ตอนที่ 6 ข่าวลือสะพัด ศิษย์พี่หมายความว่ายังไงคะ?
ตอนที่ 6 ข่าวลือสะพัด ศิษย์พี่หมายความว่ายังไงคะ?
จางซานขยี้ตาแรงๆ ก่อนจะแนบหน้ามองผ่านรอยแตกของหน้าต่างอีกครั้ง กลัวว่าตัวเองจะตาฝาด
ใช่จริงๆ ด้วย!
ยังคงเป็นสองคนนั้น!
ภายในห้อง เงาของคนสองคนแนบชิดกันแน่นภายใต้แสงตะเกียง
ศิษย์พี่เหยียนผู้สมบูรณ์แบบกำลังใช้ฝ่ามือแนบแผ่นหลังของศิษย์น้องฉินซวงเยว่ "คนพิการ"
ส่วนฉินซวงเยว่ หญิงสาวที่เพิ่งถูกฉีกหน้าถอนหมั้นเมื่อวาน ตอนนี้ใบหน้ากลับแดงซ่าน หลับตาพริ้ม ขนตาสั่นระริกไม่หยุด... ท่าทางแบบนั้น สีหน้าแบบนั้น... สมองของจางซาน "บึ้ม" กลายเป็นสีขาวโพลนทันที
ตามมาด้วยจินตนาการบรรเจิดสารพัดเรื่องราวไหลบ่าเข้ามาในหัว
ชายหญิงสองต่อสอง... กลางดึก... ในห้องเดียวกัน... สัมผัสแนบชิด... หน้าแดงก่ำ... นอกจากเรื่องนั้นแล้ว จะทำอะไรอย่างอื่นได้อีก?
รักษาอาการบาดเจ็บ?
หลอกผีเถอะ!
การรักษาบ้านไหนใช้ท่านี้ สีหน้าแบบนี้กัน?
นี่มันวิชาในตำนานชัดๆ... การประสานหยินหยาง ที่คู่รักผู้บำเพ็ญเพียรเท่านั้นจะทำกัน!
จางซานรู้สึกเหมือนตัวเองล่วงรู้ความลับสุดยอด หัวใจเต้น "ตึกตึกตึก" ราวกับกลองรัว
เขารีบเอามือปิดปากแน่น ตะเกียกตะกายหนีออกมาอย่างทุลักทุเล กลัวว่าคนข้างในจะรู้ตัว
หารู้ไม่ว่า เหยียนจื่อมู่รู้ตัวตั้งนานแล้ว และรู้ด้วยว่าเขาต้องเห็นฉากเด็ดในห้องแน่นอน
คืนนั้น จางซานนอนไม่หลับทั้งคืน
ในหัวเต็มไปด้วยใบหน้าหล่อเหลาของศิษย์พี่เหยียน และท่าทางขลาดอายของฉินซวงเยว่
คุณพระคุณเจ้า!
เทพบุตรของคนทั้งสำนัก ศิษย์พี่เหยียนผู้สูงส่ง ถึงกับ... ถึงกับซุกซ่อนผู้หญิงเอาไว้!
แถมคนที่ซ่อนไว้ดันเป็น "คนพิการ" ที่เพิ่งโดนแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่อีเทมาหมาดๆ อีกต่างหาก!
ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป สำนักชิงอวิ๋นคงได้ระเบิดตูมแน่!
——
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ที่โรงอาหารศิษย์สายนอก จางซานผู้มีขอบตาดำคล้ำสองข้าง รีบดึงเพื่อนซี้สองสามคนไปที่มุมหนึ่ง
"พวกนาย ฉันมีข่าวด่วนสะเทือนเลื่อนลั่นมาบอก แต่ห้ามเอาไปพูดต่อนะเว้ย!"
เขากระซิบเสียงเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากอวด
"เรื่องอะไรวะพี่ซาน ทำตัวลึกลับเชียว?"
ศิษย์ร่างท้วมคนหนึ่งถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
จางซานกระแอมไอ แล้วเริ่มบรรยายฉากที่เห็นเมื่อคืนอย่างออกรสออกชาติ ใส่สีตีไข่เพิ่มไปอีกเท่าตัว
"...พวกนายไม่เห็นกับตาหรอก หน้าศิษย์น้องฉินนี่แดงแจ๋ ท่าทางแบบนั้น จุ๊ๆ... ศิษย์พี่เหยียนของเราก็นั่งซ้อนข้างหลัง มือแนบหลังนิ่งเชียว... ตั้งอกตั้งใจสุดๆ ทุ่มเทสุดๆ!"
