บทที่ 21 คีร์ เธอคือสายลับ

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะ ทรัพย์สินภายใต้การดูแลของเครือซึซึกิ เพิ่งเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันนี้ จัดเป็นอควาเรียมระดับซูเปอร์ลักชัวรี นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกและโซนจัดแสดงสัตว์น้ำในร่มที่พร้อมรับมือทุกสภาพอากาศแล้ว ภายในยังมีสเตเดียมแสดงโชว์โลมาสุดอลังการ และไฮไลต์สำคัญที่ขาดไม่ได้คือชิงช้าสวรรค์ล้อคู่หนึ่งเดียวในญี่ปุ่น เรียกได้ว่าแม้จะใช้ชื่อพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ แต่เนื้อในคือสวนสนุกครบวงจรชัดๆ

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเบลม็อท เพราะเธอไม่ได้มาเที่ยว แต่มาตามหาคน

เมื่อคืนนี้ แม้คูราโซ่จะขโมยรายชื่อสายลับที่แฝงตัวในองค์กรจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติได้สำเร็จ แต่กลับถูกเปิดโปงระหว่างหลบหนี หลังจากการไล่ล่าอันดุเดือด รถของคูราโซ่พุ่งตกลงไปในน้ำ เป็นตายร้ายดีอย่างไรไม่มีใครรู้ ทางตำรวจเองก็ยังงมหาร่างของเธอไม่เจอ ทำให้มีความเป็นไปได้สูงมากที่คูราโซ่จะยังไม่ตาย แต่อาจได้รับบาดเจ็บและซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในละแวกนี้ หลังจากตรวจสอบมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดเบลม็อทก็จำกัดวงพื้นที่เป้าหมายมาที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับสะพานข้ามทะเล

อันที่จริงงานตามคนแบบนี้ไม่ควรถึงมือเธอด้วยซ้ำ แต่ช่วยไม่ได้ หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน สมาชิกระดับแกนนำที่ประจำการในญี่ปุ่นต่างมีภารกิจรัดตัว บางคนถึงกับต้องบินไปต่างประเทศ ตอนนี้จึงเหลือแค่เธอคนเดียวที่ยังว่างอยู่

แม้คูราโซ่จะหายตัวไปชั่วคราว แต่ระหว่างการหลบหนีเมื่อคืน เธอได้ส่งข้อความที่มีรายชื่อสายลับบางส่วนไปให้รัมได้ทันท่วงที และข้อความนั้นก็ถูกรัมส่งต่อให้รีเกลเมื่อคืนนี้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ ปฏิบัติการกวาดล้างจึงเริ่มต้นขึ้น

เพื่อรักษาความลับขั้นสูงสุด ท่านผู้นั้นมีคำสั่งโดยตรงว่า ปฏิบัติการล่าสายลับครั้งนี้จะดำเนินการโดยสมาชิกระดับแกนนำขององค์กรในญี่ปุ่นเท่านั้น ได้แก่ รีเกล, ยิน, วอดก้า, เคียนติ, กอร์น และบลูโอเชี่ยน

จากข้อมูลที่บลูโอเชี่ยนสังเกตการณ์หน้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติเมื่อคืน คาดการณ์ว่าการเคลื่อนไหวของคูราโซ่อาจถูกตำรวจญี่ปุ่นรู้ระแคะระคายตั้งแต่ต้น ในฝั่งญี่ปุ่นคนในองค์กรที่รู้เรื่องแผนจารกรรมข้อมูลล่วงหน้ามีเพียงตัวเธอ รีเกล ยิน และบลูโอเชี่ยน ซึ่งความเป็นไปได้ที่ข้อมูลจะรั่วไหลจากฝั่งนี้แทบจะเป็นศูนย์ ดังนั้นสายลับที่แพร่งพรายแผนการนี้ออกไป จึงน่าจะเป็นคนของฝั่งรัม

แน่นอน นั่นเป็นปัญหาของรัม ไม่ใช่ของเธอ

เบลม็อทเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ สายตาเหลือบไปเห็นสูทสีดำตัวหนึ่งกองอยู่ที่มุมอับ บนเสื้อตัวนั้นเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน คราบน้ำมัน และเศษกระจกเล็กๆ จำนวนมาก

เสื้อสูทของคูราโซ่... ยัยนั่นบาดเจ็บและหนีเข้าไปซ่อนในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะจริงๆ สินะ

หญิงสาวหยิบเสื้อสูทขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเงยหน้ามองออกไป จากมุมนี้เธอมองเห็นชิงช้าสวรรค์ล้อคู่ขนาดมหึมาอันเป็นเอกลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน

...

ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของเมือง ชิราคาวะ คิโยชิ ที่ยังคงอยู่ในคราบของคริส วินยาร์ด ขับรถมาจอดเทียบหน้าอาคารสำนักงานของนิชิอุริทีวีอย่างตรงเวลา พักเที่ยงพอดี พนักงานสถานีโทรทัศน์ต่างจับกลุ่มทยอยเดินออกมา ชิราคาวะมองเห็นเป้าหมายจึงโบกมือเรียกจากระยะไกลพร้อมตะโกน

"เรนะ ทางนี้จ้ะ"

มิซึนาชิ เรนะ ที่กำลังคุยหัวเราะอยู่กับเพื่อนร่วมงาน หันมาตามเสียงเรียกแล้วชะงักไป

"หือ เรนะ เพื่อนเธอเหรอ" เพื่อนร่วมงานข้างๆ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เปล่าค่ะ เขา..."

