บทที่ 1: ปฐมบท

"ฉิบหายแน่..."

นีโอจ้องเขม็งไปยังเจ้าเป็ดในหน้าจอ

นิ้วเรียวรัวกดปุ่มจอยคอนโทรลเลอร์ยิกๆ พยายามประคองตำแหน่งผู้นำในการแข่งขันเอาไว้อย่างสุดชีวิต

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเครียด

ตอนนี้เขาอยู่ที่หนึ่ง

แต่เขารู้... เขารู้ดีว่าจะต้องแพ้

ลางสังหรณ์มันบอกแบบนั้น

"แพ้ชัวร์..."

ผู้เล่นคนที่สอง ซึ่งก็คือเพื่อนของเขาเร่งเครื่องตามมาติดๆ

ทันใดนั้น เจ้าเป็ดตัวที่สองก็ยิงมิสไซล์พุ่งเข้าใส่เป็ดของเขาเต็มๆ

หลบไม่พ้น

"แม่งเอ๊ย!"

นีโอเกือบจะขว้างจอยทิ้ง แต่พอนึกถึงราคาของมันได้ก็ต้องยั้งมือไว้ แล้วทิ้งตัวนั่งลงด้วยความหงุดหงิด

เสียงหัวเราะชวนตบดังลั่นมาจากห้องข้างๆ

"ฮ่าๆๆๆ! กราบท่านพ่อซะสิลูก!"

สีหน้าของนีโอดูแย่ลงไปอีก

เขาแพ้พนัน

คืนนี้เขาต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้า

แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือความขี้โม้ของฟรานซิส ไอ้หมอนั่นคงจะล้อเรื่องนี้ไปอีกเป็นสัปดาห์แน่

นีโอลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย แล้วตบไหล่ไคลน์ ผู้เล่นคนที่สามที่รั้งท้ายสุดของแมตช์

"สงสัยเราต้องช่วยกันหารค่าเหล้าแล้วว่ะ"

"อืออออ..."

หน้าของไคลน์แดงก่ำ ปากพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์

ยังไม่ทันที่นีโอจะได้สังเกตอาการเพื่อนให้ชัดเจน ประตูก็เปิดผัวะออกพร้อมกับฟรานซิสที่เดินยิ้มร่าเข้ามา

"ไม่ต้องเสียใจไปไอ้ลูกชาย! เป็นลูกจะไปชนะพ่อได้ยังไง!"

"พ่อมึงสิ แค่ชนะตาเดียวถึงกับเรียกตัวเองว่าพ่อเลยเรอะ"

นีโอสวนกลับ

เขาหันไปหาไคลน์

"เฮ้ย ไปกันเถอะ"

ไคลน์ลุกขึ้นยืนโซซัดโซเซ

เขาก้มหน้าต่ำ ลากขาเดินกะเผลกในท่าทางแปลกพิกล แขนบิดงอผิดรูป

"ไคลน์...?"

นีโอถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง

ไคลน์ดูแปลกไปมาก

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

นีโอขยับเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง ทันใดนั้นไคลน์ก็เงยหน้าขึ้น

ดวงตาของเขาแดงฉาน ผิวหนังบนใบหน้าแตกระแหงราวกับ...

ซอมบี้

"กรรรร!!!"

ไคลน์กระโจนเข้าใส่นีโอ พยายามจะฝังเขี้ยวลงบนลำคอ

ด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ นีโอเอียงคอหลบได้ทันท่วงที

แต่ไคลน์ก็ยังกดเขาล้มลงแล้วขึ้นคร่อมร่างเอาไว้

"แฮ่กรรรร!!!"

น้ำลายสีแดงข้นหยดลงบนตัวนีโอ

ไคลน์คงจะกัดเขาไปแล้วหากฟรานซิสไม่พุ่งเข้ามาถีบไคลน์กระเด็นออกไปเสียก่อน

"มึงเป็นบ้าอะไรวะไคลน์! ทำอะไรของมึง!?"

ฟรานซิสตวาดลั่นขณะช่วยดึงนีโอให้ลุกขึ้น

แต่ลึกๆ แล้วเขาก็รู้

ไคลน์ไม่ใช่ไคลน์คนเดิมอีกต่อไป

"กรรรร... ฮากกกก!!!"

นีโอกับฟรานซิสหันขวับเมื่อได้ยินเสียงประหลาด

มันไม่ได้มาจากไคลน์

แต่มาจากข้างนอก

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือและเสียงคำรามดังระงมมาจากลานหน้าหอพัก

"วันสิ้นโลกเหรอวะ?" นีโอถามขึ้น

"เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วนีโอ นั่นมันมีแต่ในหนัง"

"งั้นมึงก็บอกไอ้ไคลน์สิ"

ไคลน์ในร่างซอมบี้ลุกขึ้นยืน

ไหล่ของเขาหลุดจากการโดนฟรานซิสถีบเมื่อครู่ แต่อาการบาดเจ็บดูเหมือนจะไม่ส่งผลอะไรกับไคลน์เลยแม้แต่น้อย

"เราต้องหนี"

นีโอตัดสินใจทันที

แม้เขาจะไม่ได้แข็งแรงเหมือนฟรานซิส หรือฉลาดเป็นกรดเหมือนไคลน์ แต่เขาเป็นคนหัวไวและตัดสินใจเร็ว

เขาลากฟรานซิสออกมาจากห้องแล้วล็อคประตูขังไคลน์ไว้ข้างใน

ไคลน์ที่กลายเป็นซอมบี้ทำได้แค่ขีดข่วนประตู แต่ไม่รู้วิธีหมุนลูกบิดเปิดออกมา

นั่นยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานเรื่องซอมบี้ระบาดของนีโอเข้าไปอีก

เพราะซอมบี้มันโง่

"เอาไงต่อดีวะ?" ฟรานซิสถามเสียงสั่น

"ต้องดูสถานการณ์ข้างนอกก่อน ถ้าเป็นซอมบี้จริงๆ เราต้อง..."

