บทที่ 16 คลี่คลายคดี ชิราคาวะ คิโยชิ คุณเป็นใครกันแน่?

เธอถูกทำร้ายอีกแล้วเหรอ

ภายในห้องพักของรัน ทุกคนที่เพิ่งมาถึงต่างมองโมริ รันซึ่งนั่งอยู่ริมเตียงด้วยความตกตะลึง รันมีท่าทีเขินอายปนเหนื่อยใจเล็กน้อย แม้เจ้ามนุษย์ผ้าพันแผลจะบุกเข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง แต่ด้วยความช่วยเหลือของโคนันและคาราสึมะ โฮตารุที่มาถึงทันเวลา ทำให้เธอไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ กลับเป็นโคนันที่พยายามขัดขวางคนร้ายจนข้อเท้าแพลงแทน

ให้ตายสิ เจ้านั่นเข้ามาทางไหนกันแน่นะ โอตะ มาซารุบ่นอุบ สีหน้าเคร่งเครียด

หน้าต่างค่ะ โฮตารุนั่งยองอยู่ริมหน้าต่าง จ้องกระจกบานใหญ่ที่ถูกตัดเป็นวงกลม คิ้วของเธอขมวดแน่น เจ้ามนุษย์ผ้าพันแผลน่าจะใช้อุปกรณ์ตัดกระจกเจาะจากทางระเบียง แล้วเปิดหน้าต่างเข้ามาทำร้ายรัน

ระเบียง แล้วเจ้านั่นปีนขึ้นมาบนระเบียงได้ยังไง โอตะถามพลางผลักประตูระเบียงแล้วก้าวออกไปดู

โฮตารุไม่ตอบ เธอก้มมองพื้นห้องราวกับกำลังประกอบชิ้นส่วนในหัว นั่นคือสิ่งที่เธอสงสัยเช่นกัน มนุษย์ผ้าพันแผลขึ้นมาบนระเบียงได้อย่างไร

ไม่สิ ควรถามว่า มนุษย์ผ้าพันแผลเข้ามาในห้องของรันได้อย่างไร โดยไม่ทิ้งรอยดินโคลนไว้บนพื้นเลยสักนิด ทั้งที่ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก

หรือว่า… มนุษย์ผ้าพันแผลไม่ได้มาจากข้างนอก

ความคิดนั้นทำให้โฮตารุรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง หากเป็นเช่นนั้นก็แปลว่า จริงๆ แล้วมันซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักมาตลอด หรือร้ายกว่านั้น มันอาจเป็นหนึ่งในพวกเขาเอง

โฮตารุหันไปมองโคนันโดยสัญชาตญาณ และในจังหวะเดียวกัน โคนันก็หันมามองเธอพอดี ทั้งคู่เห็นประกายความคิดแบบเดียวกันในดวงตาของอีกฝ่าย

โคนันคุง เมื่อกี้เธอทันสังเกตรูปร่างของมนุษย์ผ้าพันแผลไหม

ครับ ไม่สูงมาก ไม่อ้วนไม่ผอม หุ่นปานกลางครับ

ไม่ตรงกัน

โฮตารุขมวดคิ้วแน่น ผู้ชายในบ้านพักไม่มีใครรูปร่างใกล้เคียงกับคนร้ายเลย ชิราคาวะกับโอตะค่อนข้างผอม คาคุทานิสูงเกินไป ส่วนทาคาฮาชิก็อ้วนเกินไป ผู้หญิงยิ่งเป็นไปไม่ได้

พี่โฮตารุครับ พาผมไปดูที่ระเบียงหน่อยได้ไหมครับ

ได้สิ

โฮตารุประคองโคนันที่ข้อเท้าเจ็บออกไปทางระเบียงอย่างระมัดระวัง ภายในห้อง ชิราคาวะมองตามภาพนั้น ก่อนหันไปบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงสุขุม

ดูท่าคืนนี้คงไม่ได้นอนกันแล้ว ทุกคนไปนั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นทั้งคืนดีกว่า แบบนี้มนุษย์ผ้าพันแผลคงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้ามาทำร้ายเราอีก

ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้คงทำได้แค่นี้แหละ

เมื่อชิราคาวะพูดจบ คนอื่นๆ ก็ทยอยออกจากห้องไปทีละคน

บนระเบียง โฮตารุหยุดยืนอยู่ตรงจุดหนึ่ง เธอเพ่งมองราวระเบียงไม้และพบรอยขีดข่วนยาวสองรอย ราวกับเกิดจากเส้นลวดหรือลวดสลิงเสียดสีผ่านไป