"ว้าว ชาวต่างชาติด้วย สวยจังเลย หน้าเหมือนดาราอเมริกันคนนั้นเลย... หมายถึงคริส วินยาร์ด ใช่ไหม ลูกสาวของชารอน วินยาร์ด ดาราดังผู้ล่วงลับ... ใช่ๆ คนนั้นแหละ เหมือนมากเลย หรือจะเป็นตัวจริง เรนะ นอกจากโยโกะจังแล้ว เธอยังรู้จักคนดังขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉัน..."

"เป็นอะไรไปจ๊ะเรนะ"

ชิราคาวะพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับชูหน้ากากรูปเด็กผู้ชายหน้าตาทะเล้นในมือแกว่งไปมา

"ก็นัดกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าเที่ยงนี้จะไปทานข้าวด้วยกัน ฉันจองโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้วนะ"

รีเกล!

ทันทีที่เห็นหน้ากากในมือของชิราคาวะ มิซึนาชิ เรนะ ก็รู้ทันทีว่า "คริส" ตรงหน้าคือใคร ในคืนนั้นที่บาร์ รีเกลสวมหน้ากากใบนี้!

"อะ... อ๋อ ใช่ๆ ขอโทษทีนะ วันนี้ฉันมีนัดกับคริสจังแล้ว เจอกันตอนบ่ายนะ ไปก่อนล่ะ"

มิซึนาชิ เรนะ ฝืนยิ้มขอโทษเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะรีบก้าวขึ้นรถของอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่หย่อนตัวลงบนเบาะข้างคนขับ ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวาดหวั่น นับตั้งแต่คืนนั้นที่บาร์ ที่รีเกลพูดดักคอว่าเธอมีพิรุธ เธอก็หยุดการติดต่อกับ CIA ทุกช่องทางทันที ใช้ชีวิตเพียงแค่ไปทำงานและกลับบ้าน ไม่ทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงให้องค์กรสงสัยแม้แต่นิดเดียว หลังจากนั้นหลายวันทุกอย่างดูสงบเงียบ องค์กรไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ กับเธอ จนกระทั่งวันนี้ที่รีเกลมาหาด้วยตัวเอง

นี่หมายความว่ายังไง ข้อสงสัยในตัวเธอหมดไปแล้ว หรือความจริงถูกเปิดเผยแล้วกันแน่

"คีร์"

ที่นั่งคนขับ ชิราคาวะขับรถไปพลางยิ้มไปพลาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เธอรู้ไหม เมื่อคืนองค์กรมีปฏิบัติการขโมยรายชื่อสายลับของแต่ละประเทศ"

"ไม่ค่ะ ฉันไม่ทราบเรื่องนี้..."

เรนะตอบตามความจริง ในเมื่อเธอตกเป็นผู้ต้องสงสัย องค์กรย่อมไม่มีทางแพร่งพรายความลับระดับปฏิบัติการให้เธอรู้อยู่แล้ว

"นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือเมื่อคืนเราขโมยรายชื่อสายลับบางส่วนมาได้จริงๆ"

ชิราคาวะพูดพลางหันมามองมิซึนาชิ เรนะ แวบหนึ่ง

"ในนั้นมีชื่อของเธอ ฮอนโด ฮิเดมิ"

มือขวาของเรนะกระตุกวูบ ทันทีที่ได้ยินชื่อจริงของตัวเองหลุดออกมาจากปากของชิราคาวะ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าหัวใจบีบตัวอย่างรุนแรง ความแตกแล้ว! หญิงสาวพยายามกดความตื่นตระหนกไว้ในใจ ปั้นหน้านิ่งเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"คุณรีเกลคะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้..."

"คีร์ อย่าเพิ่งรีบแก้ตัว ฉันจำได้ว่าเธอเข้ามาอยู่ในองค์กรเมื่อห้าปีก่อนใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"เมื่อประมาณสามปีก่อน รัมเคยสงสัยในตัวตนของเธอ แต่เธอได้รับความไว้วางใจกลับคืนมาเพราะเธอสังหารเจ้าหน้าที่ CIA ที่แฝงตัวอยู่ในองค์กร ถูกต้องไหม"

"ถูกต้องค่ะ..."

"เมื่อคืนฉันลองค้นข้อมูลของเจ้าหน้าที่คนนั้นดู เอกสารอยู่ในช่องเก็บของหน้ารถ ลองหยิบมาดูสิว่าใช่เขาไหม"

เรนะได้ยินดังนั้น มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ชิราคาวะเตรียมไว้ในช่องเก็บของ หน้าแรกของเอกสารระบุชื่อ 'อีธาน ฮอนโด'

พ่อ...

เพียงแค่เห็นแวบแรก เรนะก็จำได้ทันที ในซองคือประวัติของพ่อในฐานะเจ้าหน้าที่ CIA

ทำไม... ทำไมรีเกลถึงหาเอกสารชุดนี้มาได้

"ใช่เขาค่ะ" เรนะเก็บเอกสารลงที่เดิม สูดหายใจลึก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อืม ดูท่าจะจำไม่ผิดสินะ" ชิราคาวะพยักหน้า แล้วพูดต่อ "ฉันฟังที่ยินเล่ามา เขาบอกว่าเมื่อสามปีก่อน เจ้าหน้าที่ CIA ชื่อ อีธาน ฮอนโด จับตัวเธอไปเพื่อรีดความลับขององค์กร และฉีดยาสัจจะใส่เธอ แต่คีร์ เธออาศัยจิตใจที่เข้มแข็งทนทานต่อฤทธิ์ยา และอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายประมาท ฆ่าเขาทิ้ง เป็นแบบนี้ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ"

"ไม่ใช่"

ชิราคาวะหันมามองเรนะอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นความตื่นตระหนกที่ฉายวาบในแววตาของเธออย่างชัดเจน

"ฉันคิดว่า เรื่องราวที่แท้จริง มันน่าจะเป็นแบบนี้มากกว่า..."