บทที่ 16 - สการ์เล็ตต์ในวัย 16 ปี

บทที่ 16 - สการ์เล็ตต์ในวัย 16 ปี

คำคุยโตโอ้อวดของสมิธนั้นคงต้องพักไว้ก่อน เพราะตอนนี้สิงไป๋โจวหวังเพียงแค่รางวัลเหรียญทอง แล้วหอบเงินรางวัล 1 ล้านเหรียญกลับบ้าน

ตอนนี้คุยเรื่องลิขสิทธิ์จบแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ที่นี่อีก กงลี่จึงลากเขาเดินไปยังร้านอาหารใกล้ๆ

"สมิธ ไปกินด้วยกันไหม?"

เจียงเหวินเห็นกงลี่ไม่สนใจตัวเองก็เริ่มหึงนิดๆ จึงปิ๊งไอเดียชวนกขค.เพิ่มมาอีกสักคน ตาเฒ่าสมิธท้องร้องจ๊อกๆ กำลังคิดจะไปหาเคเอฟซีกินพอดี พอเจียงเหวินชวนกินข้าว ก็โยนไก่ทอดทิ้งทันที "OK, Go!"

"โห ตาเฒ่านี่ไม่ปฏิเสธสักคำ เป็นคนตรงไปตรงมาดีนะเนี่ย" เจียงอู่ยักไหล่พลางหัวเราะ

เจียงเหวินดูอารมณ์ดีขึ้น เขาเดินเข้าไปโอบไหล่สมิธ แล้วเริ่มโม้แหลก ไม่นานก็ได้ยินสมิธตะโกนภาษาจีนแปร่งๆ ว่า "หนิวปี้! หนิวปี้..." (เจ๋งเป้ง/สุดยอด)

หมอนี่ไปที่ไหนก็ไม่ลืมที่จะเผยแพร่วัฒนธรรมจริงๆ... แป๊บเดียวสมิธก็เข้าถึงแก่นแท้ของภาษาจีนซะแล้ว

ไม่นานนัก ทุกคนก็เข้ามาในร้านอาหารฝรั่งเศส สั่งเมนูขึ้นชื่อมาทาน ระหว่างรออาหาร สิงไป๋โจวก็ปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ

พอเดินออกจากประตูห้องน้ำ ก็ชนเข้ากับเด็กสาวผมบลอนด์ตาสีฟ้าคนหนึ่งอย่างจัง เธอน่าจะอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปี มือที่เปียกโชกของเด็กสาว แปะเข้าเต็มๆ ที่เสื้อยืดสีขาวของสิงไป๋โจว รอยนิ้วมือเล็กๆ สองรอยประทับเด่นหราอยู่บนกล้ามหน้าอก

"Sorry..." "ไม่เป็นไรครับ"

พอเด็กสาวเห็นหน้าสิงไป๋โจวชัดๆ ก็ถามด้วยความประหลาดใจ "คุณเป็นคนจีนเหรอคะ?"

สิงไป๋โจวมองกลับไป ก็พบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือ สการ์เล็ตต์ โจแฮนส์สัน สาวน้อยที่จะกลายเป็นเทพธิดาเซ็กซี่แห่งฮอลลีวูดในอนาคต?!

ปีนี้สการ์เล็ตต์เพิ่งจะ 16 ปี ส่วนสูงประมาณ 160 เซนติเมตร สูงแค่ไหล่ของสิงไป๋โจว แต่ทว่ารูปร่างนั้นเติบโตเกินวัยไปมาก สาวน้อยตัวเล็กแต่สัดส่วนเว้าโค้งชัดเจนแบบนี้ เป็นสเปกที่ผู้ชายหลายคนหลงใหล และสิงไป๋โจวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

"ว้าว หนุ่มตะวันออกหล่อแบบคุณทุกคนเลยเหรอ?" สการ์เล็ตต์หยิบทิชชู่พลางถามยิ้มๆ

"ใช่ครับ คนหล่อแบบผมมีอีกตั้งเจ็ดแปดร้อยล้านคนแน่ะ" "ฮ่าๆ คุณนี่ตลกจัง"

หลังจากดึงทิชชู่ออกมา เธอลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจกดกระดาษลงบนกล้ามหน้าอกแน่นๆ ของสิงไป๋โจว ค่อยๆ ซับหยดน้ำออกทีละนิด

"ผมทำเองดีกว่าครับ!" "ฉันทำคุณเปียก ฉันก็ต้องรับผิดชอบสิคะ" "เกรงใจแย่ ผมทำเองได้ครับ" "งั้นฉันคงรู้สึกผิดแย่เลย" "ก็ได้ครับ คุณมือเบา งั้นคุณเช็ดเถอะ" "..."

