บทที่ 18 - ความต่างระหว่างสวี่ฉิงและกงลี่

บทที่ 18 - ความต่างระหว่างสวี่ฉิงและกงลี่

"นังตัวดี ฉันรู้อยู่แล้วว่าหล่อนต้องมารอเสี่ยวสิง" กงลี่ก่นด่าในใจ แต่ภายนอกยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มเดินเข้าไปหา

เมื่อคืน เธอเหนื่อยจนตัวอ่อนปวกเปียกคาอกสิงไป๋โจว ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำให้เธอหลงใหลได้ขนาดนี้ ความบ้าคลั่งนั้นยังตราตรึงไม่จางหาย

แต่ทว่า... ก็มีเรื่องให้ขัดใจอยู่บ้าง... สวี่ฉิงดันโทรมา!!!

ทำเอาเธอหึงควันออกหู แถมไม่ใช่โทรมาแค่ครั้งเดียว แต่ล่อไปสองครั้ง ครั้งแรกตอนอยู่ริมหน้าต่าง ครั้งที่สองหลังจากนั้นอีกสองชั่วโมงบนเตียงคิงไซส์... ฮึ รังแกกันเกินไปแล้ว ไม่รู้รึไงว่าคนเขาทำธุระสำคัญกันอยู่? จะโทรเวลาอื่นไม่ได้หรือไง?

แค่ได้สัมภาษณ์ CCTV ครั้งเดียว... คุยโม้โอ้อวดไปเกือบชั่วโมง มีอะไรน่าคุยนักหนา? ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเห็นโลกกว้างรึไง! โทรศัพท์สองสายนั้น... ทำเอาความสุขของกงลี่ลดฮวบไปครึ่งหนึ่ง

"คอฉันยังดีอยู่ ตะโกนได้สบายย่ะ!!!" กงลี่เดินไปคิดไป จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวี่ฉิง

"อุ๊ย พี่กงลี่..." ดวงตากลมโตของสวี่ฉิงเป็นประกาย รีบเดินเข้ามาสวมกอด "ถ้ารู้ว่าจะมาพร้อมกัน ฉันคงซื้อดอกไม้มาสองช่อแล้ว"

สิงไป๋โจวยิ้ม "พี่ฉิง ดอกไม้ให้ราชินีจอเงินเถอะ ผมลูกผู้ชายอกสามศอก ไม่ต้องใช้ดอกไม้ก็ได้"

สวี่ฉิงพยักหน้า "ยินดีด้วยนะพี่ลี่ เมื่อคืนเสี่ยวสิงเล่าให้ฟังแล้วว่าพี่ได้รางวัล ฉันดีใจแทนด้วยจริงๆ"

กงลี่แม้ในใจจะหมั่นไส้ แต่เรื่องรักษามารยาทนั้นเธอเป็นเลิศ รับช่อดอกไม้มาอย่างยินดี "ขอบใจนะจ๊ะสวี่ฉิง... พี่ก็แค่โชคดีน่ะ ต้องขอบคุณผู้กำกับซุนเขา!"

พูดจบ ในใจก็เบ้ปากรัวๆ "ชิ เมื่อคืนหล่อนยังบอกอยู่เลยว่าแสดงแค่นั้นก็ได้รางวัลแล้วเหรอ... นังตอแหล นิสัยเสียจริงๆ"

"ผู้กำกับซุน, พี่เหวิน, พี่อู่..." สวี่ฉิงทักทายคนอื่นๆ ทีละคน

"ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินกัน นั่งเครื่องมาทั้งวัน หิวไส้กิ่วแล้ว" เจียงเหวินเสนอ

...

"พี่ฉิง 《12 พลเมืองเดือด》 ผลตอบรับเป็นไงบ้าง?" สิงไป๋โจวถามไปพลางเคี้ยวบาร์บีคิวไปพลาง

สวี่ฉิงมองเขาด้วยสายตาหวานเชื่อม ยิ้มตอบว่า "ยังไม่รู้แน่ชัดจ้ะ ผลสรุปยอดขายยังไม่ออก แต่ดูจากอัตราคนเข้าชมแล้ว น่าจะอยู่ราวๆ 20% มั้ง"

สิงไป๋โจวพยักหน้า ยกเบียร์ขึ้นจิบ สวี่ฉิงนึกว่าเขาผิดหวัง มือเรียวสวยเผลอยื่นไปลูบหลังมือสิงไป๋โจวเพื่อปลอบโยน "น้องชาย ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"

คนรอบข้าง "???" สนิทกันเบอร์นี้เลยเหรอ?

