บทที่ 6: ดาวโรงเรียนทั้งสวยและน่ารัก
บทที่ 6: ดาวโรงเรียนทั้งสวยและน่ารัก
บทที่ 6: ดาวโรงเรียนทั้งสวยและน่ารัก
ประธานชมรมการแสดงเป็นรุ่นพี่ปีสามเอกการแสดงของมหาวิทยาลัยเป่ยเฉิง
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าดาวโรงเรียนจะมาร่วมงานเลี้ยงด้วย
เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมา เจียงชิงหน่วนไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมสังสรรค์ใดๆ ของชมรมการแสดงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
นี่เป็นครั้งแรก
เขาเดาว่าคงเป็นเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขา
เขาได้ส่งแจ้งเตือนลงในกลุ่มแชทล่วงหน้าไปแล้ว
โดยระบุว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา และหวังว่าทุกคนจะมาร่วมงานได้
“ชิงหน่วน ไม่นึกเลยว่าเธอจะมาจริงๆ”
ฟางเหยียนโจวนั่งอยู่ตรงข้ามเจียงชิงหน่วน มองเห็นสีหน้าหื่นกามของ เฉินฮ่าว ได้อย่างชัดเจน
“อืม”
เจียงชิงหน่วนสังเกตเห็นว่าผู้ชายข้างๆ ขยับเข้ามาใกล้ เธอขมวดคิ้วและขยับตัวหนีโดยสัญชาตญาณ เธอไม่ต้องการให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัว
ความรู้สึกวิตกกังวลและไม่สบายใจนั้นกลับมาอีกแล้ว
ตอนนี้เธอหงุดหงิดสุดขีด
ทำไมเธอถึงต้องถ่อสังขารมางานเลี้ยงน่าเบื่อพรรค์นี้ด้วยนะ?
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดันไปเหลือบเห็นรูปรายชื่อคนที่จะมาร่วมงาน...
“บังเอิญจังเลย วันนี้วันเกิดผมพอดี แล้วคุณก็มา... ผมดีใจจริงๆ ครับ!”
เฉินฮ่าวพูดไปก็ทำท่าเขินอายไป
ตั้งแต่ปีหนึ่ง เจียงชิงหน่วนคือเทพธิดาในดวงใจของเขา
ใครๆ ก็บอกว่าเธอเย็นชาและเข้าถึงยาก
แต่เฉินฮ่าวเชื่อว่าภายใต้เปลือกนอกนั้น เจียงชิงหน่วนต้องซ่อนหัวใจที่เร่าร้อนเอาไว้แน่ๆ
ความเย็นชาของเธอเป็นแค่เพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ต่างหาก
สักวันหนึ่ง เขาจะต้องละลายหัวใจน้ำแข็งของเธอได้แน่ ก็คนอย่างเขา เฉินฮ่าว มีทั้งหน้าตาและฐานะนี่นา
เจียงชิงหน่วนดูเหมือนจะเปิดโหมดตัดเสียงรบกวนอัตโนมัติไปแล้ว
เธอไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้เฉินฮ่าวเลยสักนิด
เฉินฮ่าวเริ่มรู้สึกหน้าแตก เขาจึงรินไวน์ผลไม้ส่งให้ดาวโรงเรียนแก้เก้อ “ชิงหน่วน หิวน้ำไหมครับ?”
เจียงชิงหน่วนปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นเยือก
เธอกำลังต้องการอาหารเพื่อมาบรรเทาอาการกระวนกระวายทางร่างกายในตอนนี้จริงๆ นั่นแหละ
“ฉันไม่เอา”
“จริงด้วย แก้วนี้มันสกปรกนี่เนอะ”
เฉินฮ่าวหัวเราะแห้งๆ แล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มแก้เก้อเงียบๆ
“ในมือนายถืออะไรอยู่?”
จู่ๆ เจียงชิงหน่วนก็เอ่ยถามขึ้น
พอมองตามสายตาเธอไป ก็เห็นฟางเหยียนโจวกำลังจะเจาะหลอดดูดชานมไข่มุก
เขากะพริบตาปริบๆ แล้วตอบตามตรง “ชานมโมจิน้ำเต้าหู้ หวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ”
นี่เป็นของที่เขาสั่งเดลิเวอรี่มาแบบงงๆ ตอนเดินออกจากหอพัก
“อร่อยไหม?”
ฟางเหยียนโจวพยักหน้า “อร่อยครับ”
เจียงชิงหน่วนยังคงจ้องเขาตาแป๋ว จนฟางเหยียนโจวเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
“เอ่อ... รุ่นพี่อยากชิมไหมครับ?”
