บทที่ 12: เหมือนลูกแมวน้อย

บทที่ 12: เหมือนลูกแมวน้อย

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับลูกแมวน้อยที่เคยชินกับการเร่อนเร่และกินเศษอาหารประทังชีวิต แล้วจู่ๆ วันหนึ่งก็มีคนเอาขนมแมวเลียแสนอร่อยมาป้อนให้ ทำเอาเจ้าแมวน้อยถึงกับไปไม่เป็น ตื่นตะลึงว่าในโลกนี้มีของอร่อยขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ

ดังนั้น พอคนคนนั้นไม่เอาขนมแมวเลียมาให้ เจ้าแมวน้อยก็เลยรู้สึกว่าเศษอาหารที่เคยกินเป็นประจำมันจืดชืดไร้รสชาติไปเลย

เจียงชิงหน่วนรู้สึกแบบนี้เปี๊ยบ

ตอนนี้เธอรู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัว อยากจะให้คนคนนั้นมาสัมผัสใจจะขาด!

ไม่นะ ไม่ได้เด็ดขาด!

เธอจะปล่อยตัวให้ตกต่ำขนาดนี้ได้ยังไง!

แค่ต้องการให้ใครสักคนมาแตะตัว แถมคนคนนั้นยังเป็นนักศึกษาชายอีก นี่มันใช่ตัวตนของดาวโรงเรียนเจียงเหรอ?

เธอจะปล่อยให้ตัณหามาครอบงำจิตใจได้ยังไง!

ไม่มีทาง!

ห้านาทีต่อมา

เจียงชิงหน่วนมายืนอยู่หน้าประตูห้องของฟางเหยียนโจว

ลองสังเกตดูดีๆ ในมือเธอถือเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์อยู่ตัวหนึ่ง

เธอแค่จะเอาเสื้อมาคืนเท่านั้นแหละ

ใช่

ใช่แล้ว

ถ้าเขาถาม เธอจะบอกว่าเมื่อก่อนไม่เห็น แต่เพิ่งมาเจอตอนจัดห้องวันนี้แบบงงๆ

เจียงชิงหน่วนคิดว่าเหตุผลของเธอมันยอดเยี่ยมมาก

เธอเคาะประตู... ไร้เสียงตอบรับ

ไม่ได้ยินเหรอ?

เธอเคาะซ้ำอีกหลายที

คราวนี้มีความเคลื่อนไหวจากหลังบานประตู

ไม่รู้ทำไม เจียงชิงหน่วนถึงรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย

แต่รออยู่พักหนึ่ง สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงเห่า

"โฮ่งๆๆ! โฮ่งๆๆ!"

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลูกสุนัขตะกุยประตูไม่หยุด

ดูเหมือนมันอยากจะออกมาข้างนอก

คิ้วเรียวสวยของเจียงชิงหน่วนขมวดเข้าหากันเล็กน้อย หมอนี่ออกไปข้างนอกดึกดื่นป่านนี้ยังไม่กลับ แถมยังทิ้งลูกหมาไว้บ้านตัวเดียวอีก

เธอนึกขึ้นได้ว่า ครั้งแรกที่เจอกันก็เพราะเขาเมาแล้วเข้าผิดห้อง

นี่เขาออกไปดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอ?!

เหลวไหลจริงๆ!

ฟังเสียงลูกหมาครางหงิงๆ และเห่าอยู่ข้างใน เจียงชิงหน่วนก็นึกสงสารเจ้าหมาน้อยขึ้นมาทันที

ภายนอกเธออาจจะดูเย็นชา แต่จริงๆ แล้วเธอแพ้ทางสัตว์ตัวเล็กๆ มาก

โดยเฉพาะลูกหมา

กับคนเธออาจจะไม่มีความอดทนและไม่อยากเข้าใกล้ แต่กับลูกหมามันคนละเรื่องกัน

"เจ้าหมาน้อย~ เฝ้าบ้านดีๆ นะ เดี๋ยวพี่สาวจะไปแล้ว~"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ถ้าคนในมหาวิทยาลัยมาเห็นภาพนี้คงได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแน่!

ช็อกโลก! ดาวโรงเรียนผู้เย็นชาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน! แถมเป้าหมายที่เธอแสดงความรักด้วยยังเป็นหมา!