"ฉันบอกเลย นั่นไม่ใช่การรักษาธรรมดาแน่ๆ บรรยากาศแบบนั้น... มันต้องเป็นการประสานหยินหยาง ประสานหยินหยางเท่านั้นถึงจะอธิบายได้!"
เหล่าเพื่อนซี้ฟังจนอ้าปากค้าง หมั่นโถวร่วงจากมือลงบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
"เชี่ย! จริงดิ?"
"ศิษย์พี่เหยียน... กับฉินซวงเยว่คนนั้นเนี่ยนะ? นี่มัน... เคมีไม่เข้ากันเลยนะเว้ย!"
"ไม่เข้าตรงไหน?"
จางซานตบต้นขาฉาด
"นี่เขาเรียกว่าวีรบุรุษช่วยสาวงาม เข้าใจไหม?"
"ลองคิดดูสิ ศิษย์น้องฉินเพิ่งโดนไอ้ชั่วเกาหยางฉีกหน้ามาเมื่อวาน ตอนที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ศิษย์พี่เหยียนก็โผล่มาเหมือนเทพบุตรขี่ม้าขาว ไม่ใช่แค่ปกป้องนะ แต่ยัง... อะแฮ่ม ช่วยรักษาให้ด้วยตัวเองทั้งคืน!"
"บุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ ไม่ให้ตอบแทนด้วยร่างกาย แล้วจะให้ตอบแทนด้วยอะไร?"
บทวิเคราะห์นี้ทำให้เพื่อนๆ ถึงบางอ้อ พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ
"สมเหตุสมผล!"
"งั้นแสดงว่า ศิษย์พี่เหยียนแอบชอบศิษย์น้องฉินมานานแล้วเหรอ? แล้วก็เก็บงำความรู้สึกไว้?"
"ชัวร์ป้าบ! ไม่งั้นทำไมจะยอมให้ยาเม็ดกายาดีขนาดนั้น แถมยังยอมมีเรื่องกับแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่อีเพื่อเธออีกล่ะ? ทั้งหมดนี่คือแผนการล้วนๆ!"
และแล้ว ตำนานรัก "รักซึมลึกของศิษย์พี่เหยียนต่อศิษย์น้องตกอับ วีรบุรุษช่วยสาวงามจนชนะใจ" ก็ถือกำเนิดขึ้น ณ โต๊ะอาหารเล็กๆ แห่งนี้
เรื่องราวแพร่สะพัดเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด
เพียงแค่เช้าเดียว
"ได้ยินหรือยัง? ศิษย์พี่เหยียนกับศิษย์น้องฉินคบกันแล้วนะ!"
"คบกันอะไรล่ะ เวอร์ชั่นที่ฉันได้ยินมาคือพวกเขากิ๊กกันมาตั้งนานแล้ว! เรื่องเกาหยางถอนหมั้นเนี่ย ศิษย์พี่เหยียนวางแผนไว้หมด เพื่อจะได้ครองคู่กับศิษย์น้องฉินอย่างเปิดเผยไงล่ะ!"
"ข่าวนายเก่าไปแล้ว! ลูกชายเพื่อนบ้านของน้าคนที่สองของป้าคนที่สามของฉัน ที่ทำงานในหอคุมกฎ ได้ยินมากับหูเลยว่า เมื่อคืนศิษย์พี่เหยียนพาศิษย์น้องฉินกลับไปที่พัก แล้วไม่ออกมาทั้งคืน! เขาว่าเสียงดังสนั่นหวั่นไหวเลยนะ!"