กงลี่เห็นภาพบาดตานั้น บาร์บีคิวในมือก็หมดความอร่อยทันที กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

"อ่า ใช่ๆๆ..." เจียงเหวินรีบเข้ามาแก้สถานการณ์ "เสี่ยวสิงกำกับเรื่องแรกก็ได้รองแชมป์จากเทศกาลหนังระดับ A แล้ว เกียรติยศขนาดนี้ในประเทศหาตัวจับยากนะ"

เจียงอู่เสริม "ผมว่านะ พรุ่งนี้หนังสือพิมพ์ต้องลงข่าวผู้กำกับสิงได้รางวัลกันครึกโครมแน่ จริงไหมพี่?"

เจียงเหวิน "มันแน่อยู่แล้ว เอ้า เสี่ยวสิง หมดแก้ว"

สิงไป๋โจวดึงมือออกจากมือของสวี่ฉิง หัวเราะร่าเริง "ผมพอใจแล้วครับ ได้เงินก็พอ เรื่องรางวัลอะไรนั่นช่างมันเถอะ..."

เจียงเหวิน "ฮ่าๆๆ..." เจียงอู่ "พูดได้ดี"

กงลี่เองก็ยกแก้วขึ้น เลียริมฝีปากสีแดงสด จ้องมองเขา "เสี่ยวสิง ยินดีด้วยนะ ขอให้วันหน้าได้ออสการ์ไปเลย"

"ออสการ์คงไม่ไหวครับ... นั่นถิ่นอเมริกา คนต่างชาติจะไปแตะต้องคงยาก" สิงไป๋โจวรู้ว่ากงลี่ไม่สบอารมณ์ เลยดื่มเป็นเพื่อนเธอไปหลายแก้ว

สวี่ฉิงนั่งอยู่ข้างๆ ทำตัวสงบเสงี่ยมเหมือนภรรยาตัวน้อย แต่ก็เริ่มสงสัยตะหงิดๆ... เพราะกงลี่ดูจะกระตือรือร้นกับน้องชายของเธอเป็นพิเศษ?!

ห้าทุ่ม งานเลี้ยงเลิกรา เจียงเหวินดึงตัวเขาไว้ "พรุ่งนี้เป่ยเตี้ยนเปิดเทอมใช่ไหม? เดี๋ยวฉันโทรบอกครูประจำชั้น หวังจิ้นซง ให้เขามาต้อนรับนายหน่อย"

"หา? มีที่ไหนครูมาต้อนรับนักเรียน... ฮ่าๆ อาเจียง ไม่รบกวนดีกว่าครับ พรุ่งนี้ผมไปเองได้"

"ไม่ได้เด็ดขาด เอ็งเป็นผู้กำกับที่มีรางวัลการันตี จะไม่มีพิธีต้อนรับได้ไง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน"

...

ไม่ได้กลับบ้านหลายวัน สิงไป๋โจวอยากจะแวะกลับไปที่ทงโจวสักหน่อย เพราะพรุ่งนี้ต้องเปิดเทอม หลังจากนี้ต้องไปนอนหอที่โรงเรียน

แต่ทว่า... สวี่ฉิงดึงตัวเขาไว้ สายตาออดอ้อนเว้าวอนคู่นั้น เหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่ไม่ได้เจอกันเป็นเดือน แค่ไม้ขีดก้านเดียวก็จุดไฟติด

สิงไป๋โจวแค่บีบก้นงอนๆ ของเธอเบาๆ สวี่ฉิงก็ตัวอ่อนระทวย ยืนแทบไม่อยู่ "น้องชาย... พี่อยาก..."

"พี่ฉิงอยากอะไรครับ?" "อยากให้ไปบ้านพี่" "ได้ครับ... แต่พรุ่งนี้เปิดเทอม ผมต้องกลับไปเอาของ" "งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านก่อน แล้วคืนนี้เธอกลับเข้าเมืองไปพร้อมพี่ โอเคไหม?" สวี่ฉิงเบียดตัวเข้าหา เงยหน้าถาม

"อืม ได้ครับ กลับทงโจวก่อน" "เย้ รักน้องชายที่สุด จุ๊บหน่อย"

...