พี่โฮตารุ นึกอะไรออกแล้วเหรอครับ โคนันถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ทั้งที่ดวงตากลับวาววับผิดเด็ก

โคนัน ตอนที่เรามาถึงบ้านพักใหม่ๆ รันจังขึ้นมาหาห้องพัก แล้วเผลอเปิดประตูผิดไปหลายห้องใช่ไหม

ครับ ใช่ครับ

อย่างนี้นี่เอง… มิน่าล่ะ คนร้ายถึงจ้องเล่นงานแต่รันจัง

วินาทีนั้น ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในสมองของโฮตารุ ใครคือคนร้าย เขาฆ่าอิเคดะ จิคาโกะอย่างไร และทำไมต้องโจมตีรันถึงสองครั้ง เพียงแต่แม้จะไขปริศนาได้แล้ว เธอยังขาดหลักฐานชิ้นสำคัญ หลักฐานที่จะพิสูจน์ว่า ศพของอิเคดะ จิคาโกะถูกเคลื่อนย้าย

ในจังหวะเดียวกัน เสียงชิราคาวะดังมาจากในห้อง

คุณอายาโกะครับ สร้อยคอเส้นนี้เป็นของใครเหรอครับ ผมเก็บได้แถวทางเข้าประตูหลังเมื่อกี้

สร้อยคอ

โฮตารุกับโคนันรีบหันกลับเข้าไปในห้องทันที และสิ่งที่เห็นก็คือชิราคาวะยืนถือสร้อยคอสีดำเส้นหนึ่งอยู่ในมือ

เอ๊ะ สร้อยเส้นนี้… ซึซึกิ อายาโกะเพ่งมอง สีหน้าซีดลงทันที ฉันจำได้ว่าเป็นของจิคาโกะจัง แต่จิคาโกะจัง…

แปลกจัง ไม่น่าเป็นไปได้นะ ชิราคาวะทำหน้าสงสัย ก่อนหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาแล้วชี้ให้ดูภาพที่ค้างอยู่บนหน้าจอ คุณอายาโกะดูสิครับ ก่อนที่คุณอิเคดะจะถูกมนุษย์ผ้าพันแผลลักพาตัวไป ที่คอของเธอยังมีสร้อยอยู่เลย สร้อยเส้นนี้ควรอยู่กับศพของเธอในป่าไม่ใช่เหรอครับ

ภาพในกล้องจับจังหวะที่มนุษย์ผ้าพันแผลอุ้มอิเคดะ จิคาโกะวิ่งผ่านหน้าต่างไว้ได้พอดี และในภาพนั้น สร้อยคอยังอยู่บนคอของจิคาโกะอย่างชัดเจน

แต่สร้อยที่ชิราคาวะถืออยู่กลับเหมือนกันทุกประการ

เข้าใจแล้ว… อย่างนี้นี่เอง

โฮตารุกับโคนันสบตากัน ก่อนยิ้มออกมาแทบพร้อมกัน

คุณชิราคาวะ รบกวนช่วยเรียกทุกคนกลับมาหน่อยได้ไหมคะ บอกว่า… เราเจอมนุษย์ผ้าพันแผลแล้ว

มนุษย์ผ้าพันแผล แท้จริงแล้วก็คือทาคาฮาชิ เรียวอิจิ ชายร่างท้วมที่ทุกคนเห็นมาตลอดคืน และคำว่าท้วมนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

ใช่แล้ว เขาแสร้งทำ

รูปร่างจริงๆ ของทาคาฮาชิไม่ได้อ้วน พุงพลุ้ยๆ นั่นเป็นเพียงอุปกรณ์ที่ยัดไว้เพื่ออำพรางตัว และในตอนที่รันขึ้นมาหาห้องพักช่วงเพิ่งมาถึง เธอเผลอเปิดประตูห้องทาคาฮาชิโดยไม่เคาะ ทำให้บังเอิญเห็นตอนเขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า

รันอาจตกใจจนไม่ทันสังเกตความผิดปกติของรูปร่าง และภายหลังก็ไม่ได้เอะใจในรายละเอียดนี้ แต่ถ้าวันหนึ่งเธอนึกขึ้นได้ล่ะ

ทาคาฮาชิจึงตัดสินใจฆ่าปิดปากโมริ รัน เริ่มจากในป่า และต่อมาคือตอนที่เธอนอนหลับ ทั้งสองครั้งเพื่อกำจัดพยานคนสำคัญ

