บทที่ 9 ใครเป็นคนช่วยแกปลอมตัว?

“จริงๆ เลย โคนันคุงหายไปไหนของเขานะ? หายไปทั้งวันแถมยังไม่รับโทรศัพท์อีก!”

ในยามค่ำคืน ณ สำนักงานนักสืบโมริ บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าวที่ถูกนำไปอุ่นร้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า โมริ รัน กำลังกำโทรศัพท์ในมือแน่น เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ

ไม่รู้ทำไม เธอถึงรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก เมื่อตอนกลางวันนี้เธอก็เผลอทำชามข้าวของโคนันแตกไปใบหนึ่งด้วย

อีกด้านหนึ่ง คาราสึมะ โฮตารุ กำลังจ้องมองเอกสารคดีที่โมริ โคโกโร่นำกลับมาอย่างใช้ความคิด

ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงลงมือทำเครื่องหมายระบุตำแหน่งของผู้เสียชีวิตทั้งหกราย รวมถึงสถานที่เกิดเหตุของผู้เคราะห์ร้ายรายที่เจ็ดซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อเช้านี้ลงบนแผนที่

“มันยังไม่จบ น่าจะยังเหลืออีกคน... แต่ทำไมล่ะ? หรือว่าคนร้ายจะไม่ใช่เด็กผู้ชายในตอนนั้น? หรือว่า...”

ด้วยความสงสัย โฮตารุหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับคดีไฟไหม้โรงแรมที่เกียวโตเมื่อสองปีก่อน จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเด็กสาวที่เสียชีวิตในกองเพลิง เธอก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที

“อย่างนี้นี่เอง! คนร้ายคือคนอื่น!”

“พี่โฮตารุ พูดเรื่องอะไรเหรอคะ?” รันหันมาถามด้วยความงุนงงเมื่อได้ยินเสียงอุทานของโฮตารุ

โฮตารุมองดูแผนที่ซึ่งปรากฏภาพจำลองของกลุ่มดาวเหนือและกลุ่มดาวหมีใหญ่ที่ยังขาดจุดตำแหน่งสุดท้ายไป เธอหยิบปากกาขึ้นมาเติมตำแหน่งสุดท้ายลงไปอย่างแม่นยำ

“โตเกียวทาวเวอร์ ที่นั่นจะเป็นสถานที่ลงมือครั้งสุดท้ายของคนร้าย โคนันคุงน่าจะไปที่นั่น

เหยื่อรายที่เจ็ดเมื่อเช้านี้ยังไม่ตาย แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนาของตำรวจ ฉันคิดว่าเหยื่อรายนี้มีโอกาสสูงมากที่จะได้เห็นใบหน้าของคนร้าย

ดังนั้นตามตรรกะทั่วไป คนร้ายมีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องรีบลงมือสังหารเหยื่อรายที่แปดเพื่อปิดงานก่อนที่เหยื่อรายที่เจ็ดจะฟื้นและตัวตนของเขาจะถูกเปิดเผย หากต้องเร่งมือ เวลาที่เหมาะสมที่สุดก็คงจะเป็นวันนี้”

พูดจบ โฮตารุก็หันไปมองรัน พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“รันจัง โคนันคุงน่าจะไปที่โตเกียวทาวเวอร์ เดี๋ยวพี่จะไปพาตัวแกกลับมาเอง

ตอนนี้เธอรีบโทรบอกคุณโมริเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่าคนร้ายชื่อ ฮอนโจ คาซึกิ เป็นพี่ชายของเด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตในเหตุการณ์ไฟไหม้โรงแรมที่เกียวโตเมื่อสองปีก่อน

คนที่เขาต้องการจะฆ่าเป็นรายที่แปด น่าจะเป็นแฟนหนุ่มของน้องสาวเขาในตอนนั้น และโตเกียวทาวเวอร์ก็คือเป้าหมายสุดท้าย!”

สั่งความเสร็จ โฮตารุก็คว้าเสื้อคลุมที่แขวนอยู่หน้าประตู แล้ววิ่งออกจากสำนักงานไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวสิคะ! พี่โฮตารุ...”

กริ๊งงง~

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของรันก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อของ ซึซึกิ โซโนโกะ

“ฮัลโหล? โซโนโกะ? เอ๊ะ? เธอว่าเธอเห็นโคนันคุงออกทีวีเหรอ? เขาอยู่ที่โตเกียวทาวเวอร์จริงๆ งั้นเหรอ?!”