รอยน้ำบนเสื้อคงแก้ไม่ได้แล้ว แต่สิงไป๋โจวก็ไม่ได้ใส่ใจ ทั้งสองเดินกลับมาที่โถงใหญ่ วันนี้สการ์เล็ตต์มางานเทศกาลหนังกับเพื่อน และนั่งโต๊ะติดกับสิงไป๋โจวพอดี

ก่อนแยกกัน เขาแกล้งถามไปว่า "คุณเป็นนักแสดงใช่ไหมครับ? ผมเหมือนเคยเห็นคุณเล่นเรื่อง 《The Horse Whisperer》"

สการ์เล็ตต์ป้องปากทำท่าดีใจ "จริงเหรอคะ... ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"คนแถวบ้านผมเรียกคุณว่า 'หวานใจ' แถมยังบอกว่าคุณหน้าตา 'หนิวปี้' มาก!" สิงไป๋โจวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"What? หนิว...ปี้... แปลว่าอะไรคะ?"

"แปลว่าสวยมากๆ ไงครับ... คุณออกเสียงไม่ถูก ลองพูดตามผมนะ หนิว...ปี้!"

"หนิว...ปี้..."

"ไม่ใช่ครับ ต้องใช้เสียงจากในอก..."

อีกด้านหนึ่ง เจียงเหวินเห็นสิงไป๋โจวกำลังจีบสาวฝรั่งผมทอง ก็หันไปกอดคอสมิธ "สาวๆ ยุโรปอเมริกาชอบสไตล์ผู้กำกับสิงเหรอ?"

สมิธดูดน้ำผลไม้ พลางพิจารณารูปร่างของสิงไป๋โจว แล้วพยักหน้า "ผู้กำกับสิงรูปร่างกำยำ เครื่องหน้าคมเข้ม ตาลึกมีเสน่ห์ สาวๆ ทางนี้ชอบสไตล์นี้เยอะครับ"

เจียงเหวิน "แม่รงเอ๊ย หน้าตามันหนิวปี้จริงๆ" สมิธ "Yes, good, หนิวปี้!"

กงลี่จ้องมองเด็กหนุ่มร่างสูงไม่วางตา พลางคิดในใจ "ผู้ชายเจ้าชู้เหมือนกันหมด" แต่ไม่นาน เธอก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

"เฮ้อ ฉันเองก็ไม่ต่างกัน... ยังไม่ได้หย่าขาดก็ทำเรื่องเมื่อคืนไปซะแล้ว เข่ายังแดงไม่หายเลย"

กงลี่ข่มใจไม่หันไปมอง หันกลับมาคุยกับเจียงเหวินและสมิธเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ส่วนสิงไป๋โจว อาศัยภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ คุยกับสการ์เล็ตต์อย่างถูกคอ ไม่นานเขาก็ย้ายไปนั่งโต๊ะเดียวกับเธอหน้าตาเฉย

เขาทักทายเพื่อนสาวทรงโตของเธอ แล้วควักนามบัตรยื่นให้สการ์เล็ตต์ "ผมเป็นผู้กำกับ มีโอกาสมาถ่ายหนังด้วยกันนะ โอเคไหม?"

"ห๊ะ? คุณเป็นผู้กำกับเหรอ? ดูแล้วน่าจะแก่กว่าพวกเราแค่ปีสองปีเองนะ?" เพื่อนของสการ์เล็ตต์ถามด้วยความตกใจ

สการ์เล็ตต์ดูนามบัตรเสร็จ ก็เริ่มสนใจหนุ่มตี๋คนนี้ขึ้นมา "คุณมาร่วมงานเทศกาลหนังเหรอคะ?"

"ถูกต้องครับ 《12 Citizens》 เคยดูไหม? เรื่องนั้นผมกำกับเอง" สิงไป๋โจวพยักหน้า

"ว้าย! เมื่อเช้าพวกเราเพิ่งไปดูมา คุณดัดแปลงบทได้ดีมากเลย ไม่น่าเชื่อว่าผู้กำกับคือคุณ" "..."

คุยกันได้สักสิบนาที อาหารที่โต๊ะตัวเองก็มาเสิร์ฟ สิงไป๋โจวเดินกลับมาที่นั่ง "ขอโทษทีครับ เจอคนรู้จัก"

"เธอมีคนรู้จักที่อเมริกาด้วยเหรอ?" กงลี่ค้อนขวับ แกล้งถลกกระโปรงขึ้นนิดๆ ให้เขาเห็นหัวเข่าที่ยังแดงอยู่

สิงไป๋โจวกระแอมแก้เก้อ รีบเปลี่ยนเรื่อง "สมิธ ผมมีบทหนังเรื่องหนึ่งอยากคุยกับคุณ..."

"ว้าว ไป๋โจว คุณพูดแบบนี้ผมนี่หูผึ่งเลย มาๆ เล่าให้ฟังหน่อย..."