นีโอชะงักคำพูดแล้วไอออกมา

ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด

"นะ...นีโอ หน้ามึง..."

เขาแตะที่ริมฝีปากและพบว่าผิวหนังของเขากำลังหลุดลอกออกมาเหมือนเปลือกส้ม

น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

"หรือว่าเป็นเพราะน้ำลายของไคลน์ที่หยดใส่เมื่อกี้..."

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค

โลกหมุนคว้าง แล้วสติของเขาก็ดับวูบไป

...

"อือออ... รู้สึกแย่ชะมัด"

นีโอตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง ขยี้ตาพลางหาวหวอด

เขารู้สึกแปลกๆ

พอลุกขึ้นยืน เขาก็สังเกตว่ามุมมองสายตาของตัวเองเปลี่ยนไป เหมือนตัวจะสูงขึ้น

เขามองแขนตัวเอง แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นว่ามันทั้งซีดเซียวและผอมแห้ง

ลางสังหรณ์อัปมงคลผุดขึ้นในใจ

ทำไมร่างกายนี้ถึงรู้สึกแปลกแยกขนาดนี้?

เขารีบวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วจ้องมองใบหน้าที่สะท้อนในกระจก

ผมสีดำ แก้มตอบ ดวงตาสีแดงฉาน สันกรามคมกริบ เป็นใบหน้าที่อาจจะเรียกได้ว่าหล่อเหลาหากไม่ติดว่าดูขาดสารอาหารไปหน่อย

"นี่... นี่มันใคร?"

เด็กหนุ่มในกระจกขยับปากตามเขา

วินาทีนั้น ความทรงจำมากมายก็ไหลบ่าเข้ามาในหัว

เขานึกถึงช่วงเวลาที่ตาย

ไคลน์ที่กลายเป็นซอมบี้ วันสิ้นโลก และน้ำลายหยดนั้นที่ทำให้เขาติดเชื้อและตาย... น่าจะตายเพราะกลายเป็นซอมบี้นั่นแหละ

เป็นความตายที่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

"ถ้าฉันตายแล้ว งั้นที่นี่ที่ไหน? แล้วก็..."

"ร่างนี้ไม่ใช่ของฉัน"

"..."

"นี่ฉันทะลุมิติมาเหรอเนี่ย?"

นีโอหายใจหอบถี่ เดินกลับมาที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนั่ง

แค่เดินไปกลับห้องน้ำก็ทำเอาเขาหมดแรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขาดสารอาหารรุนแรงหรือร่างกายนี้อ่อนแอโดยกำเนิดกันแน่

หวังว่าจะไม่ใช่ทั้งสองอย่างนะ

ท้ายที่สุด เขาใช้เวลาถึงสองวันกว่าจะยอมรับความจริงได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้ว

เขาตาย แล้วก็มาโผล่ในอีกโลกหนึ่ง

เหลือเชื่อ

แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

"แล้วจะเอายังไงต่อดีล่ะทีนี้"

เขาพึมพำกับตัวเองขณะกัดแซนด์วิชคำโต

ตอนนี้ "นีโอ" อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เพียงลำพัง

รู้ได้ยังไงว่าอยู่คนเดียว?

ก็เพราะมีแปรงสีฟันอันเดียว เสื้อผ้าและรองเท้ามีแต่ไซส์เดียวกันหมด และตลอดสองวันที่ผ่านมาไม่มีใครโผล่มาที่ห้องเลย

อย่างที่สอง ร่างที่เขาเข้ามาสิงนี้ก็ชื่อ นีโอ เหมือนกัน

นีโอ ฮาร์เกรฟส์

ฐานะทางบ้านน่าจะร่ำรวยพอตัว เพราะสามารถเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่คนเดียวได้ ไม่มีการติดต่อจากครอบครัว และเป็นนักเรียนของ... สถาบันเดมิก็อด

"สถาบันเดมิก็อด..."

นีโอเปิดจดหมายตอบรับเข้าเรียนที่วางทิ้งไว้ในห้อง

"สถาบันที่เหล่าเดมิก็อด ผู้ถือครองสายเลือดแห่งทวยเทพ จะได้ฝึกฝนและทำความคุ้นเคยกับพลังของตน"

โลกใบนี้มีทั้งพลังวิเศษและเวทมนตร์

ปกตินีโอคงจะตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

แต่ความรู้สึกตื่นเต้นของเขามันด้านชาไปแล้วหลังจากเจอเหตุการณ์ซอมบี้ล้างโลกมาหมาดๆ

"สถาบันเดมิก็อด... ชื่อเหมือนโรงเรียนในนิยายเรื่องนั้นเลยแฮะ"

เขาเลียริมฝีปากแล้วเปิดจดหมายอ่าน

ในเมื่อเขาสอบติดสถาบันนี้ แสดงว่าเขาก็ต้องมีเชื้อสายเทพเจ้าเหมือนกัน

แต่เทพองค์ไหนล่ะ?

เขาเองก็ไม่รู้

ตามข้อความในจดหมาย เขาจะได้รับคำเฉลยผ่าน "วิวรณ์" หลังจากที่เขาปลุกสายเลือดเทพเจ้าตื่นขึ้นแล้ว

และทางสถาบันจะช่วยเขาปลุกพลังนั้น

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

ติ๊ง!

[การซิงโครไนซ์เสร็จสมบูรณ์]