ในป่า ทาคาฮาชิลงมือโจมตีตรงๆ แต่ถูกโซโนโกะกับโคนันขัดขวางจนต้องหนีไป ส่วนการบุกเข้าห้องของรันเมื่อครู่ เขาอาศัยระเบียงทางเดินเชื่อมห้อง แอบย่องมาจากห้องข้างๆ ซึ่งเดิมเป็นห้องของอิเคดะ จิคาโกะ แล้วเจาะกระจกเป็นวงกลมจากด้านนอก เพื่อทำให้ทุกอย่างดูเหมือนการบุกเข้ามาจากภายนอก แต่สุดท้ายก็ถูกโคนันกับโฮตารุหยุดไว้ได้อีก

ส่วนวิธีการฆ่าอิเคดะ จิคาโกะนั้นเรียบง่ายกว่าที่คิด

กระดาษโน้ตที่ถูกสอดไว้ใต้ประตูห้องของจิคาโกะ คือกับดักของทาคาฮาชิ เนื้อหาน่าจะเกี่ยวกับความลับดำมืดที่ทำให้เธอหน้าซีดในพริบตา เพื่อบังคับให้เธอหลบสายตาคนอื่นและออกไปพบเขาในป่าตอนกลางคืน

จิคาโกะแอบออกทางประตูหลังไปเพียงลำพัง แล้วถูกทาคาฮาชิที่ดักรออยู่สังหาร ก่อนลงมือหั่นศพอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น เขาทิ้งชิ้นส่วนร่างกายไว้ในป่าอย่างสะเปะสะปะ แต่กลับนำส่วนศีรษะซ่อนไว้ในช่องท้องเทียมที่ยัดนุ่นไว้ แล้วลอบกลับเข้ามาในบ้านพัก

จากนั้น ทาคาฮาชิใช้ลวดสลิงที่ระเบียงชั้นสอง บังคับหุ่นเป่าลมซึ่งสวมชุดมนุษย์ผ้าพันแผล พร้อมศีรษะของอิเคดะ จิคาโกะ ให้เลื่อนผ่านหน้าต่างต่อหน้าทุกคนในห้องนั่งเล่น สร้างฉากลวงว่ามนุษย์ผ้าพันแผลอุ้มเธอหนีเข้าป่า เพื่อทำหลักฐานที่อยู่ให้ตัวเอง และตัดความสงสัยออกจากคฤหาสน์

สร้อยคอที่ชิราคาวะเก็บได้แถวประตูหลัง ก็คือของที่ทาคาฮาชิทำตกไว้ตอนลอบนำศีรษะของจิคาโกะกลับเข้ามาในบ้านนั่นเอง มันจึงกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่หักล้างฉากลวงได้ทันที เพราะหากจิคาโกะถูกอุ้มออกไปจริง สร้อยควรอยู่กับศพในป่า ไม่ใช่มาตกอยู่ในบ้าน

ปริศนามนุษย์ผ้าพันแผลคลี่คลายลง ทาคาฮาชิ เรียวอิจิผู้จิตใจแตกสลายยอมรับสารภาพ พร้อมเผยแรงจูงใจที่แท้จริง เรื่องทั้งหมดเกี่ยวข้องกับอัตสึโกะ สมาชิกชมรมที่ฆ่าตัวตายสมัยมหาวิทยาลัย

ทาคาฮาชิเล่าว่า อัตสึโกะเป็นแฟนสาวของเขา สมัยเรียนเธอเคยเขียนนิยายที่ยอดเยี่ยมมากเรื่องหนึ่ง แต่นิยายเรื่องนั้นกลับถูกอิเคดะ จิคาโกะขโมยไปตีพิมพ์เป็นผลงานของตนเอง อัตสึโกะรับไม่ได้จึงแขวนคอตายในห้องชมรม

ทาคาฮาชิจึงแค้นเคืองอิเคดะ จิคาโกะ และอาศัยโอกาสงานเลี้ยงรุ่นที่ซึซึกิ อายาโกะจัดขึ้นเพื่อลงมือแก้แค้น โน้ตที่สอดไว้ใต้ประตูห้องของจิคาโกะก็น่าจะเขียนเรื่องราวนี้ เพื่อบีบให้เธอออกไปพบจุดจบด้วยตัวเอง

คดีจบลง ข้อสงสัยในตัวทาคาฮาชิกระจ่างชัด

แต่สำหรับโคนัน ยังมีข้อสงสัยในตัวคนอีกคนที่ยังไม่คลี่คลาย

บนหลังของโฮตารุ เด็กชายจ้องมองไปยังชิราคาวะ คิโยชิซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย แสงสะท้อนวูบวาบบนแว่นตา ก่อนคำถามจะดังขึ้นในใจอย่างหนักแน่น

ชิราคาวะ คิโยชิ คุณเป็นใครกันแน่?