บทที่ 5: กลิ่นกายในตำนาน?

บทที่ 5: กลิ่นกายในตำนาน?

ทันทีที่เขาคิดว่าคงหมดหวังแล้ว จู่ๆ เจียงชิงหน่วนก็เอ่ยปากขึ้น “นายจีบสาวด้วยวิธีแบบนี้บ่อยเหรอ?”

ฟางเหยียนโจวได้ยินปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเธอเข้าใจผิด

เขารีบอธิบาย “ไม่ใช่ๆ คือผมกำลังจะไปงานเลี้ยงชมรมการแสดงสาย ก็เลยอยากจะลองถามดูว่าขอติดรถไปด้วยได้ไหม”

เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องอธิบายยืดยาวกับเจียงชิงหน่วนขนาดนี้ แค่พอสบตากับแววตาเย็นชาของดาวโรงเรียนเจียง เขาก็นึกถึงจูบเมื่อคืนขึ้นมา

แล้วสมองก็รวนไปหมด

ดูจากปฏิกิริยาของดาวโรงเรียนเจียงแล้ว เธอจำไม่ได้จริงๆ สินะ

เขาก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรหรอก แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

“ขึ้นมาสิ”

“ห๊ะ”

ฟางเหยียนโจวอึ้งไป

เจียงชิงหน่วนเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเรียบ “ถ้าไม่ขึ้น ฉันไปแล้วนะ”

“ขึ้นครับๆ! ขึ้นเดี๋ยวนี้แหละ!”

อุตส่าห์หาคนให้ติดรถได้ทั้งที แถมยังเป็นดาวโรงเรียนเจียงซะด้วย! ฟางเหยียนโจวรีบกระโดดขึ้นซ้อนท้ายทันที กลัวว่าดาวโรงเรียนเจียง... ไม่สิ สิงห์นักบิดที่เขาเพิ่งหาได้จะหนีหายไปในวินาทีถัดไป

“ที่ไหน”

ฟางเหยียนโจว: “ร้านอาหารเสฉวนเหล่าซื่อเจียครับ”

“แต่รุ่นพี่ส่งผมแค่หน้าโรงเรียนก็ได้ครับ”

แค่ขอติดรถก็เกรงใจจะแย่แล้ว ขืนให้ดาวโรงเรียนเจียงไปส่งถึงที่หมาย คงจะหน้าหนาเกินไปหน่อย

นั่งซ้อนท้ายดาวโรงเรียนเจียง ฟางเหยียนโจวรู้สึกนั่งไม่ติดเบาะชอบกล

ฤดูใบไม้ร่วงในเมืองเป่ยเฉิงมีสายลมพัดเอื่อยๆ

ดาวโรงเรียนเจียงสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมเข้ารูป ฟางเหยียนโจวที่นั่งอยู่ข้างหลังมองเห็นส่วนเว้าโค้งจากเอวลงไปถึงสะโพกได้อย่างชัดเจน

แน่นเปรี๊ยะและได้รูปทรงสวยงาม

ว่าแต่ ดาวโรงเรียนเจียงออกกำลังกายบ่อยเหรอเนี่ย?

ลมระลอกหนึ่งพัดผ่านมา

กลิ่นหอมจากตัวดาวโรงเรียนเจียงลอยมาแตะจมูกฟางเหยียนโจว

มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาได้กลิ่นบนเตียงของเธอเป๊ะๆ

สดชื่น ไม่ฉุน และไม่เหมือนกลิ่นน้ำหอม

มันเหมือนกลิ่นกายธรรมชาติที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมากกว่า

ฟางเหยียนโจวถึงกับสงสัยว่า หรือนี่จะเป็นกลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ในตำนาน

เพราะเวลาเขาอยู่กับจางเสี่ยวเหอ เขามักจะได้กลิ่นน้ำหอมสารพัดยี่ห้อบนตัวเธอเสมอ

โดยเฉพาะหน้าร้อน

เหงื่อผสมกับน้ำหอม

กลิ่น ‘สดชื่น’ แบบนั้น ทำเอาเขาแทบจะเมา แต่ก็แสดงออกไม่ได้

ฟางเหยียนโจวพยายามสงบสติอารมณ์ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยรีบถาม “รุ่นพี่ครับ เหมือนผมจะลืมเสื้อแจ็คเก็ตไว้ที่ห้องพี่นะ”

เจียงชิงหน่วนเงียบไปสองวินาที ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ “งั้นเหรอ?”