ฟางเหยียนโจวลองหยั่งเชิงถาม
“เอาสิ”
เขาแค่ถามไปตามมารยาท ไม่นึกเลยว่าเจียงชิงหน่วนจะตอบตกลงจริงๆ
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที
ทว่าสีหน้าของเฉินฮ่าวกลับดูน่ากลัวสุดขีด
จางเสี่ยวเหอเองก็รู้สึกแปลกใจไม่แพ้กัน
หลังจากรับแก้วชานมไป เจียงชิงหน่วนก็ลงมือดูดชิมอย่างไม่เกรงใจ
ราวกับว่าเธอไม่เคยดื่มชานมมาก่อน เพียงแค่ดูดคำแรก ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวิบวับทันที แล้วเธอก็ดื่มอึกใหญ่ๆ จนพร่องไปเกินครึ่งแก้ว
น่ารักแฮะ
ฟางเหยียนโจวคิดในใจอย่างเหม่อลอย
เหมือนลูกแมวเลย
คนรอบข้างต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น
สายตาที่พวกเขามองมาที่ฟางเหยียนโจวเริ่มเต็มไปด้วยความสงสัย
“เชรดดด ไอ้หมอนี่ใครวะ? สนิทกับดาวโรงเรียนมากเลยเหรอ?”
“ไม่มั้ง... ดาวโรงเรียนขึ้นชื่อเรื่องถือตัวกับผู้ชายจะตายไป สงสัยคงแค่อยากกินจริงๆ มั้ง”
“หยุดพูดเถอะน่า หน้าตาเฉินฮ่าวดูไม่ได้แล้วนั่น!”
“เฉินฮ่าวตามจีบดาวโรงเรียนมาสามปี ทำไมถึงคิดว่าเธอจะชอบเขาล่ะ?”
ถึงจะเรียกว่างานเลี้ยงชมรม แต่จริงๆ แล้วมันก็คือปาร์ตี้วันเกิดของเฉินฮ่าวนั่นแหละ เริ่มจากกินเค้ก แล้วตามด้วยการที่หมอนั่นลุกขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ยกยอตัวเองอยู่เป็นสิบนาที
ฟางเหยียนโจวรู้สึกปวดหัวตึบๆ เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทคุยกับ นักรบทีเร็กซ์ผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานแห่งจักรวาล
อีกฝ่ายตอบกลับมาเมื่อเช้านี้ว่า “สู้ๆ น้า~ ฉันมีเรียนแปดโมงเช้า”
ไหนๆ ก็เบื่ออยู่แล้ว เขาเลยถามกลับไปเล่นๆ ว่า “นายก็เป็นนักศึกษาเหมือนกันเหรอ?”
วินาทีถัดมา โทรศัพท์ในกระเป๋าของเจียงชิงหน่วนก็สั่น
เธอกดเปิดหน้าจอ
ชื่อเล่น: นายก็เป็นนักศึกษาเหมือนกันเหรอ?
เธอพิมพ์ตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ใช่!”
ชื่อเล่น: เรียนที่ไหนอ่ะ?
นักรบทีเร็กซ์ผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานแห่งจักรวาล: มหาวิทยาลัยเป่ยเฉิง
ไม่คาดคิด อีกฝ่ายตอบกลับมาทันควันว่า “เฮ้ยเพื่อน! ศิษย์สถาบันเดียวกัน! ว่างๆ ไปหาไรดื่มกันหน่อยป่ะ?”
ด้วยความตกใจ เจียงชิงหน่วนเผลอทำโทรศัพท์หลุดมือตกลงบนโต๊ะเสียงดัง
“เป็นอะไรหรือเปล่า ชิงหน่วน?”
พอได้ยินเสียงโครมคราม เฉินฮ่าวก็รีบพุ่งเข้ามาดูอาการเหมือนสุนัขรับใช้
เจียงชิงหน่วนไม่ค่อยจะหลุดมาดแบบนี้บ่อยนัก แต่เพียงไม่ถึงวินาที เธอก็กลับมาสวมมาดนางพญาเย็นชาได้เหมือนเดิม
เธอกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบสุดๆ “ไม่มีอะไร”
“โอเคครับ!”
แล้วเฉินฮ่าวก็กลับไปดื่มกับคนอื่นๆ ต่อ
ไม่มีอะไรจริงเหรอ?
ฟางเหยียนโจวจ้องมองใบหูที่แดงระเรื่อของหญิงสาวด้วยความสงสัย
เขาก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเอง พบว่าเจ้าทีเร็กซ์หายเงียบไปอีกแล้ว
สงสัยคงยุ่งอยู่มั้ง
ฟางเหยียนโจวไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
ส่วนจางเสี่ยวเหอ ฟางเหยียนโจวเหลือบไปเห็นเธอคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเฉินฮ่าว คอยฟังหมอนั่นโม้เรื่องตัวเอง
คนเราต่างจิตต่างใจ วินาทีที่เลิกกัน ก็ถูกกำหนดแล้วว่าเส้นทางของพวกเขาจะกลายเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันอีก
อาศัยจังหวะที่คนกลุ่มใหญ่กำลังเมาได้ที่ ฟางเหยียนโจวก็แอบย่องออกมาข้างนอก
“อากาศข้างนอกสดชื่นจังโว้ย!”