ภารกิจไม่สำเร็จ

เจียงชิงหน่วนรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด ห่อเหี่ยวไปทั้งตัว หลังจากปลอบเจ้าหมาน้อยเสร็จ เธอก็หอบเสื้อแจ็คเก็ตเดินคอตกกลับห้องตัวเองไป

จากนั้นเธอก็นอนคดตัวอยู่บนเตียงคนเดียว เอาเสื้อแจ็คเก็ตปิดหน้าไว้

แต่แค่กลิ่นจะไปสู้สัมผัสจริงๆ ได้ยังไงเล่า!

เธออยากจะกอดต่างหาก!

เจียงชิงหน่วนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สลับบัญชีไปที่ นักรบทีเร็กซ์

เธอกดเข้าไปที่หน้าแชทเดียวที่มีอยู่ในลิสต์: ชื่อแฝง

"อยู่ไหม?"

เธออยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ แล้วทำไมถึงไม่อยู่บ้าน!

แต่ผ่านไปสิบนาที ยี่สิบนาที จนปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากเขา

เธอปาโทรศัพท์ทิ้งด้วยความโมโห

กะแล้วเชียว ผู้ชายมันพึ่งพาไม่ได้เลยสักคน!

ก็แค่อาการโหยหาการสัมผัส! เมื่อก่อนเธออดทนมาได้ตั้งกี่ปี จะมากลัวอะไรกับแค่คืนเดียว?

เธอคิดพลางฮึดฮัด

นอน!

แต่เธอก็นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น เธอตื่นมาพร้อมขอบตาดำคล้ำ

มองดูขอบตาแพนด้าในกระจก เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก ปกติเธอไม่ค่อยห่วงสวยอยู่แล้ว

เธอรู้สึกแปลกใจมากกว่า

แม้ว่าสองวันที่ผ่านมาเธอจะฉวยโอกาสแตะตัวนักศึกษาหนุ่มคนนั้นแค่ไม่กี่วินาที แต่เธอก็ไม่รู้สึกว่ามันส่งผลอะไรกับชีวิตมากนัก

อย่างมากคุณภาพการนอนก็แค่ดีขึ้น

แต่เมื่อวาน แค่ไม่ได้โดนเขาแตะตัว

เธอกลับนอนไม่หลับทั้งคืนจริงๆ

หลายปีมานี้ เธอพยายามข่มใจมาตลอด เธอเกลียดความรู้สึกที่ความคิดถูกร่างกายครอบงำ เธอไม่อยากตกเป็นทาสของความปรารถนา

แต่ตั้งแต่มีนักศึกษาชายคนนั้นโผล่มา สมดุลนี้ดูเหมือนจะพังทลายลง

ความรู้สึกนี้มันน่ารำคาญมาก

เธอตั้งมาตรฐานให้ตัวเองสูงมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยมีอะไรในชีวิตที่อยู่นอกเหนือแผนการของเธอ

ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว

วันนี้เธอจะไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาล!

ฟางเหยียนโจวเลิกเรียนตอนเที่ยง กินข้าวโรงอาหารแบบลวกๆ แล้วรีบตรงดิ่งกลับห้อง กะว่าจะนอนเอาแรง

ความเจ็บปวดจากการตื่นไปเรียนเช้า ต้องเยียวยาด้วยการนอนกลางวัน

พอลิฟต์มาถึง เขาล้วงกุญแจเตรียมไขห้อง บังเอิญประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกพอดี

ฟางเหยียนโจวใจเต้นตึกตัก รีบเอ่ยทักทายอย่างร่าเริง "สวัสดีครับรุ่นพี่!"

ทว่า

ดาวโรงเรียนเจียงเพียงแค่ปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชาสุดขีด แล้วก็เดินผ่านไปเลย

ไม่พูดสักคำ

รอยยิ้มของฟางเหยียนโจวแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาเปิดประตูเข้าห้อง เจ้าเสี่ยวไป๋ก็กระโจนใส่เขาด้วยความดีใจ เลียหน้าเขาจนเปียกชุ่ม

มันแลบลิ้นแฮ่ๆ ร้องขอให้ลูบหัว

แต่แล้วมันก็สังเกตเห็นว่าเจ้านายดูห่อเหี่ยวชอบกล

เขาเมินเฉยต่อพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจของมันอย่างสิ้นเชิง

มันออกจะน่ารักขนาดนี้ ตกกระป๋องง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?!