“ฉันไม่เห็นนะ”

แปลกแฮะ

เสื้อแจ็คเก็ตตัวเบ้อเริ่มเทิ่มจะหายไปไหนได้?

แต่ถ้าดาวโรงเรียนเจียงบอกว่าไม่เห็น ก็แปลว่าไม่เห็นจริงๆ นั่นแหละ

“งั้นผมคงลืมไว้ที่บาร์มั้งครับ”

ทั้งสองคนกลับมาเงียบกันอีกครั้ง

ฟางเหยียนโจวนึกถึงเรื่องจูบแล้วอยากจะเคลียร์ให้ชัดเจน เลยลองเลียบเคียงถามดู “รุ่นพี่ครับ... จำเรื่องเมื่อคืนได้ไหมครับ?”

“เรื่องอะไร?”

น้ำเสียงสงสัยของเจียงชิงหน่วนดูไม่เหมือนแกล้งทำ ความกล้าที่ฟางเหยียนโจวรวบรวมมาเมื่อกี้หดหายไปทันที

เธอจำไม่ได้จริงๆ ด้วย

เมาจริงดิ?

ลองคิดดูดีๆ ก็มีแต่เหตุผลนี้แหละที่ฟังขึ้น

งั้นเขาก็ไม่พูดดีกว่า

ผู้หญิงมักจะเซนซิทีฟกับเรื่องพวกนี้ ดีไม่ดีอย่าไปรื้อฟื้นเลย

ความคิดของเขาเริ่มล่องลอยไปไกล จนกระทั่งฟางเหยียนโจวรู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าพวกเขามาถึงที่หมายแล้ว

“ลงไป”

ฟางเหยียนโจวรีบลงจากรถ เกาหัวแกรกๆ แล้วพูดอย่างเกรงใจ “ขอโทษที่รบกวนนะครับรุ่นพี่”

ผิดคาด เจียงชิงหน่วนไม่สนใจเขาเลย เธอจอดจักรยานไฟฟ้าแล้วเดินดิ่งเข้าไปในร้านอาหารทันที

หือ?

ดาวโรงเรียนเจียงก็มากินข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ?

เขาอยากจะเดินตามเธอไป แต่เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ฟางเหยียนโจว!”

พอได้ยินเสียงนั้น ฟางเหยียนโจวไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขารีบจ้ำอ้าวเข้าไปในร้าน

ไม่นึกว่าผู้หญิงข้างหลังจะตะโกนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

จางเสี่ยวเหอรู้สึกน้อยใจจนน้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นนักศึกษาหนุ่มทำท่าจะหนีหน้าเธอ

เธอวิ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ แล้วสะอึกสะอื้นถามทั้งน้ำตา “นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ทิ้งฉันไว้แล้วเดินหนีไปเฉยๆ เนี่ยนะ?”

ฟางเหยียนโจวถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

เมื่อก่อน เวลาเห็นจางเสี่ยวเหอร้องไห้ เขาคงจะรู้สึกเห็นใจ

แต่ตอนนี้ เขารู้สึกแค่รำคาญ

“เจ๊ครับ น่ารำคาญจริงว้อย”

“ร้องไห้หาพระแสงอะไร? ทำไม? ไม่มีเงินใช้เหรอ?”

เขาไม่ได้คิดจะทวงเงินก้อนนั้นคืนหรอกนะ

เขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินแค่นั้น แต่เขาก็จะไม่ให้เงินผู้หญิงคนนี้อีกแม้แต่แดงเดียว

จางเสี่ยวเหอพูดไม่ออกเมื่อโดนตอกกลับ

เธอเอาเงินก้อนนั้นไปซื้อกระเป๋าหมดแล้ว เหลือติดตัวอยู่นิดเดียว

แถมค่าเทอมน้องชายก็ยังต้องจ่าย ลำพังเงินของเธอไม่มีทางพอแน่ๆ

“ฟางเหยียนโจว นายยังจะมาเสแสร้งอีก! เมื่อกี้ฉันเห็นเต็มสองตาว่านายนั่งรถจักรยานไฟฟ้ามากับผู้หญิง!”