ข่าวลือขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ และเนื้อหาก็ยิ่งพิสดารขึ้นทุกที
จาก "รักษาด้วยการประสานหยินหยาง" กลายเป็น "เลี้ยงต้อย" แล้วก็กลายเป็น "รักคลั่งไคล้ ยอมเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกเพื่อเธอ"
ยังมีเวอร์ชั่นเลท 18+ ที่เล่ากันลับๆ ในหมู่ศิษย์ชาย บรรยายรายละเอียดชนิดเห็นภาพ ราวกับคนเล่าไปแอบอยู่ใต้เตียงเหยียนจื่อมู่เมื่อคืน
ทั่วทั้งสำนักชิงอวิ๋นจมอยู่ในกระแสข่าวซุบซิบอย่างสมบูรณ์
ลานฝึกยุทธ์ไม่มีใครซ้อม ต่างจับกลุ่มคุยกันหน้าดำคร่ำเครียด
หอสมุดไม่มีใครอ่านหนังสือ ต่างลอบส่งกระแสจิตคุยกันให้วุ่น
ปฏิกิริยาของคนในสำนักแบ่งออกเป็นสองฝ่ายชัดเจน
ศิษย์ชายส่วนใหญ่ออกอาการอิจฉาตาร้อนและไม่พอใจ
"ทำไมต้องเป็นยัยนั่น?! ฉินซวงเยว่เป็นแค่คนพิการ ศิษย์พี่เหยียนตาต่ำไปชอบนางได้ยังไง?"
"โชคดีชะมัด! ฉันด้อยกว่ายัยนั่นตรงไหน?"
"ฮึ ยัยนั่นต้องใช้วิชามารยาจิ้งจอกยั่วศิษย์พี่เหยียนแน่ๆ!"
ส่วนศิษย์หญิงจำนวนมหาศาลต่างหัวใจสลาย
สำหรับพวกเธอ เหยียนจื่อมู่คือพระจันทร์บนฟ้า คือคู่บำเพ็ญในฝันที่สมบูรณ์แบบเพียงหนึ่งเดียว
ตอนนี้พระจันทร์ดวงนั้นกลับถูก "ขยะ" จากโคลนตมแปดเปื้อนเสียแล้ว!
"ฮือออ... ฝันสลายแล้ว!"
"ฉันไม่เชื่อ! ข่าวลือแน่ๆ! ศิษย์พี่เหยียนจะไปชอบคนพิการแบบนั้นได้ยังไง!"
"ฉินซวงเยว่คนนั้น คู่ควรตรงไหนกัน! ฉันจะไปถามนางให้รู้เรื่อง!"
สายตานับไม่ถ้วนที่เต็มไปด้วยความริษยา โกรธเกรี้ยว และอยากรู้อยากเห็น เริ่มจับจ้องไปยังบ้านพักหลังเขาอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ
ทั้งสำนักกำลังโกลาหลเพราะ "เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของศิษย์พี่เหยียน" แต่ทว่า ฉินซวงเยว่ผู้อยู่ใจกลางพายุ กลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย...
ภายในห้องสงบจิต กลิ่นไม้จันทน์ยังคงอบอวล
เหยียนจื่อมู่ค่อยๆ ดึงฝ่ามือกลับแล้วระบายลมหายใจขุ่นมัวออกมา
หลังจากโคจรพลังวิญญาณมาทั้งคืน ในที่สุดฤทธิ์ยาของยาเม็ดกายาในร่างฉินซวงเยว่ก็ถูกกลั่นกรองจนสมบูรณ์
"เสร็จแล้ว"
เขาพูดเบาๆ
ฉินซวงเยว่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
วินาทีที่เธอลืมตา ประกายแสงสว่างวาบผ่านดวงตาคู่นั้น ร่างกายของเธอราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แผ่รังสีแห่งพลังวิญญาณอันเปี่ยมชีวิตชีวาออกมา
เธอยกมือขึ้นมองอย่างงุนงง ตรวจสอบภายในร่างกายตัวเอง
เส้นชีพจรที่เคยเสียหาย บัดนี้กว้างใหญ่และเหนียวแน่น แข็งแกร่งกว่าช่วงพีคของเธอเมื่อก่อนหลายเท่า!
ภายในตันเถียน พลังวิญญาณรวมตัวกันเป็นลำธารสายเล็ก ไหลเวียนส่งเสียงดังก้อง
ความรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยแต่ห่างหายไปนานกลับคืนสู่ร่างกายเธอแล้ว!
"พลังบ่มเพาะ... พลังบ่มเพาะของหนู..."
เสียงของฉินซวงเยว่สั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่า ไม่เพียงแต่อาการบาดเจ็บจะหายสนิท แต่คอขวดพลังยุทธ์ก็ถูกทะลวงผ่านไปด้วย
ขอบเขตกายา... ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นต้น... ขอบเขตรวบรวมปราณขั้นกลาง!
พลังบ่มเพาะของเธอฟื้นคืนกลับมาได้อย่างน่าทึ่งภายในคืนเดียว!
จบตอน