟอร์นันโดไว้ให้ดีนะ มันจ้องเล่นงานนายแน่"

หลินหรานพยักหน้าเบาๆ เขาไม่ได้กลัวไอ้ยักษ์นั่นหรอก

สิ่งที่เขากังวลคือฟอร์มการเล่นของตัวเองต่างหาก จะทำยังไงให้เข้าตาโค้ชจนผ่านภารกิจของระบบได้

เมื่อนักเตะทั้งสองทีมพร้อม กรรมการก็เป่านกหวีดเริ่มเกม!

ทีมแดงของหลินหรานได้เขี่ยบอลก่อน

ในฐานะกองหน้า หลินหรานเขี่ยบอลคืนหลังให้เกรรา แล้วสปีดตัวพุ่งขึ้นหน้าไปในแดนคู่ต่อสู้ทันที

ความเร็วของหลินหรานทำเอาเฮดโค้ชฟลอเรสที่นั่งจิบน้ำอยู่ข้างสนามถึงกับพยักหน้า "เบอร์ 10 นั่นสปีดจัดจ้านใช้ได้ จับตาดูหมอนั่นไว้หน่อย"

โมยาเปิดสมุดดูรายชื่อ "เด็กจีนคนนั้นครับ รูปร่างดูบางไปนิด แต่หน้าตาหล่อเหลาเอาการ"

"อ้อ คนจีนเหรอ? ได้ข่าวว่าเป็นทะเลทรายลูกหนังนี่นา ไม่ค่อยเห็นนักเตะจีนในสเปนเลย"

"ใช่ครับบอส เห็นว่ามีไปพรีเมียร์ลีกกับบุนเดสลีกาบ้าง แต่ผลงานก็งั้นๆ"

"งั้นเหรอ หวังว่าไอ้หนูนี่จะไม่ทำให้ผิดหวังนะ ฉันล่ะอยากเห็นของดีจากแดนมังกรจริงๆ"

"ใช่ครับ ประเทศที่ลึกลับและเก่าแก่ ประชากรตั้งพันกว่าล้านคน เหลือเชื่อจริงๆ"

"พันกว่าล้าน! พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก ตลาดใหญ่ยักษ์เลยนะนั่น ถ้าเด็กนี่ติดทีมเยาวชนเรา สโมสรคงบุกตลาดจีนได้สบายๆ... โอ๊ะ! เชี่ยเอ้ย! นั่นมันบ้าอะไรวะนั่น!"

ฟลอเรสที่กำลังฝันหวานถึงเม็ดเงินจากตลาดจีน จู่ๆ ก็ตะโกนลั่นสนามจนทีมงานสะดุ้งโหยง

ต้นเหตุของเสียงด่าก็คือไอ้หนูจีนในสนามนั่นแหละ

เมื่อกี้หลินหรานวิ่งหาช่องอยู่หน้ากรอบเขตโทษ จู่ๆ บอลโด่งก็ลอยมาเข้าทาง

แต่เพราะบอลมาเร็วและแรง หลินหรานเลยจับบอลลั่น!

ลูกฟุตบอลกระดอนห่างตัวไปตั้ง 3 เมตร พอจะวิ่งไปตาม ก็มีเงาทะมึนของทีมสีเหลืองพุ่งเข้ามาบังทางบอลไว้มิด

จากนั้นไอ้ยักษ์นั่นก็โยกหลอกหลินหรานหนึ่งจังหวะ แล้วหวดตูมสาดบอลยาวไปข้างหน้า

ตอนนั้นเองหลินหรานถึงเห็นชัดๆ ว่าคนที่มาแย่งบอลคือเจ้าเฟอร์นันโด

เฟอร์นันโดถมึงตาใส่ แถมตอนวิ่งผ่านยังจงใจเอาไหล่กระแทกหลินหรานจนเซ "ไอ้หนู ตราบใดที่มีฉันอยู่ วันนี้แกอย่าหวังจะได้แตะบอล"

หลินหรานเซถลา ความโกรธพุ่งปรี๊ด เกือบจะพุ่งเข้าไปบวกแล้ว แต่พอนึกถึงภารกิจระบบก็ต้องกัดฟันข่มใจ

เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างหงุดหงิด แล้ววิ่งหาตำแหน่งต่อ

เฟอร์นันโดเห็นหลินหรานหงอ ก็ยิ่งได้ใจ ตามประกบติดหนึบเป็นเงาตามตัว

ด้วยความที่เป็นทีมเฉพาะกิจ ความเข้าใจในเกมของทั้งสองทีมจึงเท่ากับศูนย์

ใครได้บอลก็ก้มหน้าก้มตาเลี้ยง จะโชว์ออฟอย่างเดียว ไม่ยอมส่งเพื่อนถ้าไม่จวนตัวจริงๆ

รูปเกมเลยดูเละเทะ ต่างคนต่างเล่น เลี้ยงไปติด เลี้ยงไปตาย วนเวียนอยู่อย่างนั้น

กองหน้าอย่างหลินหรานที่รอยิงจากกองหลังและกองกลาง เลยแทบจะยืนตบยุง ใครจะส่งให้เขา? สู้เลี้ยงไปยิงเองดีกว่า