...

“เรกัล ทำไมแกถึงลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ได้?”

ภายในรถปอร์เช่สีดำ น้ำเสียงของยีนที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับฟังดูเย็นชาแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

“แฮะๆ ~” ชิราคาวะที่นั่งอยู่เบาะหลังแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนทำตัวน่ารัก

ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าเมื่อเช้าเขาลืมสั่งให้ยีนทำอะไร นั่นคือการตรวจสอบที่อยู่บ้านของฮอนโจ คาซึกิ

เนื่องจากตอนนั้นเขาไม่พบ SD การ์ดในตัวของฮอนโจ คาซึกิ ชิราคาวะจึงสันนิษฐานว่าคาซึกิอาจจะซ่อนของที่ขโมยมาจากเหยื่อเหล่านั้นไว้ที่บ้านของตัวเอง

เดิมทีเขาตั้งใจจะมอบหมายงานนี้ให้ยีน แต่เพราะมัวแต่คุยเรื่องของไอริชจนลืมเสียสนิท แถมหลังจากนั้นเขาก็เผลอหลับไปในรถ ตื่นมาอีกทีก็มืดค่ำเสียแล้ว

หลังจากเห็นข่าวว่าเหยื่อผู้หญิงที่สวนกีฬามิซูเสะยังไม่ตาย ชิราคาวะก็มั่นใจทันทีว่าฮอนโจ คาซึกิต้องเร่งลงมือฆ่าเหยื่อรายที่แปดล่วงหน้าแน่นอน

จะว่าไป การที่ฮอนโจ คาซึกิฆ่าคนตามตำแหน่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่อย่างเคร่งครัดขนาดนี้ เขาไม่กลัวตำรวจจะรู้ตัวเลยหรือไงนะ?

ถึงแม้ว่าตำรวจญี่ปุ่นจะเป็นตัวแทนของความไร้น้ำยามาตลอดก็เถอะ...

อีกอย่าง ทำไมต้องเป็นกลุ่มดาวหมีใหญ่? มันมีความหมายแฝงอะไรกันแน่?

แล้วทำไมเขาต้องขโมยของบางอย่างจากเหยื่อแต่ละคนไปด้วย? มีความหมายพิเศษอะไรหรือเปล่า? เก็บไว้ดูต่างหน้า?

ชิราคาวะลองคิดวิเคราะห์ดูครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจเลิกคิด

เขาเลิกเล่นเกมนักสืบไขคดีมาหลายปีแล้ว ยังไงตัวคนร้ายก็ระบุได้แล้ว เขาแค่ต้องการไปเอา SD การ์ดคืนมาก็พอ

เมื่อตอนกลางวันที่สวนกีฬามิซูเสะ ตำรวจไร้น้ำยาพวกนั้นหาตัวฮอนโจ คาซึกิไม่เจอจริงๆ

เมื่อครู่นี้เบลม็อทก็เพิ่งส่งข่าวมาว่าไม่พบ SD การ์ดที่บ้านของฮอนโจ คาซึกิ และไม่เจอตัวเขาที่บ้านด้วยเช่นกัน

เมื่อประมวลผลจากข้อมูลทั้งสองอย่าง ชิราคาวะจึงสั่งให้ยีนขับรถพาเขาไปที่โตเกียวทาวเวอร์ทันที

เพราะเหยื่อรายที่เจ็ดไม่ตาย ฮอนโจ คาซึกิจึงร้อนรน และเขาจะต้องลงมือฆ่ารายที่แปดในคืนนี้แน่นอน

ในขณะเดียวกัน ถึงเขาจะแจ้งไอริชที่กำลังปลอมตัวแฝงตัวอยู่กับตำรวจให้พยายามปั่นป่วนการสืบสวน เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ตำรวจไปที่โตเกียวทาวเวอร์ในคืนนี้

แต่มันกลับเปล่าประโยชน์ ดูเหมือนว่าเมื่อไม่นานมานี้ ตำรวจได้ข้อสรุปจากคำสันนิษฐานของโมริ โคโกโร่เช่นกันว่าโตเกียวทาวเวอร์คือสถานที่ก่อเหตุแห่งสุดท้าย และกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่น

