บทที่ 11: อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ

บทที่ 11: อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ

สงเจียงอีถอนหายใจ

ในฐานะเพื่อนเพียงคนเดียวของเจียงชิงหน่วนในมหาวิทยาลัย เธอรู้สึกกลุ้มใจเป็นอย่างมาก

"หนวนหนวน ช่วงนี้แกมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?"

ไม่ใช่ว่าเธอคิดมากไปเอง แต่ช่วงนี้อาการของเจียงชิงหน่วนมันผิดปกติเกินไปจริงๆ

จู่ๆ เธอก็ชอบเหม่อลอยเป็นพักๆ และจากการสังเกตของสงเจียงอี เจียงชิงหน่วนดูโทรศัพท์บ่อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อย่างเมื่อกี้นี้ เธอก็จ้องหน้าจอโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหม่อ

พอถาม ก็ไม่ยอมบอก

ในฐานะคนเดียวที่รู้เรื่องอาการโหยหาการสัมผัสของเจียงชิงหน่วน สงเจียงอีรู้สึกว่าจำเป็นต้องคอยจับตาดุสภาพจิตใจของเพื่อนคนนี้ให้ดี

แต่เจียงชิงหน่วนก็กลับมาวางมาดเย็นชาอีกครั้ง ถามอะไรไปก็บอกแค่ว่าไม่เป็นไร

ทว่าระหว่างกินข้าว เธอก็ยังแอบชำเลืองมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเป็นระยะๆ

พอกินข้าวเสร็จ เธอก็เปิดหน้าแชทขึ้นมาดู

ว่างเปล่า

เขาไม่ตอบเหรอ?

ทำไมเขาถึงไม่ตอบเธอล่ะ?

ช่างหัวมันสิ เธอไม่ได้แคร์อะไรขนาดนั้นสักหน่อย!

เจียงชิงหน่วนเดาว่าเขาคงยังไม่เห็นข้อความมั้ง

ในขณะเดียวกัน ความจริงคือฟางเหยียนโจวเห็นเครื่องหมาย '?' ที่เธอส่งมาตั้งนานแล้ว

เขาแค่เลือกที่จะไม่ตอบ

ช่วยไม่ได้ เขาไม่ได้สนใจผู้หญิงที่มาจากการนัดบอดจับคู่แบบนี้

ต่อให้สวยหยาดเยิ้มมาจากสวรรค์ชั้นไหน เขาก็ไม่สน

พูดตรงๆ คือ เขามีอาการอนามัยจัดทางความรู้สึกอยู่หน่อยๆ

ยกตัวอย่างเช่นจางเสี่ยวเหอ เขารับได้ที่เธอมีฐานะทางบ้านยากจน เขายินดีช่วยเหลือเรื่องเรียน และไม่รังเกียจที่จะโอนเงินให้เธอใช้เป็นประจำ

แต่เขารับไม่ได้ที่เธอไม่มีความรู้สึกรักใคร่ต่อเขาเลย

เขารับไม่ได้ที่เธอคอยแต่จะคำนวณว่าจะรีดไถเงินจากเขาได้เท่าไหร่

ถ้าจะให้พูดแบบคนเจ้าน้ำตาหน่อย ฟางเหยียนโจวรู้สึกว่านี่เป็นการดูถูกความรู้สึกที่เขาทุ่มเทลงไป

เขาเป็นคนหัวโบราณและยึดติดกับค่านิยมเก่าๆ อยู่บ้าง

เขารับไม่ได้กับความรักแบบอาหารจานด่วน เขาเชื่อเสมอว่าความรักที่ค่อยเป็นค่อยไปคือเครื่องพิสูจน์ความจริงใจ

เขากะว่าอีกไม่กี่วันจะลบแม่สาว 'นอนตอนสามทุ่มตรง' คนนี้ทิ้งซะด้วยซ้ำ!

หลังจากทุกคนกินปิ้งย่างกันเสร็จ นักศึกษาหนุ่มก็เป็นคนจ่ายเงิน แล้วพวกเขาก็พากันไปเดินเล่นต่อที่ถนนคนเดิน

ระหว่างทาง สองสาวแวะซื้อถังหูลู่ หมี่เย็นย่าง และขนมกินเล่นอีกสารพัดอย่างที่ฟางเหยียนโจวเรียกชื่อไม่ถูก

เขาอดทึ่งไม่ได้จริงๆ ว่ากระเพาะผู้หญิงนี่มันมหัศจรรย์ชะมัด

เมื่อกี้ตอนเช็คบิล ทั้งคู่ยังบ่นว่าอิ่มจะตายอยู่เลย

พอเดินออกมาปุ๊บ กระเพาะก็เหมือนจะว่างขึ้นมาทันตาเห็น!

ยัดขนมอะไรเข้าไปก็ได้ไม่อั้น!