ฟางเหยียนโจวตอบไปตามความจริง “ใช่ ผมมากับดาวโรงเรียนเจียง”

“...”

“เอาจริงดิ? นายแต่งเรื่องเก่งไปไหม?”

“ดาวโรงเรียนเจียง? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ!”

ฟางเหยียนโจวรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่เชื่อ และขี้เกียจจะพูดต่อ อีกอย่าง เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องอธิบายให้ผู้หญิงคนนี้ฟังด้วย

พอเห็นนักศึกษาหนุ่มใช้ข้อแก้ตัวตื้นๆ แบบนี้มาปัดรำคาญ จางเสี่ยวเหอก็โกรธจนตัวสั่น

ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าอีตานี่ต้องแอบมีกิ๊กแน่ๆ

ช้าเร็วเธอก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา!

และทันทีที่ฟางเหยียนโจวเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

มิน่าล่ะ ดาวโรงเรียนเจียงถึงขับมาส่งที่นี่ ที่แท้พวกเขาก็มาร่วมงานเลี้ยงเดียวกันนี่เอง

เกือบจะหลงตัวเองไปแล้วไหมล่ะ

ฟางเหยียนโจวแอบตบหน้าตัวเองในใจ

นั่นมันดาวโรงเรียนเจียงนะเว้ย! ดาวโรงเรียนเจียง! คิดบ้าอะไรอยู่ไอ้ไพร่!

พวกรุ่นน้องปีหนึ่งที่มาร่วมงานคงคาดไม่ถึงว่าดาวโรงเรียนเจียงจะมาด้วย บรรยากาศในงานเลยคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

จางเสี่ยวเหออุตส่าห์แต่งตัวสวยจัดเต็มมาก่อนมางานนี้

เธอได้ยินมานานแล้วว่าชมรมการแสดงมีผู้ชายหล่อๆ เยอะ และส่วนใหญ่ก็ฐานะดี

เธอตั้งใจจะมาโปรยเสน่ห์ จะได้มีตัวเลือกเพิ่ม และทำให้ฟางเหยียนโจวหึงไปในตัว

เธอแค่อยากจะบอกเขาว่า คนอย่างจางเสี่ยวเหอก็มีคนมาจีบเยอะแยะนะย่ะ

ถ้าฉลาดก็รีบมาง้อซะดีๆ!

แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาแล้วเห็นเจียงชิงหน่วนนั่งอยู่ด้วย ความมั่นใจของเธอก็แฟบลงทันที

มีเจียงชิงหน่วนอยู่ตรงนี้ ใครมันจะมามองเธอกันเล่า!

เป็นไปตามคาด ผู้ชายทุกคนในงานถูกเจียงชิงหน่วนขโมยความสนใจไปจนหมด

แต่ละคนพินอบพิเทาเอาใจกันสุดฤทธิ์

“รุ่นพี่ครับ ให้ผมรินน้ำให้นะครับ”

“ไม่ๆๆ แก้วนี่ยังไม่สะอาด เดี๋ยวผมลวกน้ำร้อนให้ก่อนครับ”

“รุ่นพี่หนาวไหมครับ? ผมเอาเสื้อคลุมติดมาด้วย!”

ส่วนเจียงชิงหน่วนที่นั่งอยู่ตรงกลางดูจะชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว เธอปฏิเสธอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

ฟางเหยียนโจวเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเจียงชิงหน่วนเป็นรองประธานชมรมการแสดง มิน่าล่ะ ชมรมนี้ถึงมีผู้ชายสมัครเข้ามาเยอะขนาดนี้

ที่แท้ก็มาเพื่อดาวโรงเรียนเจียงกันทั้งนั้น

จบบท