"เสี่ยวไป๋ แค่คืนเดียว เกิดไรขึ้นเนี่ย?!"

ฟางเหยียนโจวนอนแผ่อยู่บนเตียง บ่นพึมพำอย่างหดหู่

แค่ข้ามคืน ทำไมดาวโรงเรียนถึงกลายเป็นคนเย็นชาขนาดนี้?

เมื่อวานยังคุยกันดีๆ อยู่เลย ถึงจะไม่ใช่หัวเราะต่อกระซิก แต่อย่างน้อยก็คุยกันแบบปกติ

เขาอุตส่าห์หลงคิดว่าดาวโรงเรียนมีใจให้เขาบ้างแล้วเชียว

และเขาก็สังเกตเห็นชัดเจนว่าดาวโรงเรียนดูไม่ค่อยสบาย เหมือนคนนอนไม่พอ

นอนไม่พอ?!

จริงด้วย!

ฟางเหยียนโจวตบหน้าผากฉาด นึกอะไรขึ้นมาได้

เมื่อวานเขาไม่อยู่ หรือว่าอาการละเมอของดาวโรงเรียนจะกำเริบอีกแล้ว?!

ดาวโรงเรียนมาหาเขาเหรอ?!

ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เขาอยากรู้จริงๆ ว่าเมื่อคืนดาวโรงเรียนมาหาเขาหรือเปล่า

เขาเลยเปิดแอปดูกล้องวงจรปิด

ตอนเพิ่งย้ายมา เพื่อความปลอดภัย ฟางเหยียนโจวได้ติดกล้องไว้หน้าห้อง

แต่อยู่มาตั้งนานไม่เคยมีเรื่องอะไร เขาเลยไม่เคยเปิดดู

วันนี้ได้ใช้ประโยชน์สักที

เขาหาบันทึกของเมื่อวาน เลื่อนไปดูช่วงตีสองตีสาม แต่ดาวโรงเรียนไม่ได้มา

แปลกแฮะ

ความผิดหวังที่อธิบายไม่ถูกก่อตัวขึ้นในใจ

แต่ฟางเหยียนโจวก็ปลอบใจตัวเองว่า ถ้าดาวโรงเรียนไม่มาหา ก็แปลว่าไม่ได้ละเมอ

แต่เขาเห็นขอบตาดำของดาวโรงเรียนชัดเจนเลยนะ

ฟางเหยียนโจวค้นพบแพทเทิร์นอย่างหนึ่ง: วันไหนที่ดาวโรงเรียนละเมอ วันรุ่งขึ้นหน้าตาจะสดใสเปล่งปลั่งมาก แต่วันไหนไม่ได้ละเมอ วันรุ่งขึ้นจะดูห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวา

อาการละเมอมันมีผลขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่มันปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ชัดๆ

กำลังจะกดออกจากแอป จู่ๆ เจ้าเสี่ยวไป๋ก็นึกครึ้มอะไรไม่รู้ วิ่งมาป่วน ทั้งเกาะแขนฟางเหยียนโจว ทั้งกระโดดขึ้นมากลิ้งบนเตียง

ระหว่างนั้นมันก็เหยียบโดนโทรศัพท์ของฟางเหยียนโจวด้วย อุ้งเท้าตะปบไปทั่ว

"เสี่ยวไป๋!"

ไอ้ลูกดื้อตัวนี้!

ฟางเหยียนโจวศอกใส่เสี่ยวไป๋เบาๆ

"วันนี้งดอาหารเปียก!"

เสี่ยวไป๋เหมือนจะฟังรู้เรื่อง ส่งเสียงครางหงิงๆ ไม่หยุด

ฟางเหยียนโจวไม่สนใจ พอหยิบโทรศัพท์มาดู เขาก็ต้องตะลึง

เกิดอะไรขึ้น ดาวโรงเรียนมาหาเขาจริงๆ ด้วย!

แต่มาตอนห้าทุ่ม พอกดซูมดู ก็พบว่าในมือเธอถือเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของเขาอยู่ด้วย!

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ ไหนดาวโรงเรียนบอกว่าไม่เห็นเสื้อตัวนั้นไง?

จบบท