"ช่วยด้วย! ฆ่าฉันให้ตายเถอะ ชาตินี้ฉันจะไม่มานัดเจอตัวจริงแบบนี้อีกแล้ว รักออนไลน์ประหยัดตังค์กว่าเยอะ!"

อันจั๋วกระซิบระบายความในใจกับฟางเหยียนโจวขณะควักเงินจ่ายค่าขนม

ลำพังแค่ส่วนแบ่งค่าปิ้งย่างบวกกับค่าขนมจุกจิกพวกนี้ สิ้นเดือนนี้เขาคงต้องต้มมาม่ากินแน่นอน

เขาเพิ่งจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมคนจนถึงไม่เหมาะจะมีความรัก

ฟางเหยียนโจวพูดเยาะเย้ย "ก็ใครใช้ให้นายเสนอหน้าไปแย่งเขาจ่ายล่ะ"

"ไอ้น้องชาย ความตระหนักรู้ทางอุดมการณ์ของนายยังไม่สูงพอ เป็นลูกผู้ชายเวลาออกมาข้างนอกต้องหัดแย่งจ่าย ถึงจะหมดตูดจนต้องถอดกางเกงจำนำ ก็เสียหน้าไม่ได้เว้ย!"

"คำพูดอาจจะหยาบคายแต่ความหมายลึกซึ้ง แต่คำพูดนายมันหยาบเกินไปจริงๆ ว่ะ"

ยังไงซะ เขาแค่อยากให้ไอ้การนัดบอดครั้งนี้มันจบๆ ไปซะที

ในที่สุด สองสาวก็เริ่มเดินจนเหนื่อย ตอนจะแยกย้ายกัน อันจั๋วก็รีบขอแอดกรีนบับเบิ้ลของสองสาวด้วยท่าทางกระตือรือร้น

สองสาวก็ใจดี ยอมให้แอดโดยไม่อิดออด

พอกลับถึงหอพัก สามหนุ่มแทบจะคลานเข้าห้อง

เปิดดูตัวนับก้าวในโทรศัพท์ ปาเข้าไปเกือบสองหมื่นก้าว

เดินเก่งฉิบหาย!

ฟางเหยียนโจวรู้สึกหมดพลังงานชีวิต

"ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ ต่อไปฉันจะไม่ร่วมกิจกรรมแบบนี้อีกเด็ดขาด"

เอาเวลาไปปั่นการ์ตูนเพิ่มสักสองสามตอนยังจะดีกว่า

จะได้ป้อนอาหารใจให้แฟนคลับตัวน้อยๆ ของเขา

"+1! ฉัน อันจั๋วคนนี้ จะขอกลับไปเป็นเทพบุตรออนไลน์ผู้อ่อนโยนอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวต่อไป!"

ลวี่หยวนเฉิงมองดูสภาพของทั้งสองคนแล้วอดขำไม่ได้ "พวกแกจะอะไรขนาดนั้นวะ? อีกอย่างนะไอ้จั๋ว เมื่อกี้ตอนขอไลน์สาว ฉันเห็นแกยังดี๊ด๊าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

อันจั๋วเช็ดรองเท้าคู่เก่งแล้วเก็บเข้าที่ เปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะราคาเก้าร้อยเก้าสิบเก้าที่ซื้อจาก Pinduoduo พอได้ยินเพื่อนแซวก็กลอกตามองบน "ไร้สาระ เสียทั้งเงินเสียทั้งเวลา ขอคอนแทคไว้ถอนทุนคืนบ้างจะเป็นไรไป?"

(ผู้แปล: แบรนด์ต่างๆ เว็บต่างๆ แอพต่างๆผมขออนุญาตใช้ ภาษาอังกฤษนะครับเนื่องจากลองใช้ภาษาไทยแล้วมันแปลก แจ้งไว้ก่อนเพื่อป้องกันการถูกรายงานครับ)

"อีกอย่าง ด้วยหนังหน้าอย่างฉัน พวกเธอจะมาสนใจเหรอ? ก็แค่เอาไว้ปลอบใจตัวเองเท่านั้นแหละ"

ปกติอันจั๋วมักจะทำตัวลอยชายและมั่นใจในตัวเองสุดขีด พอมาเห็นเขาจริงจังแบบนี้ ฟางเหยียนโจวกับลวี่หยวนเฉิงก็เลยไม่ค่อยชิน

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วก็เงียบไปโดยไม่ได้นัดหมาย

คำโบราณว่าไว้ยังไงนะ?

ในโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกคนอื่นได้อย่างแท้จริงหรอก

ความเห็นอกเห็นใจนั้นง่าย แต่การเข้าใจความรู้สึกจริงๆ นั้นยาก โดยเฉพาะในหมู่ผู้ชายด้วยกัน การพูดปลอบใจสวยหรูสู้ซื้อซาลาเปาสองลูกไปฝากตอนเรียนเช้าไม่ได้หรอก

ไม่นานนัก เสียงทุ้มต่ำดัดจริตของอันจั๋วที่แกล้งทำเสียงหล่อคุยกับสาวก็ดังลอดออกมาจากในห้องอีกครั้ง

ลวี่หยวนเฉิงอาบน้ำเสร็จแล้ว นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง คุยกับสาวคณะไหนก็ไม่รู้

ส่วนฉินอวี้จือก็ตามเคย คืนนี้ไม่กลับหอ

ฟางเหยียนโจวดูเวลา ดึกมากแล้ว

พรุ่งนี้ยังมีเรียนเช้าอีก

เขานึกถึงอาหารเม็ดที่เทให้เสี่ยวไป๋เมื่อเช้า น่าจะยังพออยู่

ขี้เกียจวิ่งไปวิ่งมา คืนนี้นอนที่หอพักเลยแล้วกัน

คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบชุดนอนออกจากตู้ไปอาบน้ำ

"สบายตัว!"

ในที่สุดก็ได้ล้มตัวลงนอน กะว่าจะไถดูคลิปเพลินๆ ก่อนหลับ

แต่พอเปิดโทรศัพท์ ก็เจอข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ

มาจาก 'นอนตอนสามทุ่มตรง' ส่งมาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว

นอนตอนสามทุ่มตรง: คุณเป็นใคร?

ฟางเหยียนโจวคิดดูแล้ว ถ้าไม่ตอบกลับไปอีกคงจะดูเสียมารยาท

เขาเลยพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ: "นักศึกษาปีหนึ่ง มหาวิทยาลัยเป่ยเฉิง ฟางเหยียนโจวครับ"

เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่เห็นข้อความเร็วขนาดนี้หรอก

แต่ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป คำว่า "อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ..." ก็ปรากฏขึ้นที่ด้านบนสุดของหน้าแชท

เขารออยู่ครึ่งนาที แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ส่งข้อความมาสักที

และคำว่า "อีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ..." ก็เดี๋ยวโผล่เดี๋ยวหายอยู่อย่างนั้น

บั๊กเหรอ?

ฟางเหยียนโจวจ้องหน้าจอจนตาจะปิด ผ่านไปห้านาที ในที่สุด 'นอนตอนสามทุ่มตรง' ก็ส่งข้อความมา

คำเดียวสั้นๆ: อ้อ

???

แค่นเนี้ย?

ตามตรรกะคนปกติ ถึงตรงนี้อีกฝ่ายควรจะแนะนำตัวกลับมาบ้างไม่ใช่เหรอ?

ลูกพี่ลูกน้องของจงเสี่ยวถิงนี่เป็นคนประหลาดจริงๆ

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่ตอบเหมือนกัน

เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างมีความสุข

อีกด้านหนึ่ง

เจียงติ้งอพาร์ตเมนต์

เจียงชิงหน่วนจ้องมองหน้าแชทกับชื่อแฝงอย่างเหม่อลอย

หมอนี่เย็นชาชะมัด

จงเสี่ยวถิงไม่ได้บอกเขาเหรอว่าคนที่แอดไปเป็นสาวสวยหุ่นดี?

แต่มาลองคิดดูอีกที ถ้าเขาทำท่ากระตือรือร้นใส่เพียงเพราะรู้ว่าเธอเป็นดาวโรงเรียน เธอก็คงไม่ดีใจเหมือนกันแหละมั้ง

เจียงชิงหน่วนปลอบใจตัวเอง แล้วฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

เธอกดปิดหน้าจอมือถือ เดินไปที่ห้องนอน เตรียมจะเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้ววันนี้ไปซัก

ทว่า ท่ามกลางกองเสื้อผ้า มีเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ของผู้ชายรวมอยู่ด้วย

เจียงชิงหน่วนแยกมันออกมา ถือไว้ลังเลอยู่ไม่กี่วินาที แล้วยกขึ้นมาดม กลิ่นเฉพาะตัวของเจ้าของเสื้อจางลงไปเยอะมากแล้ว

แทบจะไม่เหลือกลิ่นแล้ว

พอคิดได้แบบนี้ อาการคันยุบยิบก็เริ่มลามไปทั่วตัวอีกครั้ง

ความปรารถนาที่จะถูกสัมผัสพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง

ทรมานชะมัด... ทำยังไงดี!

ในหัวของเธอหวนนึกถึงสัมผัสตอนที่แตะตัวนักศึกษาหนุ่มคนนั้นหลายครั้งก่อนหน้านี้ การได้รับการเติมเต็มจากใครสักคนมันรู้สึกดีขนาดนี้เชียวเหรอ

จบบท