“ยุ่งยากชะมัด...” ชิราคาวะถอนหายใจเบาๆ

“แล้วแกคิดว่าเป็นเพราะใครล่ะที่ทำให้พวกเราต้องยุ่งยากกันขนาดนี้?” ยีนถามเสียงเรียบจากด้านหน้า น้ำเสียงเจือแววตำหนิ

“อะแฮ่ม!” ชิราคาวะกระแอมแก้เก้อ ก่อนจะเสนอความเห็น

“นี่ยีนคุง เปลี่ยนไปขับเฮลิคอปเตอร์กันเถอะ จะได้หลบตำรวจข้างล่างด้วย พอจบงานแล้วจะได้จัดการเก็บไอริชทิ้งที่นั่นซะเลย”

ยีนเหลือบมองชิราคาวะผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันอันเป็นเอกลักษณ์

“เอาสิ”

อีกด้านหนึ่ง เมื่อโฮตารุขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาถึงใต้โตเกียวทาวเวอร์ด้วยความรีบร้อน ก็พบว่าโตเกียวทาวเวอร์ได้ปิดทำการไปแล้ว

“นี่! เดี๋ยวสิ! คุณผู้หญิงครับ ข้างบนปิด...”

โดยไม่มีการลังเล เธอพุ่งตัวหลบเจ้าหน้าที่หลายคนที่พยายามจะเข้ามาขวาง และวิ่งเข้าไปในตัวอาคารก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว

ลิฟต์หยุดทำงานไปแล้ว โฮตารุจึงวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ที่โถงทางเดินชั้นกลาง เธอพบร่างของคนกลุ่มหนึ่งนอนสลบไสลระเกะระกะอยู่

“คุณตำรวจ?”

เธอจำคนเหล่านี้ได้ พวกเขาคือตำรวจที่เธอเจอตอนไปร่วมประชุมกับโมริ โคโกโร่ครั้งแรก

มากันเร็วจริง... แต่ทำไมถึงมานอนสลบกันอยู่ที่นี่หมดล่ะ?

ปัง!

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากชั้นบนดาดฟ้า

โฮตารุได้ยินเสียงนั้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก

เธอยังคงวิ่งขึ้นไปข้างบนพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจ

“ที่โตเกียวทาวเวอร์มีฆาตกรถือปืน มีเจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับบาดเจ็บ รีบมาเร็วเข้า!”

ปัง! ปัง!

ในระหว่างที่เธอกำลังพูดสาย เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกหลายนัดติดต่อกัน

“โคนัน!”

ในที่สุดก็วิ่งขึ้นมาถึงด้านบนโตเกียวทาวเวอร์ สิ่งแรกที่โฮตารุเห็นคือร่างของโคนันที่นั่งพิงเสาอยู่ ใบหน้าของเขามีรอยถลอก

“พี่โฮตารุ...?” เมื่อเห็นโฮตารุ ม่านตาของโคนันก็หดเกร็งวูบหนึ่ง

โฮตารุรีบเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของโคนัน พร้อมกับถามว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหมโคนัน? คนร้ายทำร้ายเธอ...”

“พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

จู่ๆ เสียงของผู้ชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของโฮตารุ เธอหันขวับกลับไปมอง เป็นผู้กำกับมัตสึโมโตะ หัวหน้าทีมสืบสวนร่วมในคดีนี้

“ผู้กำกับมัตสึโมโตะ ฉันเจอเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ บาดเจ็บหมดสติอยู่ข้างล่างค่ะ” โฮตารุลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับผู้กำกับมัตสึโมโตะ

“อ่า ผมรู้แล้ว พวกเขาคงถูกคนร้ายเล่นงานน่ะ” ผู้กำกับมัตสึโมโตะถือปืนพกในมือ ค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาโฮตารุ

“พี่โฮตารุ... หนีไป...” ด้านหลังโฮตารุ โคนันคว้าข้อเท้าของเธอไว้ แล้วพูดด้วยเสียงอันอ่อนแรง

“เขาคือ...”

“คุณไม่ใช่ผู้กำกับมัตสึโมโตะตัวจริง” โฮตารุจ้องมองผู้กำกับมัตสึโมโตะ แล้วพูดสวนขึ้นไปตรงๆ

“ใบหน้าที่คุณสวมอยู่นั่น ใครเป็นคนช่วยคุณปลอมตัว?”