พอได้ยินว่าจะคุยเรื่องงาน เจียงเหวินกับกงลี่ก็เข้ามาร่วมวงด้วย มื้ออาหารมื้อนั้นจึงกลายเป็นวงสนทนาเรื่องบทหนังใหม่ของสิงไป๋โจว

ชื่อเรื่องว่า 《Lost in Translation》 (หลงหัวใจให้เธอรัก)!

นี่คือหนังที่เขาเพิ่งนึกออกตอนเห็นหน้าสการ์เล็ตต์เมื่อกี้ ซึ่งนางเอกของเรื่องก็คือเธอนั่นแหละ 《Lost in Translation》 ไม่เพียงส่งให้สการ์เล็ตต์คว้ารางวัลนักแสดงนำหญิงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเทศกาลหนังเวนิส แต่ยังทำให้คนเขียนบทคว้ารางวัลออสการ์สาขาบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยมไปครอง เป็นหนังที่เจ๋งมาก

แค่ชั่วระยะเวลาทานข้าว สิงไป๋โจวก็เรียบเรียงโครงเรื่องคร่าวๆ จนเสร็จ

"สมิธ เดี๋ยวผมเขียนบทเสร็จจะเอาให้ดู ถึงตอนนั้น คุณช่วยติดต่อเธอมาเป็นนางเอกให้ทีนะ" "อ๋อ แม่สาวน้อยคนนั้นใช่ไหม? ผมพอคุ้นหน้าอยู่ สการ์เล็ตต์... ปะ เดี๋ยวคุณไปขอเบอร์กับผม"

...

วันต่อมา ทีมงาน 《12 พลเมืองเดือด》 และ 《แม่คนสวย》 ต่างพากันเดินพรมแดง ใบหน้าชาวตะวันออกดึงดูดความสนใจของนักข่าวต่างชาติได้มากโข ระยะทางที่เดินแค่นาทีเดียวก็จบ พวกเขาลากยาวไปถึงหกนาที

"เฮ้ พ่อรูปหล่อ โพสท่าถ่ายรูปหน่อยครับ!" "ว้าว คุณเป็นนักแสดงเหรอ? หน้าเด็กมาก... อะไรนะ เป็นผู้กำกับ?" "คุณกงลี่ สวยมากครับ" "..."

ถ่ายเดี่ยวเสร็จ กงลี่ก็เดินมาควงแขนสิงไป๋โจว ถ่ายรูปคู่กันหนึ่งใบ รูปนี้ถ้าส่งกลับไปเมืองจีน รับรองว่าต้องเป็นข่าวดังระเบิดเถิดเทิง คนคงตั้งคำถามกันให้แซ่ด—

เด็กหนุ่มที่ราชินีกงควงแขนคือใคร? ทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน?

...

ณ ฮอลล์จัดงานหลัก พิธีกรสาวสวยผมบลอนด์ถือไมโครโฟน ประกาศรางวัลด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น กงลี่เข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ซึ่งเป็นรางวัลใหญ่ต้องเก็บไว้ช่วงท้าย ตอนนี้กำลังจะประกาศรางวัลในส่วนของการประกวดผลงานเรื่องแรก

เธอหันกลับมามองสิงไป๋โจวที่นั่งอยู่แถวสอง ยื่นมือมาจับเพื่อให้กำลังใจ "สู้ๆ เธอต้องได้รางวัลแน่"

"พี่สาวลี่ก็เหมือนกัน ราชินีจอเงิน!" "โอเค สู้ไปด้วยกัน"

สายตาของกงลี่เหมือนจะสื่อความหมายได้ ถ้าแปลเป็นตัวอักษรคงประมาณว่า: "ถ้าเธอได้รางวัล คืนนี้พี่จะให้รางวัลเธอชุดใหญ่..."

พอนึกถึงความเร่าร้อนของกงลี่เมื่อคืน เขาก็ยิ่งตื่นเต้น "ถึงไม่ได้รางวัลก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมให้รางวัลพี่เอง!!"

ความจริงแล้ว สิงไป๋โจวไม่ได้หวังถึงรางวัล "เซีนิธทองคำ" หรอก แต่ถ้าเป็น "เซีนิธเงิน" ก็พอมีลุ้น!

คืนนี้มีผลงานเข้าชิงทั้งหมด 5 เรื่อง มาจากแคนาดา สหรัฐฯ ญี่ปุ่น และจีน

ไม่นาน พิธีกรสาวสวยก็เริ่มประกาศชื่อหนังที่ได้รับรางวัล "ผู้ชนะรางวัล 'เซีนิธทองแดง' แห่งเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอนทรีออล ครั้งที่ 24 ได้แก่..."

(จบแล้ว)