ไปกลับสองชั่วโมง กว่าจะถึงบ้านสวี่ฉิง ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า แต่สาวสวยอย่างสวี่ฉิงกลับตาสว่าง พอเข้าห้องปุ๊บก็กระโดดเกาะเอวเขาทันที

นี่คือความแตกต่างระหว่างสวี่ฉิงกับกงลี่สินะ?? กงลี่เข้าห้องปุ๊บจะ 'ตุ้บ' คุกเข่าลงทันที ส่วนสวี่ฉิงเข้าห้องปุ๊บจะกระโดดกอดจูบอย่างดูดดื่ม ความต่างระหว่างคนเคยแต่งงานกับสาวโสดมันอยู่ตรงนี้นี่เอง!

สวี่ฉิงสูง 168 เซนติเมตร กอดแล้วพอดีตัว ไม่เกะกะการเคลื่อนไหวของสิงไป๋โจว เขาเดินไปรูดม่าน เทน้ำ ถอดรองเท้า หรือแม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำไปฉี่ สวี่ฉิงก็ยังเกาะแกะ กอดคอระดมจูบไม่ห่าง

สุดท้าย สิงไป๋โจวนั่งลงที่โซฟา สวี่ฉิงก็นั่งทับอยู่บนตักเขา เธอถอดเสื้อยืดเขาออกอย่างเอาใจ พอเห็นกล้ามอกและหน้าท้องที่เป็นลอนสวย ก็กลืนน้ำลายเอือก "น้องชาย หุ่นเธอดีมาก! พี่โคตรชอบเลย"

พูดจบ สวี่ฉิงก็แนบหน้าลงไป หลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดสักพัก พอก้มลงมองต่ำ ก็ร้อง 'ว้าย' หน้าแดงแปร๊ด

สิงไป๋โจวแสยะยิ้ม ยื่นมือไปเชยคางเธอ พิจารณาด้วยความสนใจ "ทำไมทำท่ากลัวเหมือนสาวน้อย 18 แบบนั้นล่ะครับ คราวที่แล้วไม่เห็นชอบเหรอ?"

"พรืด..." สวี่ฉิงหลุดขำ เผยฟันขาวเรียงสวยแปดซี่ "ก็ชอบสิจ๊ะ แค่สงสัยว่าทำไมมันถึง..."

"ถึงอะไร?" "พี่กำลังหาคำจำกัดความ..." "งั้นต่อไปพี่จะทำไงต่อ?" "อิอิ ไม่รู้สิ" "งั้นผมกลับโรงเรียนนะ?" "อ๊ะ อย่านะ" สวี่ฉิงกอดเขาหมับ "อย่าเพิ่งไป อยู่คนเดียวมันเหงา อยากให้เธออยู่เป็นเพื่อน"

"อืม... พี่ฉิง คุกเข่าทำไมครับ?" สิงไป๋โจวกำลังจะกอดตอบ สวี่ฉิงก็ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเขาเสียแล้ว

"พี่จะปรนนิบัติเธออาบน้ำ!!" "อาบน้ำท่านี้เนี่ยนะ?" "ฮี่ๆ ชอบไหมล่ะ?" "อืม ก็ชอบครับ ซี้ด..." "..."

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ราวหกโมงกว่า สวี่ฉิงลุกจากอ้อมกอดของสิงไป๋โจว เธอเปิดม่าน ปล่อยให้แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอน

สิงไป๋โจวตื่นเพราะไออุ่นจากแสงแดด ลืมตาขึ้นมาเห็นพี่ฉิงยืนใส่เสื้อผ้าอยู่ริมระเบียง ช่างเป็นภาพที่งดงาม เขาลุกขึ้น เดินไปซ้อนหลังเธอ กอดเธอไว้แน่น

"ฮิฮิ ตื่นแล้วเหรอน้องชาย?" สวี่ฉิงหันกลับมาคล้องคอเขา ยิ้มหวาน "เธอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวทำมื้อเช้าเสร็จแล้วจะมาปลุก"

(จบแล้ว)