ฟางเหยียนโจวสูดหายใจเข้าลึกๆ มองดูดวงดาวบนท้องฟ้า แล้วถอนหายใจออกมา
“ขอบคุณสำหรับชานมนะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาฟางเหยียนโจวสะดุ้ง
เขาหันกลับไปเห็นดาวโรงเรียนยืนตีหน้านิ่ง ราวกับว่าคนพูดขอบคุณเมื่อกี้ไม่ใช่เธอ
“แค่ชานมแก้วเดียวเองครับ ไม่ต้องคิดมากหรอก”
แต่เจียงชิงหน่วนกลับพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ฉันไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร งั้นเอาแบบนี้ ฉันจะไปส่งนายที่บ้าน”
“เอ่อ... จะดีเหรอครับ”
ขามาก็ขอติดรถดาวโรงเรียนมาแล้วขานึง ฟางเหยียนโจวเกาหัวแกรกๆ รู้สึกเกรงใจพิกล
“ยังไงเราก็พักที่เดียวกันอยู่แล้ว”
พูดจบ เธอก็เดินนำไปที่รถจักรยานไฟฟ้า
พักที่เดียวกัน?
อืม... พูดแบบนั้นก็ไม่ผิดแฮะ
“ขึ้นมาสิ”
ฟางเหยียนโจวนั่งลงบนเบาะหลังอย่างว่าง่าย
ตลอดทาง ทั้งคู่ต่างเงียบกริบ
ฟางเหยียนโจวไม่รู้จะชวนคุยอะไรกับผู้หญิงจริงๆ
ส่วนดาวโรงเรียนที่เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีทางเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนแน่ๆ
ทันใดนั้น รถจักรยานไฟฟ้าก็กระเด้งเพราะลูกระนาด
ด้วยแรงเฉื่อย ฟางเหยียนโจวไม่ทันตั้งตัว จังหวะที่ก้นลอยจากเบาะ เขาเผลอคว้าเอวของเจียงชิงหน่วนไว้ตามสัญชาตญาณ
พอรู้ตัว เขาก็รีบชักมือกลับด้วยความตกใจ
เมื่อกี้ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!
“ขอโทษครับรุ่นพี่ ผมตั้งตัวไม่ทัน!”
“ไม่เป็นไร”
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างใจเย็น ดูเหมือนจะไม่ถือสา
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น ในหัวของดาวโรงเรียนตอนนี้ความคิดกำลังวิ่งพล่านราวกับคอมเมนต์ในไลฟ์สด:
ฝ่ามือเขาอุ่นจัง
เหมือนคืนนั้นเลย
ทำไมไม่กอดต่อล่ะ?
ในขณะที่ฟางเหยียนโจวถอนหายใจโล่งอก ดีนะที่รุ่นพี่ไม่โกรธ
แต่วินาทีถัดมา ก้นของเขาก็ลอยละลิ่วจากเบาะอีกครั้ง
และมือเจ้ากรรมก็ไปคว้าเอวบางร่างน้อยของหญิงสาวอีกจนได้
ฟางเหยียนโจวอยากจะตัดมือตัวเองทิ้ง! ทำไมคุมตัวเองไม่ได้วะเนี่ย!
“ผม... คราวหน้าผมจะไม่ทำแล้วครับ”
แปลกชะมัด
ทำไมเมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเลยว่าถนนเส้นนี้มีลูกระนาดเยอะขนาดนี้?
ในมุมที่เขามองไม่เห็น เจียงชิงหน่วนยกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกว่างเปล่าในใจถูกเติมเต็มอย่างน่าอัศจรรย์ แล้วเธอก็พูดเสียงเรียบๆ ว่า “ถ้านั่งไม่ถนัด จะกอดเอวฉันไว้ก็ได้นะ”
เอาเลย!
กอดแน่นๆ เลย!
จะเป็นไปได้ไงเล่า!
ฟางเหยียนโจวรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่ ผมนั่งไหว”
ตลอดทางที่เหลือ เขาเลยใช้วิธีจิกกางเกงตัวเองไว้แน่น กลัวว่าถ้าเด้งอีกรอบ มือจะเผลอไปทำเรื่องงามหน้าเข้าอีก
“อ้อ”
น้ำเสียงของเจียงชิงหน่วนดูเบาหวิวลงถนัดตา แต่โชคดีที่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่เจอลูกระนาดอีกเลย
หลังจากจอดรถ ทั้งสองคนก็เดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน
“ขอบคุณรุ่นพี่ที่มาส่งนะครับ”
ถึงจะต้องนั่งเกร็งมาตลอดทางก็เถอะ
“ทางผ่านน่ะ”
ฟางเหยียนโจวมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่งดงามของดาวโรงเรียน
เขานึกถึงตอนที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ มักจะได้ยินคนพูดถึงเจียงชิงหน่วนว่า เย็นชา เข้าถึงยาก
ดูท่าข่าวลือจะคลาดเคลื่อนไปหน่อยนะ
อย่างน้อยในสายตาเขา ดาวโรงเรียนคนนี้ทั้งใสซื่อและน่ารักจะตายไป
จบบท