ผ่านไปสิบกว่านาที หลินหรานแทบไม่ได้สัมผัสบอลเลยนอกจากลูกจับลั่นเมื่อกี้

ฟลอเรสส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

"โมยา ดูท่าคนจีนจะไม่เหมาะกับฟุตบอลจริงๆ ว่ะ"

"คงงั้นมั้งครับ พรสวรรค์พวกเขาอาจจะไปอยู่ที่ลูกเล็กๆ อย่างปิงปอง พอเป็นลูกฟุตบอลคงไม่ไหว" โมยาหัวเราะแห้งๆ

ฟลอเรสเลิกสนใจหลินหราน หันไปดูคนอื่นแทน

สักพักเขาก็บ่น "ในสนามไม่มีใครเข้าตาเลยสักคน

ตอนนี้ที่พอดูได้ก็มีเบอร์ 11 ทีมแดง กับเบอร์ 19 ทีมเหลือง นายจับตาดูสองคนนี้ไว้ละกัน"

"รับทราบครับบอส"

โมยาเปิดสมุดดู เบอร์ 11 ทีมแดงคือเกรรา ส่วนเบอร์ 19 ทีมเหลืองคือเฟอร์นันโด

เกมดำเนินไปเกือบ 20 นาที ในที่สุดประตูแรกก็มา

คนยิงคือเบอร์ 15 กองหน้าผิวขาวของทีมเหลือง

พอยิงเข้า เจ้าหนุ่มนั่นดีใจสุดขีด สไลด์เข่าทำท่าดีใจ รอเพื่อนมารุมล้อม

แต่ที่น่าเศร้าคือ เพื่อนร่วมทีมดูเฉยเมยมาก มีแค่ไม่กี่คนที่วิ่งมาแปะมือแล้วก็แยกย้าย

เจ้าหนุ่มหน้าเหวอไปเลย

ความจริงมันก็ปกติ เพราะนี่คือการคัดตัว ทุกคนคือคู่แข่ง ใครจะไปอยากให้คนอื่นเด่นกว่าตัวเอง การเห็นคนอื่นยิงได้ มันน่าอิจฉามากกว่าน่ายินดี

ทีมแดงที่โดนนำยิ่งร้อนรน ไม่มีใครอยากแพ้

พอเขี่ยบอลเริ่มใหม่ ทีมแดงก็บุกแหลก กองหลังดันขึ้นมาแทบจะถึงครึ่งสนาม

หลินหรานปักหลักรอในเขตโทษ

เขามั่นใจว่าถ้าได้บอลตอนนี้ "มีสกอร์แน่นอน" ความมั่นใจนี้มาจากสกิลการยิงระดับเพอร์เฟกต์ที่ระบบมอบให้

มันไม่ใช่แค่คิดไปเอง แต่มันคือสัญชาตญาณของเพชฌฆาต

เสียดายที่บอลมาไม่ถึง!

เขามีดีแค่ยิงประตู แต่ทักษะอื่นเข้าขั้นป่วย ทั้งการหาพื้นที่ การบังบอล การเลี้ยงบอล

พอเพื่อนส่งมาให้ บางทีก็จับไม่อยู่ เพื่อนเลยเลิกส่งให้ซะงั้น

แถมยังมีไอ้สัมภเวสีอย่างเฟอร์นันโดตามหลอนไม่เลิก ทุกครั้งที่หลินหรานจะได้บอล เฟอร์นันโดจะพุ่งมาทำลายจังหวะทันที

เมื่อกี้ก็เพิ่งจะเสียบสกัดทั้งคนทั้งบอล ถ้าหลินหรานไม่กระโดดหลบ มีหวังได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้ม

เฟอร์นันโดถ่มน้ำลายใส่ "คราวนี้แกรอด แต่คราวหน้าไม่แน่"

"หลิน เป็นไรไหม?" เกรราวิ่งเข้ามาดูอาการ

"ไม่เป็นไร ขอบใจมาก" หลินหรานปัดเศษหญ้าตามตัว

"เกรรา เดี๋ยวฉันจะหาจังหวะสลัดไอ้ยักษ์นี่ นายรอแทงบอลให้ฉันนะ เราต้องเล่นด้วยกัน"

"ได้ ฉันจะพยายาม นายก็รู้นะเกมวันนี้มันตัวใครตัวมัน" เกรราแบ่งรับแบ่งสู้

"เข้าใจ แต่เพราะสถานการณ์แบบนี้แหละเราถึงต้องร่วมมือกัน นายเป็นกองกลาง หน้าที่นายคือปั้นเกม ไม่ใช่ยิงประตู ฉันว่าโค้ชเขาก็ดูตรงนี้เหมือนกัน"

หลินหรานวิเคราะห์ให้ฟัง

เกรราพยักหน้าเห็นด้วย "โอเค เดี๋ยวฉันจัดถวายพานให้"

พอมองเกรราวิ่งกลับตำแหน่ง หลินหรานก็แอบโล่งใจ เยส! ในที่สุดก็หลอกให้มีคนส่งบอลให้ได้แล้ว!